ფსალმუნნი 102:20

...ზეცათა სასუფევლიდან გაიაზრე მისი ძალმოსილება: რამდენი ბანაკი უხილავ ძალთა ჰყავს თავის ქვეშ განწესებული.

და კარგად უწოდა მათ ძალნი, რადგან მათ ძლიერებას აჩვენებდა; ამასვე სხვაგანაც ამბობს: „ძლიერნი ძალითა, რომელნი ჰყოფენ სიტყუასა მისსა“ (ფსალმ 102:20). რადგან ერთხელ ერთი ანგელოზიც გამოვიდა და ას ოთხმოცდახუთი ათასი მოკლა. მაშ, რა ვთქვათ, თუკი ძლიერი კი არის, მაგრამ არ სურს, რომ ხელი გამოგვიწოდოს? მაგრამ ესეც ნუ შეგაშინებს, ამბობს იგი; ამიტომ დაურთო: „ჴელისაღმპყრობელ ჩუენდა“ (ფსალმ 45:8). მაშასადამე, კიდეც სურს და კიდეც შეუძლია; ამიტომ ნუ გეშინია. მაშ, რა, თუკი ჩვენ უღირსები ვართ? მაგრამ მისგან ჩვენდამი მამათაგანვე მომდინარე კაცთმოყვარეობა გვაქვს. ამიტომაც ამასაც უმატებდა და ამბობდა: „ღმერთი იაკობისი“ (ფსალმ 45:8), თითქოს ამბობდა: ეს ჩვ...

...გალობის თანამოზიარეებად მიიღონ. და ამას განსაკუთრებით ხშირად აკეთებს ეს მეფსალმუნე, როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „თაყუანის-ეცით მას ყოველთა ანგელოზთა მისთა“ (ფსალმ 96:7). და კვლავ: „ძლიერნი ძალითა, რომელნი ჰყოფენ სიტყუასა მისსა“ (ფსალმ 102:20).

ამით იგი კიდევ სხვა რამესაც ამტკიცებს. რა არის ეს? ის, რომ უგუნურთაგან არავინ იფიქროს, თითქოს ორი შემოქმედი არსებობდეს. რადგან ქმნილებანი განსხვავებულნი არიან და არსებით ერთმანეთისაგან დაშორებულნი: ერთი გრძნობადია, მეორე კი გონებით საწვდომი; ერთი ხილულია, მეორე კი უხილავი; ერთი სხეულებით არის სავსე, მეორე კი უსხეულოა. ამიტომ, რომ ვინმემ საქმეთა განსხვავებიდან განსხვავებული შემოქმედები არ შემოიტანოს, მეფსალმუნე ერთ გუნდს აყენებს, ყველასაგან ერთ მელოდიას აღავლენს მის წინაშე და ამბობს, რომ იგივე ღმერთი უნდა იგალობებოდეს როგორც ზემო, ისე ქვემო ქმნილების მიერ; ამითაც ცხადყოფს, რომ ორივეს შემოქმედი ერთია. და პირველად ზემოდან იწყებს და ამბობს: „აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი, აქებდით მას ყოველნი ძალნი მისნი;“ (...

...რადგან განსაკუთრებით ანგელოზები ადიდებენ მას: არა მხოლოდ საკუთარი ბუნებით, არამედ ადამიანთა მსახურებისას გამოჩენილი მორჩილებითაც, როცა ზედმიწევნით აღასრულებენ მის ნებებსა და ბრძანებებს. ამიტომ ამბობს: „ძლიერნი ძალითა, რომელნი ჰყოფენ სიტყუასა მისსა“ (ფსალმ 102:20).

ამიტომაც სახარებებში ქრისტე გვიბრძანებდა, გველოცა და გვეთქვა: „იყავნ ნებაჲ შენი, ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქუეყანასა ზედა“ (მათ 6:10). ესე იგი: როგორც ანგელოზები მას წმიდად ჰყოფენ, ყოველგვარი ბოროტებისგან განთავისუფლებულნი და სათნოებას ზედმიწევნით მისდევენ, ასევე ჩვენც ღირსნი გავხდეთ, რომ მას წმიდად ვჰყოფდეთ. ამასვე ცხადყოფს ეს წინასწარმეტყველიც, როცა დაუმატა: „და ცათა შინა არს დიდებაჲ მისი“ (ფსალმ 112:4). ნუ უყურებ მხოლოდ მიწაზე ამ ხილულ ქმნილებებს და ნურც ცის წესრიგს בלבד, არამედ გონებით ადი გრძნობადიდან გონისმიერზე, იმ არსებათა მშვენიერებებზე, იმ ცხოვრების ბრწყინვალებაზე; და მაშინ გაიგებ, როგ...

...ჲთა ესრეთ უშრომელი და უჭირველი საქმჱ გუაქუნდეს, არამედ შენ არა ინებე; რამეთუ დაგადგინა სამოთხესა შინა საქმედ მისა და საქმჱ განაგო, ხოლო ჭირი არა შეჰრთო მის თანა, რამეთუ შესაძლებელ არს უშრომელად საქმჱ, ვითარცა ანგელოზნი არიან, რომელთათჳს თქუმულ არს, ვი-თარმედ: „ძლიერნი ძალითა, რომელნი ჰყოფენ ნებასა მისსა“. (ფსალმ. 102,20) და შენცა ეგრეთვე გყო, არამედ ნებსით მოიგე საჭიროჲ იგი საქმჱ, და აწ თჳნიერ ჭირისა შეუძლებელ არს ცხორებაჲ.

