...მამა გახდებოდა, ხოლო წინადაცვეთით — რომ მისი ხალხი რჩეული იქნებოდა და მისგან წარმოშობილი შთამომავლობა სხვა ხალხებისგან განცალკევებული. მაგრამ თუ მათაც, თავიანთი სიბრმავის გამო, ჯერ კიდევ სურთ ხორციელი წინადაცვეთის დაცვა და ისინი არ ისმენენ პავლეს სიტყვებს: „უკუეთუ წინადაიცჳთოთ, ქრისტემან თქუენ არარაჲ გარგოს" (), — ხომ იმისთვის გამოჩნდა უფალი, რომ ეს ყოველივე გაეუქმებინა, და იმისთვის აღასრულა მთელი სჯული, რომ მომავალი დროისთვის სჯულის დაცვა გაეუქმებინა, რის გამოც ნეტარი პავლე ასე ძახილებდა: „განქარვებულ ხართ ქრისტესგან რომელნი-ეგე შჯულითა განჰმართლდებით, მადლისა მისგან განვრდომილ ხართ" (), — ჩვენ თავის მხრივ მოვისმინოთ ნეტარი პავლე და მივიღოთ ხელითუქმნელი წინადაცვეთა. „რომლითაცა წინადაიცჳთეთ, — ამბობს, — წინადაცუეთითა მით ჴელით უქმნელითა, განძარცუვითა მით გუამისა მის ჴორცთა მათ ცოდვათაჲსა წინადაცუეთითა ქრისტესითა"; და შემდეგ, რომ უფრო ზუსტად გვეჩვენებინა, რაში მდგომარეობს ეს წინადაცვეთა, დაუმატებს: „მის თანა დაეფლენით ნათლის-ღებითა მით" (კოლ 2:11–12). როგორც იუდეველთა წინადაცვეთის ნიშანი სხვა ხალხებისგან განარჩევდა მათ და ღვთის რჩეულ ხალხად გამოავლენდა, ასევე ჩვენთვისაც ნათლისღე...
გალატელთა მიმართ 5:2
განმარტებები ვერ მოიძებნა ამ მუხლისთვის
...ხოველ არს ჩემ თანა ქრისტე"** (). შეხედე, როგორ ეს, მიწაზე მოარული და ხორცით შემოსილი, ისე ცხოვრობდა, თითქოს ცაზე ყოფილიყო და უხორცო ძალებთან ერთად მოღვაწეობდა. ამიტომაც სხვა ადგილას თქვა: „ხოლო ქრისტესთა მათ ჴორცნი თჳსნი ჯუარს-აცუნეს ვნებითურთ და გულის თქუმით" (). სწორედ ამაშია არა თავისთვის ცხოვრება, არამედ ჩვენთვის მომკვდარისა და აღმდგარისთვის ცხოვრება — როცა ვითარცა მკვდარნი ვართ ამ ცხოვრების მიმართ და არაფერ ხილულს ვებმით. იმისთვის ითმინა ჩვენმა უფალმა ჯვარცმა, რომ ეს ამქვეყნიური ცხოვრება იმ ზეციურზე გაგვეცვალა, უფრო სწორად — ამის მეშვეობით ის მოგვეპოვებინა. ხოლო ამჟამინდელი ცხოვრება, თუ ფხიზლად და ყურადღებით ვიქნებით, საუკუნო ცხოვრების ტკბობისკენ მიგვიძღვება. და ჩვენ, თუ ოდნავ მაინც მოვისულიერებთ და გონების თვალს ავახელთ, ყოველთვის შეგვიძლია იქაური სასუფევლის მოსვენებაზე ვიფიქროთ და, ამგვარად, ხილულს ყურადღებას არ მივაქციოთ და ფიქრი მომავალსა და საუკუნისკენ მივმართოთ, როგორც ნეტარი პავლე ჩვენი შეგონებისთვის ამბობს: „ხოლო რომელ-ესე აწ ცხოველ ვარ ჴორცითა, სარწმუნოებითა ცხოველ ვარ ძისა ღმრთისაჲთა, რომელმან შემიყუარა მე და მისცა თავი თჳსი ჩემთჳს" (
