...სოფლისასა, არამედ უფროჲსად ჭირი შევიყუაროთ სოფელსა ამას, რაჲთა მუნ ვპოოთ განსუენებაჲ, რამეთუ ღმერთიცა მრავალგზის ცხორებისათჳს ჩუენისა მოავლენს სოფელსა ამას ჭირსა რასმე, რაჲთა ღირსმყვნეს საუკუნესა მას განსუენებასა, ვითარცა წერილ არს: „რომელი უყუარნ ღმერთსა, სწავლის; და ტანჯის ყოველი შვილი, რომელი შეიყუარის“. აწ უკუე ოდეს შუებით და განსუენებით ვიყვნეთ, უფროჲსად მაშინ გუელმოდენ და ვძრწოდით, რამეთუ უკუეთუ თანამდებ ცოდვათა მრავალთა ვიყვნეთ და არარაჲ შეგუემთხჳოს ჭირი ანუ განსაცდელი სოფელსა ამას შინა, შიშისა ღირს არს ესე და ძრწოლისა ფრიადისა: ნუუკუე მერმესა მას კუალადგებასა დამარხულ არს ჩუენდა ნაცვალი ბოროტთა ჩუენთაჲ? რამეთუ ოდეს აქავე მცირედ რაჲმე მიგუეჴადოს სასჯელი, მუნ აღგჳსუბუქდების განმზადებული იგი მოსაგებელი ცოდვათა ჩუენთაჲ. ხოლო ოდეს ყოველსავე ზედა სულგრძელ გუექმნებოდის ღმერთი და ჩუენ უნანელობასა და ცოდვასა ზედა ვეგნეთ, დიდი სასჯელი დამარხულ არს ჩუენთჳს; რამეთუ უკუეთუ ღირსთა და სათნოთა ღმრთისათა დიდად სარგებელ ექმნებიან მწუხარებანი და ჭირნი, რავდენ უფროჲს ცოდვილთა სარგებელ ექმნენ? ხოლო ცოდვილისა კაცისაჲ უტანჯველად და განუწურთელად ყოფაჲ მერმეთა მათ სატანჯველთა მომატყუებელ არს.
იხილე ფარაო და ნაბუქოდონოსორ, ვითარ სულგრძელ ექმნა ღმე...