ჰრომაელთა მიმართ 8:3

თარგმანი: აჰა ესერა, არა ბოროტებაჲ, არამედ უძლურებაჲ ოდენ თქუა შჯულისაჲ, ვითარმედ: ვერარას შემძლებელ იყო შეწევნად კაცთა, რამეთუ უძლურ ჰყოფდა მას ჩუენ შორის განძლიერებული ესე მძლავრებაჲ ჴორცთაჲ. ვითარმცა იტყოდა, ვითარმედ: "შეუძლებელობისათჳს შჯულისა და მძლავრებისათჳს ჴორცთა ჩუეულებისა, ღმერთმან ძე თჳსი მოავლინა".

ზემო იტყოდა სულისა მიერ განთავისუფლებასა, და აწ იტყჳს ძისა მიერ, რამეთუ ზოგადი არს ყოველივე საქმე მამისა და ძისა და სულისა წმიდისაჲ. ხოლო მსგავსებაჲ თქუა ჴორცთაჲ არა ამისთჳს, ვითარმცა არა სრულებით ჴორცნი შეესხნეს უფალსა, და არა ყოვლითურთ მიეღო ბუნებაჲ კაცთაჲ; არამედ ჴორცნი ჭეშმარიტად სრულებით შეისხნა, და მსგავსებაჲ ცოდვისათაჲ მათ ოდენ აქუნდა ჴორცთაჲ, რამეთუ არა იპოა მის თანა ცოდვაჲ, არცა ჴორცთა მისთა ეუფლა განსახრწნელი. ხოლო ჴორცთაჲ არღარა მსგავსებაჲ, არამედ თჳთ ესე ჩუენი აგებულებაჲ ჴორცთაჲ ყოვლითურთ უნაკლულოდ მიიღო, თჳნიერ ხოლო ცოდვისა. რამეთუ ჯერ-იყო თავისუფალ ყოფაჲ მისი ცოდვისაგან, რაჲთა არა მძლავრებით ყოს გაწვდაჲ ცოდვისაჲ, არამედ ბჭობით და სამართლით პირველად დაასაჯოს ცოდვილობაჲ ცოდვასა,...

თარგმანი: რამეთუ ვინაჲთგან რჩული უძლურ იქმნა ბოროტისა მისგან ნებისა ჴორცთასა დაჴსნად ცოდვისა, ამისთჳს მოავლინა ღმერთმან ძე თჳსი. ხოლო რომელ იტყჳს თუ "მსგავს", ნუ ჰგონებ თუ სხუებრნი რაჲმე იყვნეს, ოდენ მსგავსნი ამათნი. ნუ იყოფინ! არამედ ესევითარნივე ჴორცნი იყვნეს, ვითარ ჩუენნი, გარნა ცოდვისა განუცადველნი და ამისთჳს თქუა თუ "მსგავსებითა ჴორცთა მათ ცოდვისათა".

თარგმანი: რამეთუ ვინაჲთგან რჩული უძლურ იქმნა ბოროტისა მისგან ნებისა ჴორცთაჲსა დაჴსნად ცოდვისა, ამისთჳს მოავლინა ღმერთმა ძჱ თჳსი, ხოლო რომელ იტყჳს თუ "მსგავს", ნუ ჰგონებ თუ სხუებრნი რაჲმე იყვნეს ოდენ მსგავსნი ამათნი. ნუ იყოფინ! არამედ ესევითარნი ჴორცნი იყვნეს, ვითარ ჩუენნი, გარნა ცოდვისა განუცადველნი და და ამისთჳს თქუა თუ "მსგავსებითა ჴორცთა მათ ცოდვისათა".

...ეყო უფალსა, ერთ სულ არს** (I კორ. 6.17); ამ მიმართებით მორწმუნე ერთგვარად ქრისტესთანაა შეუღლებული, რადგან ჩვენ, ყველანი, მასთან ერთად ერთი სხეული გავხდით და ქრისტეს ნაწილთაგანი ვართ. მართლაც, ამ ერთობის დარღვევა არავის შეუძლია, როგორც ამას პავლე მოციქულიც ამბობს: ვინ განმაშორნეს ჩუენ სიყუარულსა მას ქრისტესსა?(რომ. 8.35) რადგან, რაც ღმერთმა შეაერთა, მისი გაყოფა არცა კაცთა, არცა სხვა რამ ქმნილებათა, არცა ანგელოზთა, არცა მთავრობათა და არცა უფლებათა, პავლეს თქმით, არ ძალუძს.

