მეორე სჯულისა 4:7

...მშვიდობა; აქ კი სიტყვა უმაღლესისკენ აჰყავს, რჯულდადების შესახებ მსჯელობას შლის, რაც კეთილმოქმედების უმთავრესი სახეა: ბოროტებისგან განრიდება, სათნოებისკენ მიძღოლა და გონების განათლება. ამიტომ მოსეც ამას კვლავ და კვლავ იმეორებდა და ამბობდა: „რომელია ამ ხალხის მსგავსი?“ (მეორ 4:7)⁵ „დიდი ერი, რომელსაც ღმერთი ახლოს ჰყავს, როგორც უფალი ღმერთი ჩვენი, ყოველივეში, რაშიც მოვუხმობთ მას?“ (მეორ 4:7)⁵ და დავითიც კვლავ ამბობს: „ყუნის წყალობანი უფალმან და სამართალი ყოველთათჳს დაწუნებულთა“ (ფსალმ 102:6). „აუწყნა გზანი მისნი მოსეს და ძეთა ისრაჱლისათა - ნებანი მისნი“ (ფსალმ 102:7). და იერემიაც: „ეს არის ჩვენი ღმერთი; სხვა არ შეირაცხება მის გვერდით“ (...

...ნი მოუვლინა. ამას სხვაგანაც ქადაგებს და ამბობს: „არა უყო ესრეთ ყოველსა ნათესავსა და სამართალნი მისნი არა გამოუცხადნა მათ“ (ფსალმ 147:9). სხვაც ამბობს: „რამეთუ რომელი არს ნათესავი დიდი, რომლისაჲმცა უფალი ღმერთი იყო მახლობელ მათა“ (მეორ 4:7)? „მცირედნი დიდთა თანა“ (ფსალმ 113:21). ამბობს, რომ არც ერთი მოდგმა არ ყოფილა კურთხევას მოკლებული, არამედ ეს ყველა მათგანზე ვრცელდებოდა. „შეგძინენ უფალმან თქუენ ზედა, თქუენ ზედა და შვილთა თქუენთა ზედა“ (ფსალმ 113:22). ხედავ კურთხევის სხვა სახესაც - მოდგმის გამრავლებას? ამიტომაც სხვაც, საწინააღმდეგოს სასჯელის რიგში წარმოთქვამს და ამბობს: „რამეთუ, მეუფეო, შევმცირდით უფროს ყოველთა ნათესავთა და ვართ მდაბალნი ყოველსა შორის ქუეყანასა დღეს ცოდვათა ჩვენთათჳს“ (დან 3:37).

ამ კურთხევით ეგვიპტეში ყოფნის დროსაც სარგებლობდნენ, თუმცა უთვალავი დაბრკოლება იყო: სამუშაოები, ტანჯვა, დამპყრობელთა სისასტიკე; მაგრამ...