...ხვავებას? ხედავთ ეშმაკის ბოროტებასა, ადამიანის უზრუნველობასა და მეუფის კაცთმოყვარეობას? მაშ, საყვარელნო, გევედრებით, შევიარაღოთ ამ სიცოცხლისმბოძებელი ხით, მისი ძალით მოვაკვდინოთ სულის დამღუპველი ვნებები, როგორც მოციქული პავლეც ამბობს: „ხოლო ქრისტესთა მათ ჴორცნი თჳსნი ჯუარს-აცუნეს ვნებითურთ და გულის თქუმით" (). ეს კი იმას ნიშნავს: ვინც მთლიანად ქრისტეს მიეცა, მან სხეულში წარმოშობილი ყოველგვარი უწმინდური გულისთქმა მოაკვდინა, რომელიც სულის ყოველ ძალას ავნებდა. მათ მიბაძვით, ჩვენც ჩვენი სხეულის ნაწილები უმოქმედო გავხადოთ ეშმაკის ბატონობის განმტკიცებისთვის, რათა ამჟამინდელ ცხოვრებაში ეს ღელვიანი და სახიფათო ზღვა მშვიდად გავცუროთ და, ღვთის კაცთმოყვარეობის მყუდრო ნავსაყუდელში შესულნი, მისი მოყვარეთათვის აღთქმული სიკეთენი მივიღოთ — ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
...ნუმცა რად შეგჳრაცხიეს ამის სოფლისა ჭირი, რამეთუ მრავალნი ცოდვისათჳს მრავალსა ჭირსა და შრომასა შინა არიან და თავს-იდებენ მას ყოველსა ეშმაკთათჳს, ხოლო ჩუენ ღმრთისათჳს არა თავს-ვიდვათა? და რამეთუ სათნოებაჲ სავსე არს ყოვლითავე დაწყნარებითა, „რამეთუ ნაყოფი სულისაჲ არს: სიყუარული, სიხარული, მშჳდობაჲ, სულგრძელებაჲ“ და მსგავსნი ამისნი; არასადა გჳჴმს წარსაგებელი უსარგებლოჲ, არცა ყუედრებანი წარსაგებელსა მას თანა, არამედ დაღაცათუ სასუმელი ერთი გრილისა წყლისაჲ წარვაგოთ ღმრთისათჳს, სასყიდელი მისი არა დაგუ-ჭირდეს, ; არამედ გარდამატებულად მოგუეცეს, და ღმერთი მადლიერ იყოს ჩუენდა. ხოლო ვინაჲთგან ესე ყოველი ესრეთ არს, რაჲ სიტყუაჲ მიუგოთ ჩუენ უფალსა, უკუეთუ ამას დაუტეობდეთ და წინააღმდგომსა მას მივსდევდეთ და ნეფსით ჩუენით შთავსთხევდეთ თავთა ჩუენთა ცეცხლსა გეჰენიისასა?
ამისთჳს გევედრები: განიფრთხვეთ და განიკურნენით სულნი თქუენნი ამის სენისაგან სულიერისა და ნუვინ წარიკუეთს სასოებასა, რამეთუ შვილმანცა უძღებმან ფრიადი ბოროტი ქმნა, არამედ ვინაჲთგან მოიქცა სახლადვე მამისა თჳსისა, პირველივე პატივი მიეცა.
...ზეცისასა, ესრეთ ყოვლითურთ მუნ მიიყვანებს გონებასა მისსა. და ამისთჳსცა არღარავის მათგანსა აქუნდა რაჲ თჳსად, არამედ ყოველნი ლოცვასა შინა იყვნეს სიხარულითა გულისაჲთა. „რამეთუ ნაყოფი სულისაჲ ესე არს: სიყუარული, სიხარული, მშჳდობაჲ, სარწმუნოებაჲ, სიმშჳდჱ“.
მოვიგოთ უკუე უძლეველი იგი შეწევნაჲ სულისაჲ დამარხვითა მცნებათაჲთა და არცა ანგელოზთასა უდარე ვიყვნეთ, რამეთუ მათცა თჳსითა გონებითა აქუს ესევითარი დიდებაჲ. და არა თუ მათ არა უჴმს კრძალულებაჲ. უკუეთუ არა, რადმცა გარდამოვრდომილ იყო ერთი იგი მათგანი? გარნა რამეთუ არა შეიკრძალა გონებაჲ თჳსი, უვარეს კაცთა უკე-თურთასა და პირუტყუთა სახე იქმნა. და კუალად წმიდათა ყოველთა, ქუეყანასა ზედა მყოფთა, ჴორცთა შინა ქმნეს, რაჲ-იგი ქმნეს კეთილი, რამეთუ ვითარცა მწირნი და უცხონი იყვნეს ქუეყანასა ზედა, და მოქალაქობაჲ მათი იყო ცათა შინა.
