ფსალმუნნი 115:1

„მრწმენა მე, რომლისათჳსცა ვიტყოდე; ხოლო მე დავმდაბლდი ფრიად.“ (ფსალმ 115:1).

1. ღვთის აღთქმათა რწმენით მიღება

ამ გამონათქვამის გახსენებით ნეტარი პავლეც ამგვარად ამბობს: „ხოლო გუაქუს ჩუენ იგივე სული სარწმუნოებისაჲ, ვითარცა წერილ არს: მრწმენა მე, რომლისათჳსცა ვიტყოდე, და ჩუენცა გურწამს, რომლისათჳსცა ვიტყჳთ.“ (2 კორ 4:13). ამრიგად, აუცილებელია, ჯერ ვთქვათ, როგორ გამოიყენა იგი მოციქულმა და რის შესახებ ჰქონდა მას სიტყვა. რადგან ამ გზით აქედან წინასწარმეტყველური სიტყვაც ჩვენთვის ნათელი გახდება. სხვაგვარადაც, ეს საუკეთესო სწავლებაა: სიტყვის კავშირი არ უნდა მოვკვეთოთ, არც მისი ნაწილი ავიღოთ და მხოლოდ მას ჩავუჯდეთ, არამედ თხრობა თავიდან უნდა დავიწყოთ. მაშ, რა საკითხზე საუბრისას გაიხსენა პავლემ ეს წინასწარმეტყველური ხმა? აღდგომასა და...

...ნუ ეძებ, ამბობს, როგორ და რა გზით მოხდება ეს; რადგან მოქმედი ღმერთია, შენ კი მხოლოდ რწმენა გჭირდება, და მოქმედის ძალას შეიცნობ; ნათქვამის მთელი მტკიცებულება უკვე მიიღე.

ამიტომ წინასწარმეტყველი დავითიც ამბობდა: „ვირწმუნე, ამიტომაც ვილაპარაკე“ (ფსალმ 115:1)⁵. პავლემაც მართებულად აიღო ეს გამონათქვამი, უფრო დიდ საქმეებზე გაავრცელა და თქვა: „ხოლო გუაქუს ჩუენ იგივე სული სარწმუნოებისაჲ, ვითარცა წერილ არს: მრწმენა მე, რომლისათჳსცა ვიტყოდე, და ჩუენცა გურწამს, რომლისათჳსცა ვიტყჳთ“ (2 კორ 4:13). რადგან თუ ძველ საქმეთა შესაცნობადაც რწმენა იყო საჭირო, რომლებიც ახალი აღთქმის საქმეებს იმდენად ჩამორჩება, რამდენადაც მიწა ცას, მით უფრო საჭიროა რწმენა ასეთი მაღალი რწმენითი სწავლებების შესაცნობად, რომლებიც არასოდეს არავის გონებაშიც კი არ მოსვლია. სწორედ ამას თვითონაც აჩვენებდა, როცა ამბობდა: **„რომელი თუალმან არა იხილა, და ყურსა არა ესმა, და გუ...