ფილიპელთა მიმართ 1:2

თარგმანი: მადლი მოგუეცა ნათლისღებისა მიერ მოტევებითა პირველ ქმნილთა ცოდვათაჲთა, ხოლო მშჳდობაჲ — ქრისტეს მიერ, რომელმან დამაგნა ღმერთსა მამასა, რომელი-იგი მისი მამაჲ არს ბუნებით, ხოლო ჩუენი — მადლით და განგებულებით, რამეთუ შვილებაჲ თჳსი მომცა ჩუენ სულისა მიერ წმიდისა.

...ღირსთა სიკვდილიც, რომელიც უბრალოდ ბუნების კანონით კი არ მოდის, არამედ მრავალ შემთხვევაში მისი განზრახვითაც ხდება. ნუთუ არ გესმის, რას ამბობს პავლე: „ხოლო დადგრომაჲ ჴორცთა შინა უნებელადრე თქუენთჳს. და ესე სასოებით უწყი, რამეთუ დავადგრე და გგებდე თქუენ ყოველთა“ (ფილიპ 1:24–25)? და რა გიკვირს, თუ სიკვდილიც ასეა, იქ, სადაც ზოგიერთთა შობაც კი ბუნების კანონით არ ხდება, როგორც ისაკისა და როგორც სამუელისა? ამიტომაც მათ „შვილნი ჴორცთანი“ (რომ 9:8) კი არ უწოდებს, არამედ „შვილნი იგი აღთქუმისანი“ (რომ 9:8).

ასევე მოსეც უბრალოდ კი არ კვდებოდა, არამედ ღვთის ბრძანებით; არც იოანე, არამედ ღვთის დაშვებით. თუმცა მისი სიკვდილი მეძავის საზღაური გახდა, მაგრამ ასეთ შემთხვევაშიც პატივდებული შეიქნა. სწორედ ეს არის საკვირველი: რომ ასეთნაირად აღსრულებულიც პატივდებული იყო; რადგან ჭეშმარიტებისთვის დაასრულა ცხოვრება და იმდენად პატივდებული იყო, რომ თვით მის მკვლელ...

...ხოლო თუ ეს საქმე საშიშად გვეჩვენება, ეს ასე განწყობილთა უძლურების გამოა. და რომ შიში უძლურებისგან იყო, მოისმინე პავლესი, რომელიც ამას ნატრობს და ხარობს, როცა ამბობს: „გული მეტყჳს განსლვად და ქრისტეს თანა ყოფად, უფროჲს და უმჯობეს ფრიად,“ (ფილიპ 1:23); და კვლავ: „მიხარის და მიხაროდისცა თქუენ ყოველთა თანა. ეგრეთვე და თქუენცა გიხაროდენ და ჩემ თანა გიხაროდენ.“ (ფილიპ 2:17–18); საპირისპიროზე კი ტკივილით ამბობს: „არა ხოლო თუ იგი, არამედ თჳთ ჩუენცა, რომელთა- ესე პირველი ნაყოფი სულისაჲ გუაქუს, თჳთ ჩუენცა თავთა შინა ჩუენთა ვკუნესით და შვილებასა მას მოველით, გამოჴსნასა მას ჴორცთა ჩუენთასა,“ (რომ 8:23); და კვლავ: „რომელნი-ესე ვართ საყოფელსა ამას შინა, ვკუნესით და დაგჳმძიმდების“ (2 კორ 5:4).

3. ცოცხალთა ქვეყანა და უხილავი სიკეთენი

ხედავ, რაოდენ კეთილია სულიერი სიბრძნე? რაც სხვებს ცრემლების ღირსად ეჩვენება, მისთვის ლოცვის საგანია; ხოლო რაც სხვებისთვის სიხარულისა და სიამის ღირს...

