რიცხუთაჲ 12:3

...და მოსეც მშვიდნი იყვნენ.

ამიტომაც დავითის შესახებ წერილი ამბობს: „მოიჴსენე, უფალო, დავით და ყოველი სიმშჳდე მისი“ (ფსალმ 131:1); ხოლო მოსეს შესახებ: „და კაცი მოსე მშჳდ იყო ფრიად უფროს ყოველთა კაცთა, რომელნი არიან ქუეყანასა ზედა“ (რიცხ 12:3); მაგრამ მაინც ჩანს, რომ ეს ყოველთა უმშვიდესნი ყველაზე მეტად სხვათა დასაცავად დგებოდნენ. მაგრამ, თუ გნებავთ, ჯერ მათი სიმშვიდე ვთქვათ: ნეტარმა დავითმა მრავალგზის ჩაიგდო ხელში საული და, როცა მისი მოკვლის შესაძლებლობა ჰქონდა, ხელი არ აღმართა; არამედ მაშინაც, როცა სხვებიც მოუწოდებდნენ, შეიწყალა იგი და რისხვა დააცხრო. და როდესაც სემეი ასეთ შეურაცხყოფას აყენებდა და მაშინ მის უბედურებასაც ზედ ამატებდა, ხოლო სარდლები ითხოვდნენ გადასვლას და იმ შეურაცხმყოფლის მოკვეთას, რომელიც ასეთ უმსგავსო სიტყვებს ამბობდა, როგორი სიბრძნით სავსე სიტყვები წარმოთქვა დავითმა! ხოლო იმ მამის მცემელ და თავაშვებულ ჭაბუკს როგორ აბარებს თავის სარდლებს და ამბობს: „ეკრძალენით და ერიდენით ყრმასა მას ჩემსა აბესალომს!“ (...

...ხსოვნის გამო ითხოვენ ხსნას; აქ კი სათნო საქმეებსაც ასახელებენ და ყოველივე სიკეთის მიზეზსაც — ლმობიერებას, თავმდაბლობასა და სიმშვიდეს, რითაც განსაკუთრებით მოსეც იყო საკვირველი. რადგან ამბობს: „და კაცი მოსე მშჳდ იყო ფრიად უფროს ყოველთა კაცთა, რომელნი არიან ქუეყანასა ზედა“ (რიცხ 12:3). მაგრამ ზოგი მწვალებელი მის ცხოვრებასა და ნათქვამს ეჭიდება და ამბობს: რას ამბობ? ნუთუ უმშვიდესი იყო ის, ვინც ეგვიპტელს ფეხი ჰკრა და მოკლა? ის, ვინც იუდეველები შინაური სისხლისღვრითა და ომებით აავსო? ის, ვინც ნათესავთა მკვლელობები ბრძანა? ის, ვინც ლოცვით მიწა გაყო, ზემოდან მეხები ჩამოიტანა, ზოგნი დანთქა, სხვები კი დაწვა? თუ ეს კაცი მშვიდი იყო, მაშ ვინღაა მრისხანე და სასტიკი? გაჩერდი, ზედმეტს ნუ ლაპარაკობ. რომ ის მშვიდი იყო და ყველა ადამიანზე უმშვიდესი, ამას ვამბობ და ამ თქმას არ განვეშორები; და თუ გსურთ, არა სხვა რამიდან, არამედ სწორედ ა...

...იდისა და თავმდაბლობის ძალა, და როგორ შეეძლო ამ ერთ სათნოებას, ვინც მასში სრულად წარმატებულ იქნა, გამოუთქმელი ქების ღირსი გაეხადა, ისმინე ნეტარი მოსეს განდიდებისა და იმ გვირგვინის შესახებ, რომელიც ამ სათნოებისთვის დაიწნა მისთვის. „და კაცი მოსე მშჳდ იყო ფრიად უფროს ყოველთა კაცთა, რომელნი არიან ქუეყანასა ზედა" (რიცხ 12:3). ხედავ, რა დიდი ქებაა: მან იგი მთელ კაცობრიობას გაუთანაბრა, უფრო სწორად — მთელ კაცობრიობაზე მაღლა დააყენა. იგივეს ამბობს წერილი დავითის შესახებაც: „მოიჴსენე, უფალო, დავით და ყოველი სიმშჳდე მისი" (ფსალმ 131:1). სწორედ ამ სათნოებით მოიხვეჭა პატრიარქმა აბრაამამაც ზეცით კიდევ უფრო დიდი კეთილგანწყობა და, თავის მხრივ, რაც შეეძლო, ის გააკეთა, რისთვისაც კაცთმოყვარე ღვთისგან უფრო დიდი სიკეთეების ღირსი შეიქნა. ამას ნახავთ, როცა გუშინდელი სიტყვის გაგრძელებას შემოგთავაზებთ და, საყვარელნო, აგიხსნით იმას, რაც წერილიდან უკვე წაკითხულია. როცა პატრიარქმა დიდი სიმშვიდით დაუთმო ლოტს საუკეთესო ადგილები და არჩევანის უფლება მიანიჭა, თავად კი ნებით აიღო უარესი ნაწილი, მხოლოდ იმისთვის, რომ დავა შეეწყვიტა, — შეხედე, რა ჯილდო მიიღო მაშინვე ღვთისგან, და როგორ აღუდგინა მას ღმერთმა თავისი დიდი სიუხვით კიდევ უფრო დი...

...მსა გლოვისასა და ყოველსავე საქმესა შინა.

იტყჳს უფალი: „ისწავეთ ჩემგან, რამეთუ მშჳდ ვარ და მდაბალ გულითა, და ჰპოვოთ განსუენებაჲ სულთა თქუენთაჲ“. (მათ. 11,29) უკუეთუ იქმნა მშჳდ და მდაბალ, მეგობარ იყო ქრისტესა, ვითარცა წერილ არს მოსესთჳს, ვი-თარ „იყო უმშჳდეს ყოველთა კაცთა“. (რიცხ. 12,3) ამისთჳს ეწოდა მსახურ და მონა ღმრთისა, და „ეტყოდა მას ღმერთი პირისპირ, ვითარცა ვინ ეტყჳნ მეგობარსა თჳსსა“. (გამ. 33,11) უკუეთუ ესე წესი მოიგო, ამასცა სოფელსა სანატრელ იყო და საუკუნეთა მათ სატანჯველთა პირი არა იხილო, არამედ კადნიერებით წარსდგე საშინელსა მას სამშჯავროსა და ზეცისა სასუფეველსა მკჳდრ იქმნა, რომელსა ღირსმცა ვართ ყოველნი მიმთხუევად მადლითა და კაცთმოყუარებითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესითა, რომლისაჲ დიდებაჲ არს თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.