...ა მისგან კაცობრივისა მისისა, გულისჴმის-ყოფაჲ ჯერ-არს, ვითარმედ ცხორებასა ჩუენსა განაგებს, რომელი გამოგჳჩნდა ჩუენ ჴორცითა. რაჟამს-იგი იტყოდის თავსა თჳსსა მოვლინებულად, და ვერარაჲსა შემძლებელად თავით თჳსით ყოფად, და მიმღებელად მცნებისა, და ვითარმედ „ღმერთი ჩემი“ და „ღმერთი თქუენი“, და „მამაჲ უზეშთაეს არს ჩემსა“, და წმიდა-ყოფაჲ, და მონებაჲ, და მორჩილებაჲ, და მიცემაჲ, და სწავლაჲ, და მცნებისა მო-ღებაჲ, და უმეცრებაჲ, და ლოცვაჲ, და კითხვაჲ; და ამას ყოველსა თანა: დაძინებაჲ, შიმშილი, დაშრომაჲ, ცრემლობაჲ, შეურვებაჲ, ჯუარ-ცუმაჲ და სიკუდილი.
რამეთუ ამის ყოვლისა არს ჯეროვანი თარგმანებაჲ, გარნა მოკლედ ესე ჯერ-არს უწყებად, რაჲთა მაღალთა მათ საქმეთა გულისჴმა-ვჰყოფდეთ ღმრთეებისათჳს და უვნებელისა მის და უჴორცოჲსა ბუნებისა, ხოლო მდაბალთა მათ - კაცებისათჳს, რომელი-იგი ჩუენთჳს განკაცნა და ჴორციელ იქმნა, ჯუარს-ეცუა ჴორცითა, მოკუდა, დაეფლა და აღდგა და ამაღლდა, რაჲთა ჩუენცა აღგუამაღლნეს და გუასწაოს გულისჴმის-ყოფაჲ, რაჲთა უწყოდით, თუ რომელნი არიან სიტყუანი იგი ბუნებისათჳს მისისა თქუმულნი და რომელნი არიან განგებულებისა მისთჳს კაცებისა მისისა.
რამეთუ რომელი-იგი კაც იქმნა, უნივთო იყო და უჴორცო; და რაჲ-იგი იყო, ეგრეთვე ეგო; და რომელი-იგი არა იყო, მიიღო ცხორები...