დაბადებისა 7:5

ხედავ ბარბაროსთა მადლიერებას? ხედავ, როგორ დროის ასეთმა სიმცირემ არ წაართვა მათ სიმტკიცე და სასოწარკვეთილებაში არ ჩააგდო? შეხედე ახლა ამათაც (ნოეს თანამედროვეებს), როგორ, ამდენი წლის შემდეგ მოისმინეს რა, რომ „შჳდი დღე" — და წარღვნა მოვა, მაინც არ მოიქცნენ, არამედ მოუნანიებელნი დარჩნენ, რაც იმის მტკიცებულებაა, რომ ყველა ბოროტების მიზეზი ჩვენი ნებაა. ხომ ესენიც ადამიანები არიან და ისინიც ადამიანები: ბუნება ერთი და იგივე აქვთ მინიჭებული, მაგრამ ნება არ არის ერთნაირი. ამიტომ ხვედრიც არაერთნაირი ჰქონდათ: ერთნი დაღუპვას გადაურჩნენ, რადგან სახიერმა ღმერთმა თავისი კაცთმოყვარეობით მათი სინანული მიიღო, ხოლო სხვები წარღვნის წყლებში დაიღუპნენ. „მერმე-ღა შჳდნი დღენი მოვჰჴადო მე წვიმაჲ ქუეყანასა ზედა", — ნათქვამია. შემდეგ, შიშის გასაძლიერებლად, ღმერთი ამბობს: „ორმეოცთა დღეთა და ორმეოცთა ღამეთა". რისთვის ასე? განა ვერ შეძლებდა, რომ ენდომა, ერთ დღეში მთელი წვიმის მოვლინებას? რას ვამბობ — ერთ დღეში? ერთ წამში (შეძლებდა). მაგრამ ის ამას განგებ აკეთებს, ერთდროულად სურს რა შიშის გაძლიერებაც და სასჯელისგან თავის დაღწევის საშუალების მიცემაც,...