...არა იმიტომ, რომ ისინი თავისთავად ასეთნი იყვნენ, არამედ იმიტომ, რომ მიზეზი, რისთვისაც მოიშვებოდნენ, ისეთ განწყობაში აყენებდა, რომ თავს მოწეულ უბედურებებს ყურადღებასაც არ აქცევდა. ისმინე, რას ამბობს: „რამეთუ ვერ ღირს არიან ვნებანი იგი ამის ჟამისანი მერმისა მის თანა დიდებისა, რომელ გამოჩინებად არს ჩუენდა მომართ" (). მომავალი დიდების და საუკუნო ნეტარების იმედი, ამბობს, გვეხმარება, რომ ეს უწყვეტი მწუხარებანი კეთილგანწყობით ავიტანოთ და მსუბუქად მივიჩნიოთ. ხედავ, როგორ ღვთისადმი სიყვარული უბედურებებს ძალას ართმევს და (მორწმუნეებს) მათი სიმძიმის შეგრძნებასაც კი არ აძლევს? სწორედ ამიტომ ნეტარი ნოეც ყველაფერს კეთილგანწყობით იტანდა: რწმენითა და ღვთისადმი იმედით იკვებებოდა. „და დაჴშა, — ნათქვამია, — უფალმან ღმერთმან გარეგნით მისსა კიდობანი, და იქმნა რღუნა ორმეოც დღე და ორმეოც ღამე ქუეყანასა ზედა,... და ზე მოაქუნდა კიდობანი" (). შეხედე კვლავ, როგორ (წერილი) თავისი თხრობით შიშს აძლიერებს და მოვლენას ამძაფრებს. **„იქმნა, — ამბობს, — რღუნა ორმეოც დღე და ორმეოც ღამე ქუეყანასა ზედა, და განმრავლდა წყალი, და აღიღო კიდობანი, და აღმაღლდა ზედა ქუეყანისა. და დაიპყრო წყალმან და განმრავლდებოდა ფრიად ქუეყან...
ჰრომაელთა მიმართ 8:18
17. ხოლო უკუეთუ შვილ, მკჳდრცა, მკჳდრ ღმრთისა თანა და თანა-მკჳდრ ქრისტესა. უკუეთუ მის თანა ვივნოთ, მის თანაცა ვიდიდნეთ.18. რამეთუ მე ესრე მგონიეს, ვითარმედ ვერ ღირს არიან ვნებანი იგი ამის ჟამისანი მერმისა მის თანა დიდებისა, რომელ გამოჩინებად არს ჩუენდა მომართ.19. რამეთუ იჭჳ იგი დაბადებისაჲ გამოჩინებასა მას შვილთა ღმრთისათა მოელის,
ჰრომაელთა მიმართ თავი 8