10. ჰრქუეს მას მოწაფეთა მისთა: უკუეთუ ესოდენი ბრალი არს კაცისაჲ დედაკაცისა თანა, არა შეჰგავს ქორწინებაჲ. - შეშფოთებული მოწაფენი ამბობენ: უკეთუ ცოლი და ქმარი იმიტომ ერთდებიან, რომ მთელი ცხოვრების განმავლობაში განუყრელად დარჩნენ, რადგან ცოლის გაგდება, თუნდაც იგი უვარგისი იყოს, არ შეიძლება, მაშინ საერთოდ დაუქორწინებლობა სჯობს. რადგან უფრო ადვილია არ დაქორწინდე და ბუნებრივ სურვილებს ებრძოლო, ვიდრე ბოროტი ცოლი აიტანო. ადამიანის მოვალეობად ქრისტე დაურღვეველ ცოლ-ქმრულ ერთობას თვლის, რასაც ზოგიერთი ასე განმარტავს: უკეთუ კაცს ცოლის უკანონოდ გაგდება ბრალად ეთვლება და ამის გამო განიკითხება და დაისჯება, მაშინ უმჯობესია არ დაქორწინდეს.

19:11-12 — ქალწულება და უქორწინებლობა

**11....

...ეს მაშინ, როცა ესოდენ დიდ ქველმოქმედებას ვხედავთ — ჩვენზე გაცხადებულსაც და ყოველდღე მოვლინებულსაც? ჩვენ ესოდენ უმადურნი ვართ. მაგრამ ასეთი არ იყო პავლე: იგი ისე აღგზნებული იყო სულით, ისე ენთებოდა ღვთისადმი სიყვარულით, რომ თავისი სულის ღირსი სიტყვებით წარმოთქვა: „ვინ განმაშორნეს ჩუენ სიყუარულსა მას ქრისტესსა" (რომ 8:35)? ნახე, რა გამომსახველობითია ეს გამონათქვამი, რა ძალა აქვს სულში მბრძანებელ გრძნობას, რა ცეცხლოვანი სიყვარულია! „ვინ განმაშორნეს" — ანუ, შეიძლება კი რაიმე ისეთი არსებობდეს, რომ ღვთისადმი სიყვარულს მოგვაკლებდეს — ხილული თუ უხილავი?

3. პავლეს ცეცხლოვანი სიყვარული ქრისტესადმი

ვისურვა რა დაწვრილებით ჩამოეთვალა ჩვენთვის ყველა შემთხვევა და ეჩვენებინა თავისი უფლისადმი სიყვარულის მთელი დაუძლეველი ძალა, შემდეგ სიტყვებსაც დაურთავს: „ჭირმან ანუ იწროებამან, დევნამან ანუ სიყმილმან, შიშლოებამან ანუ ურვამან ანუ მახვილმან?" (რომ 8:35). ო, სული, რომელიც აღტაცებით ანთებულა, რომელიც თავმდაბლობის დედაა! რა უბედურება, ამბობს, შეიძლება ღვთისადმი სიყვარულისგან განგვაშოროს? ყოველდღიურმა ჭირმა? არავითარ შემთხვევაში. მძიმე გარემოებებმა? არა! დევნამ? სრულიადაც არა. მაშ, რამ? შიმშილმა? არა. საფრთხეებმა? მაგ...