...ამას მოწამეებიც ცხადყოფენ, რომლებიც სიკვდილის გამო ყველაზე ნეტარნი არიან. ამიტომ პავლესაც უბრალოდ ქრისტეში ცხოვრება კი არ სურდა, არამედ იმიტომ, რომ ეს მისთვის საქმის ნაყოფი იყო. რადგან ამბობს: „რომელი გამოვირჩიო, არა უწყი“ (ფილიპ 1:22); „შეპყრობილ ვარ ორთა ამათგან: გული მეტყჳს განსლვად და ქრისტეს თანა ყოფად, უფროჲს და უმჯობეს ფრიად“ (ფილიპ 1:23); „ხოლო დადგრომაჲ ჴორცთა შინა უნებელადრე თქუენთჳს“ (ფილიპ 1:24).

ამიტომ წინასწარმეტყველიც ამბობს: „პატიოსან არს წინაშე უფლისა სიკუდილი წმიდათა მისთა“ (ფსალმ 115:15) — არა უბრალოდ სიკვდილი, არამედ ასეთი სიკვდილი. და კვლავ, სხვაგან: „სიკუდილი ცოდვილთა ბოროტ არს“ (ფსალმ 33:22). ხედავ, ესეც საშუალო საგანია: თავისთავად არც კეთილია და არც ბოროტი, არამედ იმათ განწყობაზეა დამოკიდებული, ვინც მას იღებს? ამიტ...

...ბდნენ, არამედ მთელი ქვეყნიერების საქმეზე ზრუნავდნენ. პავლეც ამას თავის ყველა ეპისტოლეში გვიჩვენებს: მან ადამიანთა ცხონებაზე წინ ქრისტეს ხილვაც კი არ დააყენა და ასე ამბობს: „განსვლა და ქრისტესთან ყოფნა უმჯობესია, ხოლო ხორცში დარჩენა თქვენთვის უფრო აუცილებელია“ (ფილიპ 1:23–24)². ასეთივე ხასიათს ინარჩუნებს ეს წინასწარმეტყველიც: იგი დიდი კადნიერებით აცხადებს ღვთის განჩინებებს, ამხელს შემცოდეებს და განუწყვეტლივ, ვრცელი სიტყვებით ევედრება ღმერთს, რომელიც მათ წინააღმდეგ აღძრულა. ამის ხილვა განსაკუთრებით წინასწარმეტყველების დასასრულთან შეიძლება, ახლა კი აუცილებელია თვით წინასიტყვაობებით დავიწყოთ.

ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.

სათარგმნო შენიშვნები

1. ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ ციტატის ბერძნული ფორმით კორპუსში არ დადასტურდა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
2. ...

...ცველთა თავდასხმებისა არ ეშინიათ, რადგან არაფერი აქვთ, რითაც ზიანი მიადგებათ; ქონება არ არის, არის სხეული და სული; თუკი მათ სულს წაართმევენ, ზიანს კი არ მიაყენებენ, არამედ სარგებელს მოუტანენ. რადგან ამბობს: „რამეთუ ჩემდა ცხორებაჲ ქრისტე არს, და სიკუდილი – შესაძინელ" (ფილიპ 1:21). თავი ყველა ბორკილისაგან გაითავისუფლეს. ჭეშმარიტად, „ჴმაჲ სიხარულისა და ცხორებისა საყოფელსა მართალთასა" (ფსალმ 117:15).

5. აღსასრულის სიხარული და სნეულების მოთმინება

იქ არასოდეს გაიგონებ არც გოდებას, არც მოთქმას; მათი ჭერი სუფთაა ამ უსიამოვნებათაგან, სუფთაა ამგვარი ყვირილისგან. რადგან მათ შორისაც კვდებიან; სხეულით უკვდავნი ხომ არ არიან; მაგრამ სიკვდილს სიკვდილად არ ცნობენ. გარდასულებს საგალობლებით მიაცილებენ; ამას გაცილებას უწოდებენ, არა გამოსვენებას. და თუ ეუწყებათ, რომ ესა და ეს გარდაიცვალა, დიდია სიხარული, დიდია სიამე; უფრო სწორად, ვერც კი ბედავს ვინმე თქმას...

