დაბადებისა 6:3

მაგრამ, რათა არ ჩანდეს, რომ ჩვენც, ამაზე ბევრს რომ ვლაპარაკობთ, ტყუილად ვკარგავთ დროს, ამიტომ, საქმით რომ დაგიმტკიცეთ, საყვარელნო, ასეთი მოვლენის შეუძლებლობა, ახლა წინამდებარე სიტყვების ჭეშმარიტ აზრს გაგიხსნით, საღვთო წერილის ნათქვამს კიდევ ერთხელ წავიკითხავთ. „და იყო, რაჟამს იწყეს განმრავლებად კაცთა ქუეყანასა ზედა, და ასულნი იშვნეს მათდა; ხოლო იხილნეს რაჲ ძეთა ღმრთისათა ასულნი კაცთანი, რამეთუ შუენიერ არიან, მიიყვანეს თავთა თჳსთა ცოლებად ყოველთაგან, რომელნი გამოირჩინეს" (დაბ 6:1-2). უკვე ადრე გითხარით, რომ წერილს ადამიანების ძეებად ღმრთისა წოდების ჩვეულება აქვს. რადგან მათი მოდგმა სითისგან და მისი ძის, ენოსისგან წარმოდგებოდა („ამან იწყო ხადილად სახელისა უფლისა ღმრთისა"), ამიტომ მისი შემდგომი შთამომავლები საღვთო წერილში ძეებად ღმრთისა იწოდებიან, რადგან ისინი მანამდე წინაპართა სათნოებას ბაძავდნენ; ხოლო ძეებად კაცთა იწოდებიან ისინი, ვინც სითზე ადრე, კაინისგან დაიბადნენ და მისგან იწყებდნენ მოდგმას. „და იყო, — ამბობს წერილი, — რაჟამს იწყეს განმრავლებად კაცთა ქუეყანასა ზედა, და ასულნი იშვნეს...

...ის რიცხვის შემდეგ, მოგვითხრო ადამიანთა მანკიერებისკენ ძლიერი მისწრაფების შესახებ, როგორ „შეყოფილ არს მომგონებელობაჲ კაცისა მოსწრაფებით ბოროტთა და სიჭაბუკითგან მისით" (დაბ 8:21), რის გამოც ღმერთმა ბრძანა: „არა დაადგრეს სული ჩემი კაცთა ამათ შორის... ყოფისათჳს მათისა ჴორც" (დაბ 6:3), ამ სიტყვებით მათ თავისი დიდი რისხვის წინასწარ აცნობებდა. შემდეგ, რათა მათ სინანულისა და რისხვის თავიდან აცილებისთვის საკმარისი დრო მიეცა, ამბობს: „იყვნენ ასოც წელ", ესე იგი, ხუთასი წლის შემდეგაც მოვითმენ, რადგან ეს მართალი ხუთასი წლის განმავლობაში არ წყვეტდა ყველას შეგონებას თავისი სახელითვე, და, მხოლოდ ისურვებდნენ მოსმენას, ურჩევდა ცოდვას მოშორებოდნენ და სათნოებისკენ მიქცეულიყვნენ. ამის მიუხედავად, ამბობს ღმერთი, ახლაც კიდევ ასოცი წლის მოთმინებას აღვუთქვამ, რათა ეს დრო ჯეროვნად გამოიყენონ, უკეთურებას განშორდნენ და სიკეთის კეთება დაიწყონ. თუმცა, ამ ასოცი წლის აღთქმით არ დაკმაყოფილდა, არამედ მართალს კიდობნის აგებაც უბრძანა, რათა კიდობნის სახეც საკმარისი შეგონება ყოფილიყო მათთვის, და არცერთ მათგანს უწყებლად არ დარჩენილიყო მოსალოდნელი სასჯელის სიდიდე. ის ფაქტი, რომ ეს მართალი, რომელიც უმაღლეს სრულყოფილებას მიაღწია, ასე ზრუნა...

...## 4. ადამიანის სახელი მხოლოდ სათნოს ეკუთვნის (6:3)

და, რათა დარწმუნდე, რომ წერილი უღმრთოებას მიცემულთ და სათნოებისადმი დაუდევართ ჩვეულებისამებრ ადამიანის სახელითაც კი არ ღირსად მიიჩნევს, ისმინე ღვთის ის სიტყვები, რომელთა შესახებ გუშინ ვთქვით: „არა დაადგრეს სული ჩემი კაცთა ამათ შორის... ყოფისათჳს მათისა ჴორც" (დაბ 6:3). მე, ამბობს ღმერთი, მათ ხორცთან ერთად სულის ძალა (ანუ არსი) მივეცი; მათ კი, თითქოს მხოლოდ ხორცი ემოსათ, სულის სიქველეზე ისე უგულებელყვეს, რომ საბოლოოდ მთლიანად ხორცად იქცნენ. ხედავ, როგორ უწოდებს მათ ღმერთი უღმრთოების გამო ხორცს და არა ადამიანებს! და შემდეგ, როგორც ახლავე შეიტყობთ, საღვთო წერილი მათ მიწას უწოდებს იმის გამო, რომ სრულიად მიწიერ ზრახვებს მისცემიან; სახელდობრ ამბობს: „ქუეყანა განიხრწნა წინაშე ღმრთისა" (დაბ 6:11), აქ არა ხელშესახებ მიწას გულისხმობს, არამედ მიწას მასზე მცხოვრებთ უწოდებს. სხვაგან კი მათ არც ხორცს უწოდებს, არც მიწას, არც არსებულადაც კი თვლის ამჟამინდელ ცხოვრებაში — იმის გამო, რომ სათნოებას არ იქმან. ისმინე, რას ღაღადებს წინასწარმეტყველი დედაქალაქში, იერუსალიმში, სადაც ასი ათასი, სადაც ხალხის ურიცხვი სიმრავლეა: **„მოვედ და არა იყო კაცი, უწოდდი და არა იყო მსმენელ...