დაბადებისა 7:1

1. საღვთო წერილის გულმოდგინე კვლევის შეგონება

გუშინ არცთუ მცირე სარგებელი მოგვიტანა მართალი ნოეს მოდგმის ისტორიამ. ჩვენ საკვირველი გვარტომობის წესი შევიტყვეთ და დავინახეთ, რომ მართალი დიდებას იხვეჭს არა წინაპართა კეთილშობილებით, არამედ საკუთარ ზნეთა სიკეთით. სწორედ ამის გამო მიიღო მან ასეთი მაღალი მოწმობა საღვთო წერილისგან: „ნოე კაცი მართალი სრული იყო ნათესავსა შინა მისსა, ღმერთსა სათნო ეყო ნოე" (დაბ 6:9). ამ მოკლე სიტყვებს გუშინ მთელი სწავლება მოვახმარეთ. ასეთია საღვთო სიტყვათა თვისება — მცირე გამონათქვამებში დიდ სიმდიდრეს აჩვენებენ და გამოუთქმელ საუნჯეს მოანიჭებენ მათ, ვისაც გულმოდგინედ სურს მათი გამოკვლევა. ამიტომ, გთხოვთ, საღვთო წერილში მოცემულ არაფერს ზედაპირულად არ გავუაროთ, არამედ, იქნება ეს სახელთა ჩამონათვალი თუ მოვლენის თხრობა, მასში დამალულ საუნჯეს მოვეძიოთ. სწორედ ამიტომ ქრისტემაც თქვა: „გამოიძიებდით წიგნთა" (იოან 5:39), რადგან ყველგან მაშინვე ვერ იპოვი დაწერილის აზრს, არამედ ჩვენგან ღრმა კვლევაა საჭირო, რათა სიღრმეში მდგომი არაფერი დაგვრჩეს...

...ა და მოთმინება — შეხედე, რა დიდია მის მიმართ ყოვლად კეთილი ღმერთის სიყვარული. "მოეჴსენა ღმერთსა ნოესი". უმიზეზოდ არ თქვა საღვთო წერილმა "მოეჴსენა"; არამედ, ვინაიდან ზემოთ გვაჩვენა თავად ღმერთის მოწმობა მართლის შესახებ, რომელმაც თქვა: "შევედ... კიდობნად, რამეთუ შენ გიხილე მართლად... ნათესავსა ამას შინა" (დაბ 7:1), ამიტომ ახლა ამბობს: "მოეჴსენა ღმერთსა ნოესი", ანუ გაიხსენა ის მოწმობა, რომელიც თავადვე მისცა მას, და არ დატოვა დიდხანს მართალი ყურადღების გარეშე, არამედ მოითმინა მანამ, სანამ ის შეძლებდა ასეთი მდგომარეობის გაძლებას, და ბოლოს მიანიჭა თავისი მადლი. ასე, იცის რა ჩვენი ბუნების უძლურება, უფალი, თუ როდესმე ჩვენ რაიმე განსაცდელში ჩაგვიშვებს, მას იქამდე ახანგრძლივებს, სანამ ჩვენ, როგორც მან იცის, გავუძლებთ, რათა შემდეგ ჩვენც მოთმინებისთვის შესაფერისი ჯილდო მოგვანიჭოს და საკუთარი კაცთმოყვარეობა გამოავლინოს, რის შესახებაც პავლეც ამბობს: "სარწმუნო არს ღმერთი, რომელმან არა გიტევნეს თქუენ განცდად უფროჲს ძალისა თქუენისა, არამედ ყოს განსაცდელისა თანა გამოყვანებაჲცა, რაჲთა შეუძლოდ დათმენად" (1 კორ 10:13). ვინაიდან ეს მართალიც სიმტკიცესა და მოთმინებას იჩენდა, ღვთის რწმენით რომ გაუძლო კიდობან...

...ანა შვიდ-შვიდი, და საცხოვართაგან არაწმიდათა ორ-ორი... რამეთუ მერმე-ღა შჳდნი დღენი მოვჰჴადო მე წვიმაჲ ქუეყანასა ზედა ორმეოცთა დღეთა და ორმეოცთა ღამეთა, და აღვჰჴოცო ყოველი აღმდგომი, რომელი შევქმენ, პირისაგან ყოვლისა ქუეყანისა"**, ადამიანიდან საცხოვრამდე. „და ქმნა ნოე ყოველნი, რაოდენნი ამცნო უფალმან ღმერთმან" (დაბ 7:1-5). აქ შევაჩერეთ სიტყვა და სწავლება დავასრულეთ. თქვენ თავადაც, ალბათ, გახსოვთ, როცა, საყვარელნო, აგიხსენით მიზეზი, რის გამოც ღმერთმა ნოეს უბრძანა „წმიდათაგან შვიდ-შვიდი, ხოლო არაწმიდათაგან ორ-ორი" შეეყვანა. განვიხილოთ დღეს შემდგომი საკითხავი და ვნახოთ, რას გვითხრობს საღვთო წერილი ნოეს კიდობანში შესვლის შემდეგ. თუ სხვა დროს, განსაკუთრებით ახლა უნდა გამოვიჩინოთ დიდი მოშურნეობა — ახლა, როცა მარხვის დროის წყალობით, ასე ხშირად ვტკბებით თქვენთან უსასიამოვნოესი საუბრით და გაძღომისგან თავისუფალნი, გამოფხიზლებული გონებით, ყურადღებით შეგვიძლია მოსმენა შეთავაზებულული სწავლებისა. ასე რომ, უნდა ვთქვათ, რით დაიწყო დღევანდელი საკითხავი. „ხოლო ნოე იყო ექუსასთა წელთა, და წყალი რღუნისა იქმნა ქუეყანასა ზედა". ყურადღებით იყავით, გევედრებით, და ამ სიტყვებს ზედაპირულად ნუ გაირბენთ. ამ მოკლე სიტყვებში რაღაც სიმდიდრე იმალება და თუ გონებას დავძაბ...