ჰრომაელთა მიმართ 5:7

თარგმანი წმიდისა კჳრილესი: რომელსა ჟამსა? — ესე იგი არს, ვითარმედ მას ჟამსა, რაჟამს იხილა ეშმაკისა საცთური, სრულიად განფენილი სოფელსა შინა, და კაცთა ნათესავი სრულიად მოუძლურებული მისთა მათ მძლავრობათაგან, და ცხორებისა კაცთაჲსა სასოებაჲ სრულიად წარკუეთილი, მაშინ მიუთხრობელითა მით სიყუარულითა მისითა, რომელი აქუს კაცთა მომართ, თავს-იდვა სიკუდილი ჩუენთჳს, რომელნი-ესე უღმრთო ვიყვენით. რამეთუ კაცისა სიმართლისა და კეთილისათჳს, ვინ უწყის, ნუ-უკუე თავს იდვა-მცა ვინ სიკუდილი (დაღაცათუ არცა ესე სადა იქმნების, გარნა, ვინ უწყის, ნუ-უკუე იქმნა-მცა ესე!), ხოლო ცოდვილისა და ურჩისათჳს ვინმცა თავს-იდვა? გარნა ღმერთმან ინება, რაჲთამცა ფრიადი იგი სიყუარული თჳსი, რომელი აქუს ჩუენდა მომართ, გამოაჩინა. ამისთჳს მისცა ძე თჳსი სიკუდილად.

თარგმანი: ზემოთქუმულთა მათ სიტყუათა მიერ საუკუნენი მონიჭებადნი კეთილნი დაგჳმტკიცნა, სახედ შემოღებითა აქავე მოცემულისა ამის სულისა წმიდისა ნიჭთაჲსა, ხოლო აწ კუალად სიკუდილსა ქრისტესსა მისვე პირისა დასამტკიცებელად შემოიღებს, და წინა-დაგჳდებს სიკუდილსა მას მეუფისასა; ვითარ მამამან დაუსაბამომან არა ჰრიდა სიკუდიდ განცემაჲ ძისა თანადაუსაბამოჲსაჲ, უძლურთათჳს და უღმრთოთა, უჴმართა და ცოდვილთა მონათა. ხოლო "ჟამსა ოდენ" თქუა, რაჲთა პირი დაუყოს მათ, რომელნი იტყჳან, ვითარმედ პირველ ჟამისა მოვიდა, და რად არა უწინარეს-რე მოვიდა? ამისთჳს დაამტკიცებს, ვითარმედ იგი ოდენ იყო ჟამი განსაზღვრებული და წინა საუკუნეთა განგებული მოსლვისა და ვნებისა მისისაჲ, და არცა პირველ ჟამისა მოსრულ არს, არცა შემდგომად ჟამისა. არამედ ჟამსა ოდენ თჳსსა განჴორციელდა და ივნო ჩუენ ცოდვითა განბოროტებულთა ამათთჳს.