...ში და პატივში. ამიერიდან უნდა გვიხაროდეს: პავლე ამბობს, რადგან განსასვენებლად მივდივარ, სტადიონიდან გამოვდივარ. მოისმინე, რომ „გული მეტყჳს განსლვად და ქრისტეს თანა ყოფად, უფროჲს და უმჯობეს ფრიად“ (ფილიპ 1:23).

„სრბაჲ აღმისრულებიეს“ (2 ტიმ 4:7). რადგან საჭიროა ბრძოლაც და სრბოლაც: ბრძოლა — ჭირთა მოთმინებით, ხოლო სრბოლა — არა უბრალოდ, არამედ რაიმე სასარგებლოსკენ. ჭეშმარიტად კეთილია ეს ღვაწლი: იგი მაყურებელს უბრალოდ კი არ ატკბობს, არამედ სარგებელს აძლევს; და ეს სრბაც არაფრისკენ მიმავალი არ არის, არც ძალისა და პატივმოყვარეობის ჩვენებაა, არამედ ყველას ცისკენ იზიდავს. ეს პავლეს მიწაზე ნარბენი სრბა უფრო ხალასია, ვიდრე მზის სრბა, რომელსაც მზე ცაში რბის. და როგორ დაასრულა სრბა? მთელი ქვეყნიერება მოიარა, გალილიიდან და არაბეთიდან დაიწყო და ქვეყნის კიდეებამდე მივიდა; ამბობს: **„...

...ძლიერება დაარღვია; და ეს ჯოჯოხეთი, ადრე საშინელი და დაუძლეველი, ქრისტემ ახლა ისე გააუფასურა, რომ ზოგიერთნი მას არ ეშინიან და აქედან გადასახლებისკენ მიისწრაფვიან და ჩქარობენ. ასე პავლეც ძახილებს და ამბობს: „შეპყრობილ ვარ ორთა ამათგან: გული მეტყჳს განსლვად და ქრისტეს თანა ყოფად, უფროჲს და უმჯობეს ფრიად" (ფილიპ 1:23). მაგრამ ეს ყველაფერი მხოლოდ ახლაა, — ქრისტეს მოსვლის, სპილენძის კარიბჭეთა შემუსვრისა და სიმართლის მზის მთელ ქვეყნიერებაზე მობრწყინების შემდეგ. ხოლო იმ ძველ დროში სიკვდილი ჯერ კიდევ საშინელ სახეს ინარჩუნებდა და მაშინდელი მართალი კაცების სულს აძრწუნებდა, ისე, რომ ყოველივე დანარჩენს, თუნდაც ერთი შეხედვით აუტანელს, ადვილად ითმენდნენ. ამგვარად, ეს მართალიც, გერარელ მცხოვრებთა ვერაგობის შიშით, სარრას არა ცოლად, არამედ დად გასცემდა და ასე ცხოვრობდა იქ. და როგორც ეგვიპტეში გადასახლება ღმერთმა იმ მიზნით შეუშვა, რომ იქაური უმეცარნი და უგრძნობელნი შეიცნობდნენ მართლის სათნოებას, ასევე აქაც უფალი ავლენს თავის სულგრძელობას, რომ მართლის მოთმინებაც გაბრწყინდეს ყოველმხრივ, და ღვთის კეთილგანწყობა მის მიმართ ყველასთვის საცნაურ გახდეს. „მიავლინა აბიმელიქ მეფემან გერართამან და მიიყუანა სარრაჲ" (დაბ 20:2). წ...

