რა უჩვეულო მნიშვნელობა აქვს ამ ქველმოქმედებას, რა სიდიადეა კაცთმოყვარეობისა, რა გამოუთქმელი სიუხვეა შეწყნარებისა! "და თქუა უფალმან ღმერთმან: შევინანე". და ეს გამოთქმა — "შევინანე" — ადამიანისებურად და ჩვენი ბუნებისადმი მისადაგებულად არის ნახმარი. "არ-ღა შევსძინო მერმე წყევად ქუეყანისა საქმეთათჳს კაცთასა". ღმერთმა დაწყევლა იგი პირველი ადამიანის გამო, სთქვა რა: "ეკალსა და კუროჲსთავსა აღმოგიცენებდეს შენ" (), და მერე ასევე კაინის გამოც. და აი, რადგან ახლაც მოავლინა (მიწაზე) ესოდენ საყოველთაო წარწყმედა, მართლის სანუგეშოდ და გასამხნევებლად, — რომ, ანუ, მან არ იფიქროს თავისთვის: რა სარგებლობაა მოცემული (ღვთისგან) კურთხევისა და სიტყვებისა: "აღორძნდით და განმრავლდით", თუ ჩვენ, გამრავლებულნიც, კვლავ უნდა დავიღუპოთ, ხომ ადამსაც უთხრა: "აღორძნდით და განმრავლდით", და მაინც მოავლინა წარღვნა, — რომ, ვამბობ, ნოეს ასე არ ეფიქრა და ამ აზრისგან სულში მუდმივი მღელვარება არ ეგრძნო, უყურე, რა კაცთმოყვარეობას ავლენს უფალი! "არ-ღა შევსძინო", — ამბობს, — "მერმე წყევად ქუეყანისა...
დაბადებისა 9:2
...27:28). თუმცა ესეც წინასწარმეტყველებაა. მაგრამ ცხადია, რომ ეს კაცობრივი ვნებისგან არ არის. რადგან ქანაანზეც მისი მამა იმავეს აკეთებს და ამბობს: „წყეულ ქანან ყრმა, მონა იყავნ ძმათა მისთაჲ.“ (), რათა იცოდე, რომ ღმერთი უსამართლოდ დაჩაგრულებს წინ უსწრებს და უსამართლოდ მოქმედთა წინააღმდეგ გამოდის. ქრისტემაც ასეთი რამ ხერხი იხმარა, უფრო კი წინასწარმეტყველების სახით მოუწოდებდა და მგლოვიარეს ბაძავდა, როცა ამბობდა: „ვაჲ შენდა, ქორაზინ, და ვაჲ შენდა, ბეთსაიდა!“ (მათ 11:21; შდრ. ლკ 10:13). და კვლავ, როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „იერუსალჱმ, იერუსალჱმ, რომელმან მოსწყჳდენ წინაწარმეტყუელნი“ (მათ 23:37; შდრ. ლკ 13:34).
მაშ, ვის შესახებ ითქვა ფსალმუნი? ზოგი იუდას შესახებაა, როცა სულიწმინდა დავითის მიერ წინასწარმეტყველებს, ხოლო დანარჩენი - სხვათა შესახებ. ესეც ხომ კვლავ წინასწარმეტყველების ერთი ხერხია....
...რადგან იგი ამბობს იმ ხელმწიფებაზეც, რომელიც ადამიანს შექმნისთანავე მიენდო, და იმ შემდგომ სიკეთეებზეც, რომელთაც ქრისტეს მოსვლის შემდეგ ეზიარა. რადგან დასაწყისში მან მოისმინა: „და შიში თქუენი და ძრწოლაჲ თქუენი იყოს ყოველთა ზედა მჴეცთა ქუეყანისათა“ (). და კიდევ: „და მთავრობდეს თევზთა ზღჳსასა“ (). ამის შემდეგ კი: „დათრგუნვად გუელთა და ღრიაკალთა“ (). მაგრამ ამას გვერდს უვლის და სიტყვას უფრო მდაბალი საგნებიდან ქსოვს, ხოლო იმ მაღალ საგანთა გააზრებას იმათ უტოვებს, ვისაც უფრო მახვილი ხედვა შეუძლია. რადგან უფრო დიდი დიდება და პატივი ის არის, რაც ახალი აღთქმის დროს აღსრულდა: როცა ადამიანის თავი ქრისტეა, როცა იგი ქრისტეს სხეულს ეკუთვნის, როცა ქრისტეს ძმა, თანამემკვიდრე და მისი სხეულის თანასახოვანი ხდება, და როცა მოსეზე უფრო დიდ დიდებას იღებს. ეს პავლემ ცხადყო, როცა გვიჩვენა: არა ისე, თითქოს მოსეს მსგავსად საფარველს ვიდებდეთ, არამედ **„ხოლ...
...ჯობებს დაძაბული ყურადღებითა და მხურვალე გულმოდგინებით. ამრიგად, თუ ასეთია აქ წარმოდგენილი სწავლების სარგებელი, ავხსნათ დღევანდელი საკითხავი და, მისგან სარგებელი ამოვიღოთ რა, ასე დავბრუნდეთ სახლში.
«და იწყო», ამბობს წერილი, «ნოე, კაცმან საქმედ ქუეყანისა და დაასხა ვენაჴი. და სუა ღჳნისაგან და დაითრო» (). შეხედე, რა სარგებლის მომტანი შეიძლება იყოს ჩვენთვის ამ საკითხავის თავიც კი. მართლაც, როცა მოვისმენთ, რომ მართალმა კაცმა, სრულყოფილმა, ზეციურ მოწმობას მიღებულმა, ღვინო სვა და დათვრა, როგორ არ ვეცდებით ჩვენ, ასე მრავალ და სხვადასხვა ცოდვაში ჩაფლულნი, ყოველი ძალისხმევით ავარიდოთ თავი დამღუპველ სიმთვრალეს? ხომ არაა ერთნაირი ბრალი იმისა, რომ ეს მართალი ამ მანკიერებს დაექვემდებარა, და იმისა, რომ ჩვენ მასში ვვარდებით. ბევრი გარემოებაა, რაც მას (მართალს) შესაწყნარებელს ხდის. ამას ვამბობ, არა სიმთვრალის დასაცავად, არამედ იმის ასახსნელად, რომ მართალმა არა თავშეუკავებლობით შესცოდა, არამედ უცოდინრობით. და, რომ ერთბაშად არ მიეახლა ღვინის ხმარებას, მოისმინე, როგორ ამბობს ამის შესახებ თავად წერილი და იცავს მას შემდეგი სიტყვებით: «და იწყო ნოე, კაცმან საქმედ ქუეყანისა და დაასხა ვენაჴი. და სუა ღჳნისაგან და დაითრო». ეს გამოთქმა, «იწყო»,...