ამისთჳს უკუე ნუ იტყჳ შენ, ვითარმედ: ჴორცნი მასხენ და ვერ ვიტჳრთავ ოფლთა სათნოებისათა და შრომათა. ნუ აბრალებ ამათ სიტყუა-თა მიერ შემოქმედსა. იხილენ ყოველნი წმიდანი, რომელნი ჴორცთა შინა იყვნეს, რაჲ ყვეს: რამეთუ პავლე არა დააყენეს ჴორცთა ყოფად, რაჲიგი ქმნა, არცა პეტრე დააყენეს მიხუმად კლიტეთა სასუფეველისათა, და ენუქ ჴორც...
...რელნო: უკუეთუ გუნებავს სიხარულსა შინა სამარადისოსა ყოფად, განვეშორნეთ ყოვლისავე ცოდვისა და ყოვლისავე უკეთურებისაგან და მოვიგოთ სათნოებაჲ, რამეთუ ესრეთ იტყჳს ნეტარი პავლე, ვითარმედ: „ნაყოფი სულისაჲ არს: სიყუარული, სიხარული, მშჳდობაჲ, სულგრძელებაჲ, სიტკბოებაჲ, სახიერებაჲ, სარწმუნოებაჲ, სიმშჳდე, მარხვაჲ“. აწ უკუე, საყუარელნო, ესე ნაყოფნი მოვიგნეთ ჩუენ შორის, რაჲთა აქაცა სიხარულითა და მხიარულებითა სულიერითა ვცხონდებოდით და მას საუკუნესა მივემთხჳნეთ სასუფეველსა ცათასა მადლითა და კაცთმოყუარებითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესითა, რომლისა მიერ და რომლისა თანა მამასა შუენის დიდებაჲ სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
ღმერთო წყალობააურაცხელო, ამის ტკბილად მასწავლელისა მეოხებითა წყალობაჲ და შენდობაჲ ჩუენ ცოდვილთა მოგუმადლენ. ლოცვა-ყავთ, ძმანო.!
...ოედით უკუე და ბრძოლაჲცა და წყობაჲ იგი მათი იხილეთ და ჰპოვნეთ მუნ წინამბრძოლნი იგი და სპასალარნი ბოროტთა მათ ვნებათანი, ახოვნებითა მით ღმრთისმსახურთაჲთა მომწყდარნი, და სიტყუაჲ იგი მოციქულისაჲ საქმით აღსრულებული, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: „ქრისტე იესუჲსთა მათ ჴორცნი თჳსნი ჯუარს-აცუნეს ვნებითურთ და გულისთქუმით“. ნანდჳლვე მუნ იხილნეთ ყოველნი ვნებანი და გულისთქუმანი, მომწყდარნი მახჳლითა მით სულისაჲთა.
ამისთჳს არა არს მათ შორის მთრვალობაჲ და ნაყროვანებაჲ, რამეთუ მთრვალობაჲ მოკლულ არს წყლისა სუმითა, და ნაყროვანებაჲ მომწყდარ არს მარხვითა. ნეტარ არიან იგი მჴედარნი, რომელთა მოუკლავს მრავალ-თავი იგი მჴეცი, რომელ არს მთრვალობაჲ. რამეთუ ვითარცა ზღაპართა მათ შინა საწარმართოთა გამოსახულ არს მრავალთავი იგი ვეშაპი, ესრეთ არს ჭეშმარიტად მთრვალობაჲ, მრავალ ასხენ თავნი ბოროტნი: ერთკერ-ძო სიძვაჲ, მეორედ მრისხანებაჲ, ამიერ გინებანი, იმიერ ტრფიალებანი ბილწნი, სიმრავლე ცუდადმეტყუელებისაჲ, დაჴსნილებაჲ, სიცოფე, ვერაგობაჲ, განრყუნილებაჲ გონებისაჲ, უცნებათა სიბნელე, გულისსიტყუათა შეგინებულთა უფსკრული. ესე ყოველნი ბოროტთა თავნი, შენაწევრებულითა მით ასოებითურთ მათით, მომწყდარ არიან მათ სანატრელთა მიერ, რომელ-ესე ჴორციელთა მჴედართა ვერ ჴელ-ეწიფების ქმნად, რამე-თ...