ჰრომაელთა მიმართ 1:27

თარგმანი: ფრიად ბილწსა საქმესა იტყჳს ფარულად, რამეთუ ცხადად თქუმაჲ ესევითარისაჲ ბოროტ არს.

თარგმანი: რაჲსა "ამისთჳს"? — გარნა თუ უღმრთოებად მიდრეკილებისა მათისათჳს დატევებულ იქმნნეს ღმრთისაგან, და მყის, ვითარცა ჩუეულებაჲ აქუს უცხო-ქმნულსა ღმრთისაგან, აღივსნეს სირცხჳლითა გინებისაჲთა. ხოლო ბუნებისა წესთა გარდაცვალებაჲ ესე არს, რაჟამს შჯულიერისა ვინ ქორწინებისა წესი გარდაცვალოს სიძვად, ანუ ბუნებითი — გარეშედ ბუნებისა, მამათმავლობად, ვითარ-ესე აწ მოციქული შეასმენს მათ, რომელნი არა ხოლო შჯულსა ღმრთისასა, არამედ ბუნებითსა მასცა შჯულსა წესიერისა მეუღლებისასა გარდამავალ იქმნნეს; რომელთა განჴურვებაჲ რაჲ თქუა, გარდარეულებაჲ სიბორგილისა მათისაჲ მოასწავა, ვინაჲცა არა სხუად რად, არამედ სარცხჳნელად სახელ-სდვა საქმესა მას ბილწებისა მათისსა, რამეთუ თჳთ ბუნებისა კაცთაჲსა შემარცხუენელ არს საქმე ესე და ბილწებაჲ შეგინებისაჲ, რომელი შემსგავსებული ნაყოფი არს კერპთმსახურებისაჲ, რომელსა-იგი კუალად-საგებელ უწოდს მოციქული, რამეთუ ვინაჲთგან საუკუნოჲსა მისთჳს მოსაგებელისა ვერ არწმუნა, ამისთჳს...

...ცხოვრებას ეწეოდნენ, თავიანთ სილამაზეს გასცემდნენ და ბუნების კანონებს ამხობდნენ, თქვა, რომ ეს უდიდესი სასჯელია ჯერ კიდევ საბოლოო სასჯელამდე. რადგან ამბობს: „მამანი მამათა თანა სარცხჳნელსა იქმოდეს, და კუალად-საგებელი იგი, რომელ ჯერ-არნ საცთურისა მათისაჲ, ურთიერთას მიიღიან“ (რომ 1:27); მათი ცოდვის საზღაურად კი ბილწებასა და თვით ქმედებას უწოდებს.

„მშჳდობაჲ ისრაჱლსა ზედა“ (ფსალმ 124:5). სიტყვა ლოცვით დაასრულა. რადგან ასეთნი არიან წმინდანთა სულები: შეგონებასა და რჩევას ლოცვასაც ურთავენ და მსმენელებს უდიდეს შემწეობას უქმნიან. ხოლო „მშვიდობაში“ აქ მხოლოდ ამ გრძნობად მშვიდობას კი არ გულისხმობს, არამედ მასზე აღმატებულსაც, საიდანაც ესეც იშვება; და ლოცულობს, რათა თვით სული თავის თავთან არ ამბოხდეს და ვნებათა ომი არ შემოიყვანოს. სწორედ ეს მშვიდობა ვეძიოთ ჩვენც, რათა შევძლოთ აღთქმულ სიკეთეთა მიღება.

ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითუ...

...რთალსა და ღვთის შეწევნაზე ბევრი ითქვა, მაგრამ ეს მყისვე არ მოსდევს, არამედ ხშირად ყოვნდება და გადადებულია, ეს კი მრავალს უფრო დაუდევარს ხდის; ამიტომ აჩვენებს, რომ სასჯელი კართან დგას და ბოროტნი მას უკვე ითმენენ, როგორც პავლეც ამბობს: „და კუალად-საგებელი იგი, რომელ ჯერ-არნ საცთურისა მათისაჲ, ურთიერთას მიიღიან“ (რომ 1:27).

და იხილე, როგორ ზუსტად იყენებს სიტყვებს. „დაინთქნეს“, ამბობს; ესე იგი, ძალით იქნა შეპყრობილი და მახე მისთვის გარდაუვალი გახდა. და კვლავ: „მახითა ამით, რომელ დაარწყუეს, შეიპყრა ფერჴი მათი“ (ფსალმ 9:16). დაუხსნელი ბორკილებით, ამბობს, ბოროტნი არიან შეკრულნი. ეს მოციქულებისა და იუდეველების შემთხვევაში მოხდა. რადგან როცა მოციქულებს ებრძოდნენ, მათ არაფერს ავნებდნენ, საკუთარ თავს კი ურიცხვ ბოროტებაში ახვევდნენ: ქალაქსაც, თავისუფლებასაც და ყოველივე სხვასაც კარგავდნენ; ქადაგება კი იზრდებოდა, ხოლო მზაკვრები ნადგურდებოდნენ. და ისინიც,...

...ლი რისხვა თავზე ჩამოჰკიდა. შემდეგ უკვე თვით საგნებითაც ასწავლის და აჩვენებს, რომ სასჯელამდეც თვით ბოროტება სასჯელია. ამასვე პავლეც აჩვენებდა, როცა ამბობდა: „და კუალად-საგებელი იგი, რომელ ჯერ-არნ საცთურისა მათისაჲ, ურთიერთას მიიღიან“ (რომ 1:27); და შუაში გამოჰყავს ისინი, რომლებმაც ბოროტებისაგან უკიდურესი დაითმინეს, რადგან მძიმე გონების მქონენი ჩვეულებრივ განსაკუთრებით მაშინ ფხიზლდებიან, როცა ტანჯულებს ხედავენ; ამიტომ მათაც შუაში გამოჰყავს. ასევე იქცევა ქრისტეც: გეჰენის შესახებ ბევრი საუბრის შემდეგ შუაში გამოჰყავს იქ ჩაგდებულები, მაგალითად, ლაზარეს იგავის მდიდარი, უგუნური ქალწულები, ერთი ტალანტის დამმარხველი; და ამჟამინდელ ცხოვრებაშიც — გოდოლის ქვეშ მოყოლილნი და ისინი, რომელთა სისხლიც პილატემ მსხვერპლებს შეურია. ასევე პეტრეც, გეჰენის შესახებ ბევრი საუბრის შემდეგ, განსაკუთრებით მაშინ შეძრა ისინი, როცა დასჯილები შუაში გამოიყვანა და თვალწინ აჩვენა ანანიასა და საფირას სასჯელი; სწორედ ამას აკეთებდა პავლეც მოგვის შემთხვევაშიც. სხვა გზითაც ამტკიცებს ამას, როცა...