...ა იგი უგუნურებაჲ მისი სიტყუათა მათგანცა, რომელნი შემოიხუნა წამებად თჳსა, რამეთუ ესმა რაჲ, ვითარ მოიღო უფალმან წამებად წერილთაგან სიტყუანი ჯეროანნი და შემსგავსებულნი, მოიღო მანცა წამებაჲ ცუდი და შეუმსგავსებელი წინამდებარისა მის პირისა. რამეთუ არა თუ წერილი იგი, ვითარმედ: „ანგელოზთა მისთა უბრძანებიეს შენთჳს“, ამას აწუევს: შთაგდებად თავისა სიღრმედ ანუ გარდაგდებად სიმაღლეთაგან, და არცა უფლისათჳს თქუმულ არს სიტყუაჲ ესე, ვითარ სხუანი იგი უფლისათჳს თქუმულნი სიტყუანი.
ხოლო უფალმან არავე ამხილა, არცა შეჰრისხნა ესევითარისა უგუნურისა და ამაოჲსა სიტყჳსათჳს და ფრიად წინააღმდგომისა, რამეთუ არა არს საქმე ესე ძისა ღმრთისაჲ, გარდაგდებაჲ თავისაჲ, არამედ ეშმაკისაჲ და მსახურთა მისთაჲ, ხოლო ღმრთისა საქმე არს უფროჲსად დაცემულთაცა და ქუემდებარეთა აღდგინებაჲ, რამეთუ დაღაცათუმცა სასწაულისა ჯერიყო ჩუენებაჲ, არა გარდაგდებაჲ თავისაჲ ჯერ-იყო, რომელ-იგი ეშმაკთა ბანაკისა საქმე იყო, არამედ სხუათაცა ცხორებისა მინიჭებაჲ.
ესრეთ უგუნურებითა სავსე იყვნეს სიტყუანი იგი მტრისანი. ხოლო ამას ყოველსა ზედა არა გამოაჩინა ქრისტემან თავი თჳსი, არამედ ვითარცა კაცი ეტყოდა მას, ვითარმედ: „არა პურითა ოდენ ცხონდების კაცი“, და „არა განსცადო უფალი ღმერთი შენი“, და ბუნებითა მით ჩუენ...