...ყოვლადვე არა იყვნეს. რამეთუ ღმერთმან არცა ერთი ქმნა ბოროტად, არამედ ყოველნივე კეთილად დაჰბადნა, და კაცად-კაცადი ნეფსით თჳსით იქმს ბოროტსა გინა კეთილსა.
აწ უკუე გრქუა თქუენ სიტყუაჲ პავლე მოციქულისაჲ, ვითარმედ: „შენ ვინ ხარ, კაცო, რომელი სიტყუას-უგებ ღმერთსა? ჰრქუას-მეა ქმნულმან შემოქმედსა: რაჲსა ესრეთ შემქმენ?“
რამეთუ ყოველნივე კეთილად ქმნნა კეთილისმოქმედმან მან უფალმან. ხოლო ბოროტნი კაცნი და უკეთურნი ნეფსით თჳსით იქმნნეს უკეთურ. ვინაჲთგან უკუე იგინი ნეფსით მიდრკეს ბოროტისა მიმართ, იქმნა საქმე ესე უმეტესად გამომაჩინებელ სიკეთისა მის კეთილთა კაცთაჲსა, რაჲთა უმეტესად საკჳრველ იყვნენ, ოდეს შორის უკეთურთა გამოჩნდენ კეთილნი.
და კუალად, სიკეთე მათი უმეტესად მამხილებელ და დამსჯელ უკე-თურთაჲსა იქმნების, რამეთუ ხედვიდეს სახესა კეთილისასა და არა ჰბაძვიდეს. და ვითარცა-იგი კეთილისა მოქმედნი ორკერძო იდიდებიან (ერ-თად, რომელ ქმნეს კეთილი, და მეორედ, რომელ ბოროტთა კაცთაგან არაჲ ევნო, არცა მიემსგავსნეს მათ), ეგრეთვე ბოროტისმოქმედნი ორკერძო დაისჯებიან: ერთად, რომელ ქმნეს ბოროტი, და მეორედ, რომელ კეთილისა მოქმედთა არა ჰბაძვიდეს. ვითარცა-იგი საწყალობელსა მას იუდას შეემ-თხჳა, რომელ-იგი შორის მოციქულთა იყო და მარადღე სწავლაჲ უფლისაჲ ესმოდა და არარაჲ ინე...