...ელ არს მიტევებაჲ ბრალისა შემაწუხებელთა ჩუენთაჲსა? არა გესმისა, რასა იტყოდა იგი ჯუარსა ზედა? „მიუტევე, მამაო, რამეთუ არა იციან, რასა იქმან“; არა გესმისა კუალად, რასა იტყჳს მოციქული პავლე? ვი-თარმედ: „ამაღლდა ზეცას და ზის მარჯუენით ღმრთისა და მეოხ არს ჩუენთჳს“; არა ჰხედავა, ვითარ შემდგომად ჯუარ-ცუმისა და ამაღლებისა მიუვლინნა მოციქულნი მკლველთა მათ მისთა ჰურიათა მიმნიჭებელად მიუთხრობელთა მათ კეთილთა? და ეგრეთცა ეგულებოდა მათიცა ძჳრისყოფაჲ უკეთურთა მათ, არამედ არავე დასცხრა უფალი ჩუენებად მათდა სახიერებისა თჳსისა.
რაჲ შეგემთხჳა შენ, კაცო, ესოდენი, ვითარ მეუფემან ჩუენმან თავსიდვა? შეიკრა, იგუემა, ყურიმლის-ცემაჲ თავს-იდვა, ყუედრებანი და ნერწყუანი, კიცხევანი და მერმე სიკუდილი შეურაცხი და საყუედრებელი. ოდესმცა გევნო შენ ესოდენი? ხოლო აწ მცირეცა თუ რაჲმე შეგემთხჳოს, დიდად შეგირაცხიეს შენ; არამედ რაოდენცა მრავალი გევნოს, უკუეთუ მოითმინო, უბრწყინვალესნიცა გჳრგჳნნი მიიხუნე და ძმაჲ იგი შენი დიდისა სენისაგან განჰკურნო და მიემსგავსო მკურნალსა ჴელოანსა, რომელსა დაღაცათუ აგინებდეს და მიმთხუევად ეტევებოდინ ცნობამიღებულნი იგი სნეულნი, უფროჲსად სწყალობნ მათ და ისწრაფინ კურნებად. ეგრეთვე შენ იყავ მოძულ...