...ომელი მე სათნო-ვიყავ"** (მათ 17:5). ისაკი მამის მიერ ყოვლად დასაწველად შეწირვისთვის იყო განკუთვნილი, ქრისტეც მამამ გასწირა, როგორც პავლე ძახილით ამბობს: „რომელმან-იგი ძესაცა თჳსსა არა ჰრიდა, არამედ ჩუენ ყოველთათჳს მისცა იგი, ვითარ უკუე არა მითურთ ყოველივე მოგუანიჭოს ჩუენ?" (რომ 8:32). აქ ჩრდილი გამოჩნდა; შემდგომ კი ჭეშმარიტება გაიხსნა, გაცილებით აღმატებული: მთელი სოფლისთვის სიტყვიერი კრავი შეიწირა მსხვერპლად. მან მთელი ქვეყნიერება განწმინდა. მან ადამიანები ცთომილებისგან გაათავისუფლა და ჭეშმარიტებისკენ მოიყვანა. მან მიწა ზეცად აქცია, არა სტიქიათა ბუნება შეცვალა, არამედ მიწიერ ადამიანთა შორის ზეციური ცხოვრება დაამკვიდრა. მან ეშმაკთა ყოველგვარი მსახურება გააუქმა. მისი წყალობით ადამიანები უკვე აღარ სცემენ თაყვანს ქვასა და ხეს, და სიტყვის ნიჭით დაჯილდოებულნი უგრძნობ კერპებს აღარ პატივობენ. ყოველგვარი ცთომილება გაუქმდა და ჭეშმარიტების ნათელმა ქვეყნიერება გაანათა.

4. ღვთის ფიცი და კურთხევა — მორჩილების ჯილდო (22:14–18)

ხედავ ჭეშმარიტების აღმატებულებას? ხედავ, რა არის ჩრდილი და რა არის ჭეშმარიტება? **„და უწოდა, — ამბობს წერილი, — აბრაჰამ სახელი ადგილსა მას „უფალმან იხილა", რომელსა ჰრქჳან დღესა მთასა მას „უფალ...

...ამქვეყნად, რომ აქაური სიკეთეებით განსწავლულნი, მტკიცედ ვიმედოვნებდეთ იქაურზეც. ის, ვინც ჩვენდამი სიყვარულისგან თავისი ძე გაწირა, ნუთუ ყველა დანარჩენსაც არ მოგვანიჭებს, როგორც პავლემაც თქვა: „რომელმან-იგი ძესაცა თჳსსა არა ჰრიდა, არამედ ჩუენ ყოველთათჳს მისცა იგი, ვითარ უკუე არა მითურთ ყოველივე მოგუანიჭოს ჩუენ?" (რომ 8:32). თუ ღმერთმა ჩვენთვის, ცოდვილთათვის, თავისი ძე გაწირა, თუ ნათლისღების ნიჭი მოგვანიჭა, თუ წინანდელი ცოდვების მოტევება ბოძა, თუ სინანულის გზა გაგვიხსნა, თუ ჩვენი ცხონებისთვის აურაცხელი სხვა საქმე აღასრულა, აშკარაა, რომ მომავალშიც მოგვცემს ჩვენთვის განმზადებულ სიკეთეებს. თუ ეს სიკეთეები თავისი სახიერებით ჩვენ ქვეყანაზე მოსვლამდე წინასწარ განამზადა, ნუთუ არ მოგვცემს მათ სატკბობლად? ხოლო რომ ეს სიკეთეები წინასწარ განგვიმზადა, ისმინე, რას ეტყვის თავად მარჯვნივ მდგომთ საბოლოო სამსჯავროზე: „მოვედით, კურთხეულნო მამისა ჩემისანო, და დაიმკჳდრეთ განმზადებული თქუენთჳს სასუფეველი დასაბამითგან სოფლისაჲთ" (მათ 25:34). ხედავ უსაზღვრო სახიერებას, რომლითაც ჩვენი მოდგმის მიმართ ასეთი სიყვარული გამოავლინა, რომ ჯერ კიდევ ქვეყნის შექმნამდე სასუფევლის ტკბობა განგვიმზადა? მაშ, ნუ ვიქნებით, გთხოვთ, უმადურნი, ნუ გ...

