...ნაჲ იყო მონაგებ-თა და საფასეთაჲ, არამედ უფალი და მეუფე, და ვითარცა მნესა უცხოჲსა მონაგებისასა, ესრეთ აქუნდა იგი ყოველივე, არა ხოლო თუ სხუათასა არა მოიტაცებდა, არამედ თჳსსაცა სხუათა განუყოფდა უშურველად, არცა მოგებასა ზედა საფასეთასა იხარებდა, ვითარცა იტყჳს: „უკუეთუ სადა ვიხარე მოგებასა ზედა სიმდიდრისა ფრიადისასა?“ ამისთჳსცა არცა წარსლვასა ზედა მათსა შეწუხნა, არამედ ადვილად და სიხარულით და მადლობით შეიწყნარა, ამისთჳსცა დიდებული იგი სიტყუაჲ აღმოთქუა: „უფალმან მომცა, უფალმან მომიღო. ვითარცა უფალსა ენება, ეგრეთცა იქმნა. იყავნ სახელი უფლისაჲ კურთხეულ უკუნისამდე!“
გარნა აწინდელნი მდიდარნი არა ესრეთ არიან, არამედ ყოვლისავე მონებისა და ყოვლისა ტყუეობისა უძჳრესად არიან და ვითარცა მძლავრსა ვისმე მძჳნვარესა და ბოროტსა ხარკსა და ძღუენსა მისცემენ დაუცხრომელად. რამეთუ ტრფიალებაჲ იგი საფასეთაჲ, ვითარცა ქალაქსა ძნელსა და საყდარსა ზედა განსუენებისასა, ესრეთ დამკჳდრებულ არს გონებასა შინა მათსა და დღითი-დღე ყოვლისავე ურჩულოებისა საქმესა უბრძანებს, და იგინი ყოვლითა მორჩილებითა და ერთგულებითა აღასრულებენ. ამათ ესევითართა ეტყჳს უფალი: „ვერ ჴელ-გეწიფების ღმრთისა მონებად და მამონაჲსა“.
რასა ცუდთა გულისზრახვათა და ამ...