...აგან წუთერთ დააკლდინ. ვინ უაღრეს იქმნების ამათ ორთაგან, და რომელი უმეტესსა სასყიდელსა მიემთხუევის? არა საჴმარ არს აქა ჩემდა მრავლისმეტყუელებაჲ, რამეთუ დგას ნეტარი პავლე და განჩინებით იტყჳს: „გული მეტყჳს მე განსლვად და ქრისტეს თანა ყოფად უფროჲსღა უმჯობეს; ხოლო დადგრომაჲ ჴორცთა შინა უაღრეს თქუენთჳს“. (ფილიპ. 1,23-24) და პატივ-სცა აღშენებასა მოყუასთასა უფროჲს ქრისტეს მიმართ მოსლვისა, რამეთუ ესე არს უმეტესად ქრისტეს თანა ყოფაჲ - აღსრულებაჲ ნებისა მისისაჲ. ხოლო ნებაჲ მისი არარასა ზედა არს ესრეთ განსუენებულ, ვითარ ამას, რაჲთა უმჯობესსა მოყუსისასა ვიქმოდით. და ესე აუწყა პეტრეს, რაჟამს ჰრქუა: „პეტრე, გიყუარ მეა?“ (შდრ. იოან. 21,15-17) და სამგზისვე სიყუარულისა მისისა სასწაულად მწყსაჲ ცხოვართა მისთაჲ უბრძანა. ხოლო ესე არა მღდელთა მიმართ ხოლო თქუმულ არს, არამედ კაცად-კაცადისა, რომლისადაცა რწმუნებულ იყოს გინა თუ დიდი, გინა თუ მცირე სამწყსო. ნუ მცირისათჳს უგულებელს-ჰყოფ, რამეთუ მამამან ზეცათამან სათნო-იყო მცირეცა იგი სამწყსოჲ. ერთიცა თუ ვის ჰყვეს მოწაფჱ ანუ შვილი, ყოვლითა მოსწრაფებითა იღუწიდინ, რაჲთა სარგებელ ეყოს მას სულიერითა წესითა. ესრეთ ვიქმნეთ სათნო უფლისა და მონა სარწმუნო. უკუეთუ მოვიგოთ სიყუარული, მოწყალებ...

...ითარმედ სული გან-რაჲ-ვიდეს ჴორცთაგან, არღარა ჴელ-ეწიფების სოფელსა ამას შინა ქცევად, არამედ წარიყვანებენ მას, რომელთაცა მიიღონ. ამის-თჳსცა სტეფანე იტყოდა: „უფალო იესუ ქრისტე, შეივედრე სული ჩემი!“ (საქმე 7,59) და პავლე იტყოდა: „მსურის განსლვაჲ ამიერ და ქრისტეს თანა ყოფად“; (ფილიპ. 1,23) და მამადმთავრისა მისთჳს წერილ არს, „მოკუდა სიბერითა კეთილითაო და შეეძინა მამათა თჳსთა; (დაბ. 25,8) ესე იგი არს, ვითარმედ მათ თანავე წარვიდა სული მისი. ეგრეთვე უკუე არცა ცოდვილთა სულნი იქცევიანღა აქა შემდგომად ჴორცთაგან განსლვისა. და ისმინე, ვითარ მდიდარი იგი ამის ჯერისათჳს ევედრებოდა, რაჲთამცა მივიდა და აუწყა ძმათა თჳსთა, და არავე ჴელ-ეწიფა მას. ხოლო ჴელ-თუმცა-ეწიფებოდა, მო-მცა-სრულ იყო და ეუწყა მუნ ყოფადი იგი.

ამის ყოვლისაგან საცნაურ არს, ვითარმედ შემდგომად ამიერ განსლვისა სულნი წარიყვანებიან უხილავსა მას სოფელსა, თითოეული შემსგავსებულსა თჳსთა საქმეთასა, გინა თუ განსასუენებელსა, გინა თუ სა-ჭირვებელსა; და არღარა უფალ არიან აქა მოსლვად, არამედ მოელიან სა-შინელსა მას დღესა განკითხვისასა.

და კუალად ამასცა გამოეძიებენ ვინმე, ვითარმედ: რაჲსათჳს ისმინა უფალმან თხოაჲ იგი ეშმაკთაჲ და უბრძანა კოლტს...