გამოსლვათა 3:6

...სირცხჳლ-უჩნს მათი ღმერთსა სახელის-დებად მათდა ღმრთად“** (ებრ 11:16). და როგორ იწოდებოდა იგი მათ ღმერთად? როცა ამბობდა: „მე ვარ ღმერთი აბრაჰამისი და ღმერთი ისაკისი და ღმერთი იაკობისი“ (მათ 22:32; შდრ. გამ 3:6). შემდეგ კი ამგვარი სახელდების მიზეზიც ზემოთ დაასახელა და თქვა: „მოსწყდეს ესე ყოველნი და არღა მოეღო მათ აღნათქუემი იგი, არამედ შორით იხილეს იგი და მოიკითხეს და აღიარეს, რამეთუ სტუმარ და წარმავალ არიან იგინი“ (ებრ 11:13). ეს არის მიზეზი; ამიტომაც დასძინა: „ამისთჳსცა არა სირცხჳლ-უჩნს მათი ღმერთსა სახელის-დებად მათდა ღმრთად“ (ებრ 11:16). რომელ მიზეზს? მითხარი. იმიტომ, რომ აღიარეს, უცხონი და ხიზნები ვართო, ახლანდელთან არაფერი გვაქვს საერთოო, არამედ ყოველივე ამქვეყნიურს მოსწყდნენ და ასე ცხოვრობდნენ უცხო ქვეყანაში.

**„რომელმან...

...ც ყველას, სჭირდებოდა; განსაკუთრებულად კი — სიყვარულის სიჭარბის გამო. ასევე იქცევა ღმერთიც მართალთა მიმართ: თუმცა ყველას საერთო ღმერთია, განსაკუთრებულად ამბობს, რომ მართალთა ღმერთია.

„ღმერთი აბრაჰამისი, ღმერთი ისაკისი და ღმერთი იაკობისი“ (გამ 3:6). და იხილე სიბრძნისმოყვარე აზრი. როდესაც თქვა: „უფალო ღმერთო ჩემო, შენ გესავ“ (ფსალმ 7:2), არ უთქვამს: „დასაჯე მოწინააღმდეგე, მოსპე მტერი"; არამედ რა თქვა? მხოლოდ თავის ხსნას ითხოვს და ამბობს: „მაცხოვნე მე და ყოველთა მდევართა ჩემთაგან მიჴსენ მე“ (ფსალმ 7:2), ესე იგი: ნუ დაუშვებ, რომ ბოროტი შემემთხვეს. იხილე, როგორ არ იხსენიებს სახელით მამაზე ხელის აღმმართველს, მაშინაც კი, როცა ბოროტებას ითმენს: უბედურებაში ნათესაობას სცნობს, ომშიც შვილს ხედავს და საფრთხეებშიც საკუთარ წიაღს არ ივიწყებს. ასეთი შვილთმოყვარე და გულთბილი იყო; უფრო კი - ასეთი სიბრძნისმოყვარე....

...ართლის დედაც, სარა; და არა მხოლოდ მისი დედა, არამედ რძალიც — ვგულისხმობ რაქელს, იაკობის ცოლს. რას ნიშნავს უნაყოფოთა ეს თავშეყრა? ყველანი მართალნი არიან, ყველანი სათნონი, ყველას მიუღიათ ღვთისგან თავიანთი სიმართლის მოწმობა. მათზე ხომ ამბობდა ღმერთი: „მე ვარ... ღმერთი აბრაჰამისი, ღმერთი ისაკისი და ღმერთი იაკობისი" (გამ 3:6). და ნეტარი პავლეც ამბობს: „ამისთჳსცა არა სირცხჳლ-უჩნს მათი ღმერთსა სახელის-დებად მათდა ღმრთად" (ებრ 11:16). ახალ აღთქმაში ბევრჯერ შეიქნენ ქებულნი, ძველ აღთქმაშიც ბევრჯერ განდიდებულნი. ყველა მხრივ სახელგანთქმულნი და ცნობილნი არიან; მიუხედავად ამისა, ყველას ჰყავდა უნაყოფო ცოლები და დიდხანს იყვნენ უშვილოდ.

2. უნაყოფობა — ქალწულისგან შობის წინასახე

ამრიგად, როცა ხედავ ქმარ-ცოლს, სათნოებით მცხოვრებთ, მაგრამ უშვილოთ; როცა ხედავ, რომ ღვთისმოშიშნი არიან და ღვთისმოსაობით ცხოვრობენ, მაგრამ შვილები არ ჰყავთ, ნუ ფიქრობ, რომ ეს ცოდვათა შედეგია. ღვთის განგებულების მრავალი განზრახვა ჩვენთვის უცნობია, მაგრამ ყველაფრისთვის ღმერთს უნდა ვმადლობდეთ, ხოლო უბედურნი მხოლოდ ისინი უნდა მივიჩნიოთ, ვინც მანკიერ ცხოვრებას ეწევა, და არა ისინი, ვინც შვილები ვერ შეიძინა. ღმერთი ხშირად ბევრ რამეს ჩვენდა სასარგებ...