ამისთჳს გევედრები, რაჲთა ყოველი უდბებაჲ განვაგდოთ და მოვიგოთ სათნოებაჲ. რამეთუ ცოდვისა გემოჲ მცირედ არს, ხოლო მწუხარებაჲ - სამარადისო; და სათნოებისა შრომაჲ მცირედ არს, და სიხარული - საუკუნო; და ცოდვაჲ პირველ ჯოჯოხეთისა სტანჯავს მოქმედსა მისსა მხილებითა მით გონებისაჲთა, ხოლო სათნოებაჲ პირველ სასუფეველისა ნუგეშინის-სცემს მოქმედსა მისსა. თჳნიერ ამისაცა რაჲ გემოჲ არს გემოჲ იგი ცოდვისაჲ, რამეთუ გამოჩინებისავე თანა უჩინო იქმნების, გინა თუ ჴორცთაჲ სთქუა, გინა თუ შუებისაჲ? და მას ყოველსა ზედა სატანჯველი მიელის საუკუნოჲ მოქმედთა მისთა. არამედ ჩუენ, რომელთა ესე ყოველი უწყით, ყოველი სწრაფაჲ ვაჩუენოთ სათნოებისათჳს, რაჲთა ესრეთ ჭეშმარიტი იგი დიდებაჲ ვპოვოთ მადლითა და კაცთმოყუარები-თა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსითა, რომლისა თანა მამასა ჰ...

...სანი, რომელთა ანგელოზნიცა იქმან, არამედ არცა ერთი არს მათ სიტყუათაგანი ღმერთ, რამეთუ იგი ყოველნი წინაჲსწარმეტყუელებანი არიან და ბრძანებანი. რამეთუ ესე არს ჩუეულებაჲ წერილისაჲ, რამეთუ ესრეთ უწესდეს შჯულთა და ბრძანებათა ღმრთისათა, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „ძლიერნი ძალითა, რომელნი ჰყოფენ სიტყუათა მისთა“; (ფსალმ. 102,20) ხოლო ესე „სიტყუაჲ“ არსებაჲ არს გუამოვანი, გამოსრული თავადისა მამისაგან უვნებელად, რამეთუ, ვითარცა ზემო ვთქუ, ამას მოასწავებს „სიტყჳსა“ მიერ, და ვითარცა სიტყუაჲ იგი, ვითარმედ: „პირველითგან იყო სიტყუაჲ“, დაუსაბამოსა გამოაჩინებს, ეგრეთვე შემდგომი იგი სიტყუაჲ, ვითარმედ: „სიტყუაჲ იგი იყო ღმრთისა თანა“, თანაარსებასა მოასწავებს და თანადაუსაბამოებასა.

და ნუუკუე გესმას რაჲ, ვითარმედ: „პირველითგან იყო სიტყუაჲ“, დაღაცათუ დაუსაბამოდ გულისხმა-ჰყო ძჱ, არამედ სთქუა, ვითარმედ: ჟამითა რაოდენითამე უხუცჱს არს მამაჲ უმეტჱსითა საუკუნოჲთა, და ამით სახითა მისცე მხოლოდშობილსა დასაბამი, ამისთჳს შესძინა და თქუა: „სიტყუაჲ იგი იყო პირველითგან ღმრთისა თანა“. ესრეთ დაუსაბამო არს, ვითარცა მამაჲვე, რამეთუ არაოდეს ყოფილ არს მამაჲ თჳნიერ სიტყჳსა ამის დაუსაბამოჲსა, არამედ მარადის ღმერთი ღმრთისა თანა იყო გუამოვნებითა განყოფილითა. ხოლო უკუეთუ ვინ თქუას: და ვითარ...

...ა შენსა აღასრულებენ და რომელსამე გარდაჰჴდებიან, არამედ ყოველთავე ბრძანებათა შენთა დაუკლებელად იქმან, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „ძლიერნი ძალითა, რომელნი ჰყოფენ სიტყუათა მისთა, სმენად ჴმაჲ ბრძანებისა მისისაჲ. აკურთხევდით უფალსა ყოველნი ძალნი მისნი, მსახურნი მისნი, რომელნი ჰყოფენ ნებასა მისსა“; (შდრ. ფსალმ. 102,20-21) ეგრეთვე ღირს-მყვენ ჩუენცა, ქუეყანასა ზედა მყოფნი ესე კაცნი, ყოველსავე ნებასა შენსა აღსრულებად, და არა ერთკერძო აღსრულებად და სხჳთ კერძო გარდასლვად, არამედ ესრეთ ქმნად ყოველთავე საქმეთა ჩუენთა, ვითარცა შენ გნებავს და ვი-თარცა შენდა სათნო არს, რამეთუ არარაჲ ძალ-გჳც თავით თჳსით ქმნად კეთილი, უკუეთუ შენ არა შემწე და ჴელისამპყრობელ გუექმნა.

ამისთჳსცა, ვინაჲთგან პირველითა მით ურჩებითა და ნეფსითითა მით განდრეკილებითა ჩუენითა განგეშორენით შენ, აღივსო ცხორებაჲ ჩუენი ყოვლითავე ბოროტითა, და ნებაჲ ბოროტისაჲ მის მძლავრისაჲ და კაცისმკლველისა მის მტერისაჲ აღვასრულეთ; არამედ აწ მოვედინ შეწევნაჲ მეუფებისა შენისაჲ ჩუენ ზედა, და ღირს-მყვენ ყოვლადწმიდისა მის ნებისა შენისაებრ სლვად. რამეთუ ვითარცა სახლსა შინა ბნელსა შე-რაჲ-ვიდის ნათელი ბრწყინვალე, განაქარვის წყუდიადი იგი ბნელისაჲ, ეგრეთვე უკუეთუ ნებაჲ შენი იყოს ჩუენ ზედა, ყოველივე ბოროტი და უწესოჲ...