ებრაელთა მიმართ 11:19

...„იგავი“ ტიპსაც და ხატსაც ეწოდება, როგორც პავლეც აჩვენებს, როცა ამბობს: „სარწმუნოებით შეწირა აბრაჰამ ისაკი გამოცდასა მას და მხოლოდშობილსა მას შესწირვიდა, რომელმან აღთქუმაჲ იგი მოიღო“ (ებრ 11:17); „რომლისათჳსცა იგავით მოიყვანა იგი“ (ებრ 11:19); ესე იგი - ტიპითა და ხატით.

3. ცოდვის შიში და ამაო შიშები

მაშ, აქ რას გულისხმობს სიტყვა „იგავი“? ჩემი აზრით, იგი თხრობას გულისხმობს. თუ სიტყვას გამოცანურად ხდის და დიდ სირთულეს ანიჭებს, მაინც ნუ შეშფოთდები; ამას იმისთვის აკეთებს, რომ მსმენელი გამოაფხიზლოს; და კიდევ იმიტომაც, რომ სიმარტივეს ბევრი დაუდევრობისკენ მიჰყავს, ამიტომ იგავით მეტყველებს. რადგან ქრისტეც ბევრს იგავებით ამბობდა, ამ იგავებს კი მოწაფეებს ცალკე განუმარტავდა. იგავი ხომ ღირსეულსა და უღირსს განარჩევს: ღირსეული ცდილობს, ნათქვამის აზრი იპოვოს, უღირსი კი გვერდს ჩაუვლის; სწორედ ეს ხდებოდა მაშინაც. იუდეველებს ხომ თვით სირთულეც ვერ აფხიზლებდა და...

...ი მოიღო"** (ებრ 11:17). შემდეგ კი, რათა ზედმიწევნით შევიტყოთ, თუ როგორ აღასრულა ეს ყოველივე მამამთავარმა რწმენითა და როგორ არ შეძრწუნდა სულით, მიუხედავად იმისა, რომ მისთვის მიცემული ბრძანება აღთქმის საწინააღმდეგო იყო, მოციქული ამბობს: „რომლისათჳსცა იგავით მოიყვანა იგი" (ებრ 11:19). რას ნიშნავს „იგავით მოიყვანა"? ნიშნავს იმას, რომ ძე მსხვერპლად შესწირა და მტკიცე განზრახვა გამოავლინა, თავადაც გვირგვინის ღირსი გახდა და ძეც უკან დაიბრუნა, ხოლო მსხვერპლი ვერძის შეწირვით აღესრულა. ამ ყოველივეში ღმერთმა თავისი კაცთმოყვარეობის უპირატესობა გამოაჩინა და აჩვენა, რომ ეს ბრძანება არა ისაკის სიკვდილის სურვილით მისცა, არამედ მართლის მორჩილების გამოსაცდელად. ამრიგად, ვნახეთ მამამთავრის სათნოება, რომელიც ყოველ საქმეში ბრწყინავდა. ახლა ისაკის შესახებ თხრობას გადავხედავთ და ვნახავთ, როგორ ამჟღავნებდა იგიც ყველაფერში ღვთისმოსაობას. მოვისმინოთ, რას ამბობს თავად წერილი: „და ესე შობანი არიან ისაკისნი, ძისა აბრაჰამისნი: აბრაჰამ შვა ისაკ. და იყო ისაკ ორმეოცთა წლისა, ოდეს მოიყუანა რებეკა, ასული ბათოელისი, ასურისა შუამდინარით... დაჲ ლაბანისი, თჳსსა ცოლად" (დაბ 25:19–20).

შენიშნე, საყვარელო, საღვთო წერილის ზედმიწევნითობა...