...ოფთა მათ კეთილთა ვიგონებდეთ და ესრეთ ყოველი ჭირი სოფლისაჲ სიხარულით თავს-ვიდვათ, და ვერრომელმან საქმემან სოფლისამან დაგჳმონნეს. უკუეთუ ქრისტე შევიყუაროთ, არცაღა თუ მივხედნეთ საქმეთა სოფლისათა, რამეთუ დიდ არს სიყუარულისა ძალი. ვთქუათ ჩუენცა: „ვინ განმაშორნეს ჩუენ სიყუარულსა მას ქრისტესსა: ჭირმან ანუ იწროებამან“, (რომ. 8,35) და შემდგომი ამისი. რამეთუ იხილე, ვითარ მოციქულმან არა თქუა საფასჱ, ანუ გულისთქუმაჲ, ანუ სხუაჲ ესევითარი რაჲმე, რამეთუ ესე ყოველი უნდო არს, არამედ ძნელოვანთა მათ საქმეთათჳს თქუა: სიკუდილისათჳს და დევნულებათა და ცეცხლისა და მახჳლისა; და მან ესე ყოველნი მძიმენი საქმენი არარად შეჰრაცხნა, ხოლო ჩუენ საფასეთათჳს და გულის-თქუმათათჳს ბილწთა განვვარდებით ცხორებისაგან და ნათლისა; და პავლე სიკუდილი და ცხორებაჲ და საწუთროჲ და საუკუნოჲ და ყოველივე არარად შეჰრაცხა ქრისტეს სიყუარულსა თანა, ხოლო ჩუენ მცირე გულისთქუმაჲ ყოველსა მას დაგუავიწყებს და ვფუცავთ და ვიტაცებთ და ვახშსა მივსცემთ და ჴორცთა ბილწებასა ვეძიებთ და საუკუნეთა მათ კეთილთა არა მოვიჴსენებთ, რამეთუ მართალი იგი გზაჲ ცხორებისაჲ დაგჳტევებიეს და არა მოვიჴსენებთ საუკუნეთა მათ სატანჯველთა, არცა კეთილთა მათ, რომელთა დავიჭირვებთ. რამეთუ უკუეთუ სიტყჳსაებრ უფლისა არა გარდაემატოს სიმართლჱ ჩუენი...

...ან თავადი და წინამძღუარი ამას იქმს, ვითარმცა იგინი იქმან, რამეთუ იგინიცა შეიწირვიან; რამეთუ იტყჳს: „წარუდგინენით ასონი თქუენნი მსხუერპლად ცხოველად, წმიდად“, (რომ. 12,1) და ვითარმედ: „შევირაცხენით, ვითარცა ცხოვარნი კლვადნი“, (ფსალმ. 43,23); (რომ. 8,36) და თჳნიერ სიკუდილისა მსხუერპლად და შესაწირავად ჰყოფს მათ. ხოლო ვინაჲთგან სიკუდილად მივიდოდა, თქუა: „ამათთჳს მე წმიდა-ვჰყოფ თავსა ჩემსა“. რაჲთა არავინ თქუას, ვითარმედ მოციქულთათჳს ოდენ იტყჳს ამას, ამისთჳს შესძინა და თქუა:

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „არა მათთჳს გკითხავ, არამედ ყოველთათჳს, რომელთა ჰრწმენეს სიტყჳთა მათითა ჩემდა მომართ“ (17,20).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ამით სიტყჳთა კუალად განაძლიერნა სულნი მათნი, უჩუენა რაჲ, ვითარმედ მრავალნი მოწაფე-ყოფად არიან მათდა, რამეთუ ვინაჲთგან რომელი მათ უმეტესად აქუნდა, ზიარ სხუათასა გამოაჩინა, კუალად ნუგეშინის-სცა, მოასწავა რაჲ, ვითარმედ სხუათა მრავალთა ცხორებისა მიზეზ ყოფად არიან. ხოლო ვინაჲთგან თქუა შეწირვისა მისთჳს მათისა და ცხორებისა და რაჲთა წმიდა იყვნენ ჭეშმარიტებითა, კუალად იწყებს სიტყუად ერთობისათჳს და მას ზედა აღასრულებს სიტყუასა თჳსსა; რომლისაგანცა იწყო, მასვე სრულ-ჰყოფს, რამეთუ დასაბამსა...