...ის ღმერთად მოიხსენიებს და ამბობს: „უფალო ღმერთო, უფლისა ჩემისა აბრაჰამისო" — შენ, რომელმაც მას ესოდენი ქველმოქმედება უყავი. რატომ გიკვირს, რომ მონა მას აბრაჰამის ღმერთს უწოდებს? თავად ღმერთიც, მართალთა სათნოების ფასს ჩვენებს რა, ამბობს: „მე ვარ ღმერთი... ღმერთი აბრაჰამისი, ღმერთი ისაკისი და ღმერთი იაკობისი" (გამ 3:6). მაშ, მონა ამბობს: „უფალო ღმერთო, უფლისა ჩემისა აბრაჰამისო, წარმიმართე მე წინაშე ჩემსა დღეს და ყავ წყალობაჲ უფლისა ჩემისა აბრაჰამის თანა" (დაბ 24:12). თითქოს ასე ამბობდა: ყავ ისე, რომ მისი სურვილები აღსრულდეს, ყველაფერი მისი განზრახვის მიხედვით წარიმართე; „ყავ წყალობაჲ უფლისა ჩემისა აბრაჰამის თანა". რას ნიშნავს: „ყავ წყალობაჲ"? ნიშნავს — აღასრულე მისი სურვილი. შემდეგ ამბობს: „აჰა ესერა, ვდგა მე წყაროსა ამას ზედა წყლისასა და ასულნი ამის ქალაქისა მკჳდრნი გამოვლენ ვსებად წყლისა. და იყოს ქალწული. რომელსა ვჰრქუა მე: მომიდრიკე მე სარწყული შენი, რათა ვსუა მე. ხოლო მან მრქუას: შენცა სუ და აქლემთაცა შენთა ასუ, ესე არს დედაკაცი, რომელი განუმზადე მონასა შენსა ისაკს. და ამით ვცნა, რამეთუ ჰყავ წყალობაჲ უფლისა ჩემისა აბრაჰამის თანა" (დაბ 24:13-14)...

...არცა ეგრეთ ეპოების ადგილი რაჲმე ძჳრისსიტყჳსაჲ მტერთა ჭეშმარიტებისათა, რაჟამს ესრეთ ითქუმოდის, ვითარმედ: "ღმერთმან ამის სოფლისამან", რამეთუ, ვითარ-იგი გესმოდის რაჲ "ღმერთი ცათაჲ", არა ხოლო ცათა, არამედ ცათა და ქუეყანისა და ყოველთა დაბადებულთა ღმრთად გიცნობიეს იგი. და კუალად, "ღმერთი აბრაჰამისი, ისაკისი და იაკობისი" (გამ. 3:6) რაჲ ითქუას, ზოგად ყოველთა კაცთა ღმერთ არს და არა მათდა ოდენ. ეგრეთვე "ღმერთი ამის საუკუნოჲსაჲ" იგივე არს ღმერთ მერმისაცა საუკუნოჲსა. ხოლო დაბრმობაჲ რაჲ გესმას, გულისჴმა-ყავ, ვითარმედ მიშუებასა მისსა მისდა — საქმედ სახელ-ედების, ვითარ-იგი სხუასა ადგილსა თქუმულ არს: "მისცნა იგინი გამოუცდელსა გონებასა" (რომ. 1:28), რამეთუ ვინაჲთგან იძულებით არავის მოიყვანებს, არამედ ყოველთავე ნებსით ეძიებს, ამისთჳსცა, რომელთა არა უნდეს მოსლვაჲ გინა ხედვაჲ მისი, მათ მიუშუებს ქმნად თჳთმფლობელობით, და მიშუებასა მას და დატევებასა მისსა უნებლიეთ შეუდგს სიბრმე და წარწყმედაჲ, რამეთუ ყოველი ნათლისაგან დაკლებული ბნელ არს. ხოლო ვინაჲთგან უიძულებელ არიან მადლნი და ჩინებანი მისნი, ამისთჳს არა-მნებებელთა მათ მისთა და არა-მრწმუნებელთა მიშუებაჲ და დატევებაჲ მის მიერად დაბრმობად ითქუმის, დაკლებითა და განყოფითა მისგან.

მოცი...