ფსალმუნნი 32:1

...ამრიგად, აქაც, როგორც ხილულ ბრძოლებში, ზეგარდამო შეწევნა გვჭირდება. რადგან ამბობს: „არა ცხონდების მეფე მრავლითა ძალითა თჳსითა და გმირი არა განერეს სიმრავლითა ძალისა მისისაჲთა. ტყუინ ცხენი განრინებად და დიდითა ძალითა თჳსითა არა განერეს“ (ფსალმ 32:16–17). ასე მართლაც მრავალნი მტრებს უკუაქცევდნენ, რადგან წინ უძღოდა ლოცვები, რომლებიც მტრულ რაზმებს ამხობდნენ. „წყალობაო ჩემო და შემწეო ჩემო, და მჴსნელო ჩემო“ (ფსალმ 143:2). ხედავ, კვლავ როგორ ითხოვს, ღვთის კაცთმოყვარეობით ცხონდეს? უფრო მეტიც, აქ სხვა რამესაც მიანიშნებს. ამით აჩვენებს და ამბობს, რომ თვით ამ წყალობის ღირსიც არ ვიქნებოდი, ღმერთს თავად რომ არ მოეხედა. ამიტომ ამბობს: თვითონ არის „წყალობაო ჩემო“ (ფსალმ 143:2); მე კი იგი ჩემი საქმეებით არ მომიპოვებია. რადგან, თუმცაღა წყალობაა, იგი...

...საც კი მოკავშირეთა რიგში არ თვლის, თუ ზემოდან მომავალი შეწევნა არ მიიღო; და არც უდაბნოში მყოფად მიიჩნევს თავს, თუნდაც მარტო იყოს, თუ ღვთის შეწევნას ეზიარება. ამიტომაც ამბობდა: „არა ცხონდების მეფე მრავლითა ძალითა თჳსითა და გმირი არა განერეს სიმრავლითა ძალისა მისისაჲთა“ (ფსალმ 32:16). ზოგიერთნი კი, ამ სიტყვას სულიერი აღყვანებითი მნიშვნელობით განმარტავენ და ამბობენ, რომ ლომი და მდევრები ეშმაკი და დემონები არიან. რადგან, როცა დაინახა, რომ მისი შვილი ეშმაკის მიერ იქნა მიტაცებული და შთანთქმული, ითხოვს, თვითონ არასოდეს განიცადოს ეს, და იმ მიზეზსაც ამბობს, რომლის გამოც აბესალომმა ეს განიცადა. რა არის მიზეზი? ამბობს: ბოროტებით მან ღვთის შეწევნა საკუთარი თავისგან განიშორა. ამიტომ ამბობს: „არ არის მხსნელი და მაცხოვნებელი." ხოლო რომ ეშმაკს წმინდა წერილი ლომს უწოდებს, მოისმინე, თვითონ როგორ ამბობს: **„განიფრთხვეთ, მღჳძარე იყვენით, რამეთუ წინა-მოსაჯული თქუენი ეშმაკი ვითარცა ლომი მყჳრალი მიმოვალ...

...ყოვლადუსამღვდელოესნო მწყემსმთავარნო, მოძღვარნო, დიაკონნო, ბერ-მონაზონნო, ქრისტესმიერ საყვარელნო ჩვენო ძმანო და დანო, „მარადის ხარობდეთ, ყოველთვის ილოცეთ, მადლიერნი იყავით ყველაფრისათვის“ (I თესალონიკ. 5,16-18), რათა უფალი მშვიდობისა და სიყვარულისა იყოს თქვენს შორის. მაშ, „იხარებდეთ, მართალნო, უფლისა მიერ“ (ფს. 32,1)

ქრისტე აღდგა!

კონსტანტინეპოლის პატრიარქი, წმინდა პროკლე, თავის სააღდგომო სიტყვაში ამბობს: „ჯვარს აქამდე წყევლისაგან არასდროს გამოუხსნია უფლის ქმნილება; კაცობრიობის გადარჩენის საფასურად არასოდეს მიუჩნევიათ 30 ვერცხლი; უცოდველისა და უდანაშაულოს ტანჯვა არასდროს ყოფილა მიზეზი ადამის მოდგმის ბრალთა გამოსყიდვისა, საფლავს არასოდეს მიუღია სიკვდილის დამთრგუნველი... მაგრამ რას ვამბობ? ეს იყო არა საფლავი, არამედ სასახლე ქორწინებისა“.

ეკლესია გვასწავლის, რომ, როგორც ჯვარცმული მაცხოვარი აღდგა მკვდრეთით განახლებული, გაბრწყინებული სხეულით, ასევე ყოველი მოწრმუნის სხეულიც უკანასკნელ ჟამს ფერნაცვალი აღდგება საფლავიდან, რათა მარადიული დიდების თანაზიარი გახდეს.

აი, როგორ წერს საერთო აღდგომის შესახებ წმ. იოანე ღვთისმეტყველი: **„და დააბრუნა ზღვამ მკვდრები, რომლებიც იყვნენ მასში და სიკვდილმა და ჯოჯოხეთმა დააბრუნეს მკვდრები, რომლებიც იყვნენ მათში...

...რამეთუ არა უჴმდა მას წამებაჲ კაცისაგან, არამედ ყოველივე თჳთ იცოდა3 და გულთა მათთა ჰხედვიდა. ამისთჳსცა არა ჰრწმენნეს სიტყუანი მათნი და ამისთჳს არა მიანდობდა თავსა თჳსსა, ვითარცა მტკიცე-თა ვიეთმე, რამეთუ რწმუნებაჲ სიტყუათაჲ კაცისაჲ არს, ხოლო ხედვაჲ გულთაჲ მხოლოჲსა ღმრთისაჲ არს, „რომელმან დაჰბადნა გულნი“; (შდრ. ფსალმ. 32,15) რამეთუ იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი: „შენ უწყნი გულნი მხოლომან“. (3 მეფ. 8,39) არა უჴმდეს უკუე მას მოწამენი, რაჲთამცა ცნნა გულნი მის მიერ დაბადებულთანი, რომელმან-იგი იცნის ყოველნი მომავალნი და უხილავნი, და მათიცა ადვილად შეცვალებაჲ ბოროტისა მიმართ იცოდა და ამისთჳს „არა არწმუნებდა მათ თავსა თჳსსა“.

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „იყო ვინმე კაცი ფარისეველთაგანი, ნიკოდემოს სახელი მისი, მთავარი ჰურიათაჲ. ესე მოვიდა მისა ღამე“ (3,1-2).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ესე შორისცა სახარებასა ჩანს, ვითარმედ იღუწიდა ქრისტესათჳს, რამეთუ ეტყოდა მათ, ვითარმედ: „შჯული ჩუენი არავის შჯის, უკუეთუ არა პირველად ისმინოს მისგან“. (შდრ. იოან. 7,51) და კუალად ჟამსა ვნებისასა ფრიადი მოღუაწებაჲ აჩუენა, რამეთუ მოვიდა ღამით ნიკოდემოსცა და მოიღო მური და ალოჲ ასი ლიტრაჲ, (იოან. 19,39)...