...ნენითო“, - იტყჳს პავლე, - „ვი-თარცა-ესე მე - ქრისტჱსა“, (1 კორ. 11,1) რამეთუ ამისთჳს ჴორცნი შეიმოსნა და ბუნებაჲ ჩუენი მიიღო, რაჲთა მის მიერ გუასწავოს ჩუენ სათნოებაჲ; რამეთუ იტყჳს წერილი, ვითარმედ: „მსგავსებითა ჴორცთა ამათ ცოდვისათა და ცოდვისათჳს, და საჯა ცოდვაჲ ჴორცითა“; (რომ. 8,3) და თავადი იტყჳს: „ისწავეთ ჩემგან, რამეთუ მშჳდ ვარ და მდაბალ გულითა“, (მათ. 11,29) და ესე ყოველი არა სიტყჳთ ოდენ, არამედ საქმითცა ასწავა. რამეთუ „სამარიტელით“ და „მაცთურით“ ჰხადოდეს მას ჰურიანი და ქვასა დაჰკრებდეს, და ოდესმე მსახურთა წარავლენდიან ფარისეველნი მოკლვად მისა, და ოდესმე ეძიებდიან ღონესა შეპყრობად, და თჳთ აგინებდიან მრავალგზის, და ამას ყოველსა უმიზეზოდ, რომელნი ვერცა ერთსა ბრალსა შემძლებელ იყვნეს პოვნად, არამედ ნაცვალად კეთილთა მათ მრავალთა, და ამას ყოველსა ზედა არავე დასცხრებოდა კეთილის-ყოფად მათდა სიტყჳთ და საქმითცა. და რაჟამს-იგი მონამან ვინმე სცა მას ყურიმალსა, მიუგო მან, ვითარმედ: „უკუეთუ ბოროტსა ვიტყოდე, წამე ბოროტისათჳს; უკუეთუ კეთილად ვიტყოდე, რაჲსა მცემ?“ (იოან. 18,23) ხოლო ამათ სიტყუათა მტერთა მიმართ და მკლველთა იტყოდა. არამედ ვიხილოთ,...

...ას მისსა და მამისასა ვითარ გამოაჩინებს? ვითარმედ იგივე ჴელმწიფებაჲ აქუს მას, ვითარი აქუს მამასა, და ესე იგი არს, ვითარმედ: „უკუეთუ ძემან განგათავისუფლნეს თქუენ“, არღარავინ იყოს, რომელმანმცა სიტყუაჲ გიგო, არამედ გაქუნდეს მტკიცედ თავისუფლებაჲ იგი, რამეთუ „უკუეთუ ღმერთი არს განმამართლებელ, ვინ არს დამშჯელო?“ (რომ. 8,33-34) ხოლო უჩუენებს აქა, ვი-თარმედ ძალ-უც ცოდვისაგან განწმედაჲ მათი და განთავისუფლებაჲ, და ვითარმედ უზეშთაეს არს ესე თავისუფლებაჲ, ვიდრეღა ჴორციელი, რამეთუ ჴორციელსა თავისუფლებასა კაცნიცა მისცემენ, ხოლო ესე მხოლოჲსა ღმრთისაჲ არს. და ამისთჳს ასწავლის, რაჲთა არა ჴორციელისა მონებისათჳს ჰრცხუენოდის მათ, არამედ უფროჲსად მონებისათჳს ცოდვათაჲსა სირცხჳლეულ იყვნენ, და რაჲთამცა უჩუენა, ვითარმედ უკუეთუ მონებისაგან ცოდვათაჲსა განთავისუფლდენ, არღარა მონა არიან, და გულისხმა-უყოფდა, ვითარმედ ჯერეთ მონებასა შინა არიან, სიტყჳთა მით, რომელ თქუა, ვითარმედ: „თავისუფალ იყვნეთ“ (8,36), რამეთუ მოასწავებს სიტყუაჲ ესე, ვითარმედ იგი თავისუფლებაჲ, რომელი აქუს, არა ჭეშმარიტი არს. და მერმე, რაჲთამცა ვერ იტყოდეს, ვითარმედ: ცოდვაჲ არა გუაქუს, რამეთუ მათისა მის უგულისხმოებისაგან არა საკჳრველ იყო ამის თქუმაჲ, ამისთჳს იხილე, ვითარ უჩუენებს ცოდვასა მათსა, რამე-თუ დაუტ...

