...ხუათაჲ ადგილსა მათსა და დადებაჲ ცულისაჲ ძირთა ზედა, რაჲ-თა სრულიად აღმოჰფხურნეს, და უნაყოფოთაჲ მათ ცეცხლსა დადებაჲ - ესე ყოველი ამისთჳს წარმოთქუა, რაჲთა სრულიად უდებნიცა და დაჴსნილნი განაფრთხვნეს და მოიყვანნეს სინანულად. ამას მოასწავებს პავლეცა და იტყჳს: „სიტყუაჲ შემოკლებული ყოს უფალმან ყოველსა ქუეყანასა ზედა“. არამედ ნუ გეშინინ! და უფროჲსღა ესრეთ ვთქუა: გეშინოდენ, გარნა ნუ წარიკუეთ სასოებასა, რამეთუ არსღა სასოებაჲ სინანულისაჲ, უკუეთუ გენებოს. არა მოკუეთად მოვიდა ცული იგი; უკუეთუ არა, რაჲ აყენებდა მას მოკუეთად, ვინაჲთგან ძირთა ზედა ძეს? არამედ რაჲთა შიშითა მით მოკუეთისაჲთა მოგაქციოს სინანულად და ნაყოფისა გამოღებად. ამის-თჳსცა შეჰმატა და თქუა:
ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ყოველმან ხემან რომელმან არა გამოიღოს ნაყოფი კე-თილი, მოეკუეთოს და ცეცხლსა დაედვას“ (3,10).
თ ა რ გ მ ა ნ ი: ოდეს „ყოველი“ თქუას, არავის გარეგან დაუტეობს, ვი-თარმცა იტყოდა, ვითარმედ: დაღაცათუ აბრაჰამის შვილ იყო, დაღაცათუ ყოველნი მამათმთავარნი თჳს გეყვოდინ, უკუეთუ უნაყოფოებასა შინა დაადგრე, ცეცხლსა მიეცემი. ამით სიტყჳთა მაშინ ყოველნივე შეაშინნა: ფარისეველნი და მეზუერენი, მჴედრობად განწესებულნი, რაჲთა არცა მოქცევისათჳს უსასო იყვნენ, არცა უნაყოფოებისათჳს უზრუნველ.
არა შიშისა...