1. ნოეს სათნოება და ღვთის სულგრძელობა
ხედავდით უკვე ნათქვამიდან, რა დიდია კაცთმოყვარეობა და რა ზღვარგადასულია ღვთის სულგრძელობა? ხედავდით, როგორ გაძლიერდა მაშინდელ (ნოეს თანამედროვე) ადამიანთა უღმრთოება? შეიტყვეთ, როგორი იყო მართლის სათნოება ასეთ უღმრთოთა სიმრავლეს შორის და როგორ არაფერმა ავნო მას — არც ამ ადამიანთა ერთსულოვნება, უღმრთოებისკენ მიდრეკილი, არც ის, რომ მათ შორის მარტო დარჩა და საპირისპირო გზით მიდიოდა? მან, ვითარცა შესანიშნავმა მესაჭემ, გონების სადავეს დიდი ფხიზლობით რომ ამართავდა, თავის ნავს არ აცალა უღმრთოების ტალღათა შემოტევისგან დაეღუპა, არამედ ქარიშხალს ზემოთ ამაღლებულმა და ტალღებით მოცულმა, თითქოს ნავსადგურში იყო და სათნოების სადავეს ასე მართავდა, თავი იხსნა წარღვნისაგან, რომელსაც მსოფლიოს ყოველი ადამიანი უნდა დაეტანა. ასეთია სათნოება: ის უკვდავია და უძლეველი, ამჟამინდელი ცხოვრების ცვალებადობას არ ემორჩილება, არამედ უღმრთოების ბადეთა ზემოთ აწეული, ყოველივე ადამიანურს თითქოს რაღაც მაღალი კოშკიდან ჰყურებს და არაფერს გრძნობს იმისგან, რაც სხვებისთვის მძიმეა. პირიქით, როგორც მაღალ კლდეზე მდგომი ტალღებს ეცინება,...