...ესე ყოველი ვითარ სუბუქ არს და ტკბილ? გნებავსა, კაცო, ცნობად, ვითარ ტკბილ არს და საწადელ უღელი ესე და ტჳრთი, რომელი შენ მძიმედ გგონიეს? ისმინე, რასა იტყჳს პავლე მოციქული: „ვინ განმა-შორნეს ჩუენ სიყუარულსა მას ქრისტჱსსა: ჭირმან ანუ იწროებამან, დევნამან ანუ სიყმილმან, შიშულოებამან ანუ ურვამან, ანუ მახჳლმან?“ (რომ. 8,35) და შემდგომი ამისი. და კუალად იტყჳს, ვითარმედ: „ვერ ღირს არიან ვნებანი იგი ამის ჟამისანი მერმისა მის თანა დიდებისა, რომელი გამოჩინებად არს ჩუენდა“. (რომ. 8,18) ისწავეთ კუალად მოციქულთაგან, რომელნი-იგი მოიქცეს რაჲ შესაკრებელისაგან ჰურიათაჲსა, ტანჯულნი და გუემულნი, უხაროდაო, რამეთუ ღირს იქმნეს სახელისა მისისათჳს გინებად. (საქმე 5,41) ხოლო უკუეთუ შენ იშიშვი უღლისა მისგან და ტჳრთისა, არა ბუნებისაგან მათ საქმეთაჲსა არს შიში ესე, არამედ შენისა მის დაჴსნილებისაგან. ხოლო იყო თუ კაცი გულსმოდგინე ცხორებისათჳს სულისა შენისა, ყოველივე ესე სუბუქ იყოს შენდა და ადვილ.

ამისთჳსცა ქრისტე გულისჴმა-გჳყოფს, ვითარმედ ჩუენცა გჳჴმს მცირედ რაჲმე შრომაჲ. და არა თქუა სიტკბოებაჲ ხოლო და სისუბუქჱ საქმისაჲ ამის და დაიდუმა, არცა სიმძიმჱ და სიძნელჱ, არამედ ორივე თქუა, რამე-თუ უღელი სახელ-სდ...

...ით კაცებისა მისისაჲთა, ვითარ ყოველივემცა არა მოგცა თქუენ?

ხოლო დაღაცათუ ესე უფალმან არა აჴსენა ამას ადგილსა, რამეთუ არღა აღსრულებულ იყო საიდუმლოჲ იგი ჯუარისაჲ, არამედ პავლე ღა-ღადებს და იტყჳს: „რომელმან ძესაცა თჳსსა არა ჰრიდა, არამედ ჩუენ ყოველთათჳს მისცა იგი, ვითარ უკუე არა მითურთით ყოველივე მოგუანიჭოს ჩუენ?“ (რომ. 8,32) გარნა მაცხოვარმან არაჲ თქუა ამათგანი, არამედ სხუათა ამათ კაცობრივთა იგავთაგან გულისჴმა-უყოფდა ერსა მას. და ამასცა გამოაჩინებს, ვითარმედ არცა ლოცვასა ხოლო ჯერ-არს სასოებაჲ და სხჳთ კერძო უდებებაჲ, არცა კუალად მოსწრაფეთა უჴმს თჳსსა მოსწრაფებასა ოდენ მინდობად, არამედ ზეგარდამოჲსაცა შეწევნისა ძიებად და თავით თჳსითცა მოღუაწებად. ამისთჳს ორსავე ამას სახესა განაწესებს: პირველ წარმოთქუა სწავლაჲ ფრიადი და შუენიერი და მერმე ლოცვაჲ განგჳწესა; და განაწესა რაჲ ლოცვაჲ, კუალად სწავლაჲ კეთილთა საქმეთაჲ შემოიღო, კუალად მისგან ლოცვადვე აღგჳყვანნა და თქუა: „ითხოვდით, და მოგეცეს თქუენ; ეძიებდით და ჰპოოთ; ირეკდით, და განგეღოს“.

ამისგან კუალად სათნოებისა მოქალაქობასა გჳბრძანებს და იტყჳს:

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „ყოველი, რომელი გინდეს, რაჲთა გიყონ თქუენ კაცთა, ეგრეთცა თქუენ ჰყვით მათა მიმართ, რამეთუ ესრეთ არს შჯული და წინაჲსწარმეტყუელნი“ (7,12).

თ ა...

...ელ არს მიტევებაჲ ბრალისა შემაწუხებელთა ჩუენთაჲსა? არა გესმისა, რასა იტყოდა იგი ჯუარსა ზედა? „მიუტევე, მამაო, რამეთუ არა იციან, რასა იქმან“; (ლუკ. 23,34) არა გესმისა კუალად, რასა იტყჳს მოციქული პავლე? ვი-თარმედ: „ამაღლდა ზეცას და ზის მარჯუენით ღმრთისა და მეოხ არს ჩუენთჳს“; (შდრ. რომ. 8,34) არა ჰხედავა, ვითარ შემდგომად ჯუარ-ცუმისა და ამაღლებისა მიუვლინნა მოციქულნი მკლველთა მათ მისთა ჰურიათა მიმნიჭებელად მიუთხრობელთა მათ კეთილთა? და ეგრეთცა ეგულებოდა მათიცა ძჳრისყოფაჲ უკეთურთა მათ, არამედ არავე დასცხრა უფალი ჩუენებად მათდა სახიერებისა თჳსისა.

რაჲ შეგემთხჳა შენ, კაცო, ესოდენი, ვითარ მეუფემან ჩუენმან თავსიდვა? შეიკრა, იგუემა, ყურიმლის-ცემაჲ თავს-იდვა, ყუედრებანი და ნერწყუანი, კიცხევანი და მერმე სიკუდილი შეურაცხი და საყუედრებელი. ოდესმცა გევნო შენ ესოდენი? ხოლო აწ მცირეცა თუ რაჲმე შეგემთხჳოს, დიდად შეგირაცხიეს შენ; არამედ რაოდენცა მრავალი გევნოს, უკუეთუ მოითმინო, უბრწყინვალესნიცა გჳრგჳნნი მიიხუნე და ძმაჲ იგი შენი დიდისა სენისაგან განჰკურნო და მიემსგავსო მკურნალსა ჴელოანსა, რომელსა დაღაცათუ აგინებდეს და მიმთხუევად ეტევებოდინ ცნობამიღებულნი იგი სნეულნი, უფროჲსად სწყალობნ მათ და ისწრაფინ კურნებად. ეგრეთვე შენ იყავ მოძულ...

...ად ყოვლისა მორწმუნისა“. (რომ. 10,4) და კუალად იტყჳს, ვითარმედ: „შეუძლებელი იგი რჩულისაჲ, რომელ უძლურ იყო, ღმერთმან ძე თჳსი მოავლინა და დასაჯა ცოდვაჲ იგი ჴორცითა მით, რაჲთა სიმართლე იგი შჯულისაჲ მის აღესრულოს ჩუენ შორის, რომელნი არა ჴორციელად ვიქცევით, არამედ სულიერად“. (შდრ. რომ. 8,3-4) და კუალად იტყჳს: „შჯულსა ნუ განვაქარვებთა სარწმუნოებითა მით? ნუ იყოფინ! არამედ შჯულსა დავამტკიცებთ“. (რომ. 3,31) რამეთუ ვინაჲთგან მოსწრაფებაჲ შჯულისაჲ ესე იყო, რაჲთა განამართლნეს კაცნი, და შეუძლებელ იქმნა ესე მისგან, მოვიდა ქრისტე და შემოიღო სახე სიმართლისაჲ სარწმუნოებითა და აღასრულა ნებაჲ იგი და მოსწრაფებაჲ შჯულისაჲ. იგი ისწრაფდა განმართლებად და ვერ უძლო; ქრისტემან აღასრულა შეუძლებელი იგი შჯულისაჲ და განგუამართლნა და გჳჴსნნა სასჯელისაგან და ამით ჭეშმარიტად აღასრულა ნებაჲ იგი შჯულისაჲ. და რომელი მან წიგნითა ვერ ქმნა, ამან სარწმუნოებისა მიერ ქმნა. ამისთჳსცა იტყჳს: „არა მოვედ დაჴსნად შჯულისა“.

ხოლო უკუეთუ ვინ კეთილად გამოეძიებდეს, მესამეცა სახე არს, რომლითა აღასრულა შჯული: მცნებათა მათ დადებაჲ, რომელთაჲ ეგულების თქუმად, რამეთუ არა დაჴსნაჲ იყო სიტყუაჲ მისი პირველთაჲ მათ, არამედ უფროჲსად აღორძინ...