დაბადებისა 5:3

შეხედე, როგორ იყენებს იგივე სიტყვებს, რომლებიც დასაწყისშიც იხმარა, რათა გვაუწყოს, რომ იმ თაობებს, როგორც უვარგისებს, ხსენებასაც კი არ ღირსყოფს, არამედ მოდგმის აღწერას ახლა შობილიდან, ესე იგი, სითიდან იწყებს, რათა აქედანაც შეიცნო, რამდენად ზრუნავს ღმერთი კაცთა მოდგმაზე და როგორ ეზიზღება სისხლისმსმელი ადამიანები. მოსე მათ შესახებ ჩუმად არის, თითქოს ისინი არც კი ცხოვრობდნენ, და ამით გვაუწყებს, რა დიდი ბოროტებაა ცოდვა და როგორ უდიდეს ზიანს აყენებენ თავიანთ თავს მისი მოყვარულნი. აი, ეს ადამიანები მოდგმის სიისგანაც ამოირიცხნენ და თუ იხსენიებიან, მხოლოდ იმისთვის, რომ მათი უკეთურება სამარცხვინოდ იყოს გამოფენილი და მომავალ თაობებს შეგონებად ემსახუროს; ხოლო ურჯულოდ მოკლული და ძმის ხელით მოსრული მას შემდეგ და დღემდე ყველასგან იქება, და დრომ ვერ წაშალა არც ამის (აბელის) ხსოვნა, არც იმის (კაენის) სირცხვილი, არამედ როგორც ეს ყოველდღე ყველასგან შეიქება, ისე ის გამუდმებით იმსჯავრება.

ხედავთ, რა ზიანი მოაქვს უკეთურებას და რა დიდია სათნოების ძალა, როგორ უკეთურება, თუმცა თავს ესხმის და ძლევს, მაინც კი იღუპება და ქრება, ხოლო სათნოება, თუმცა თავს...

...არეობის განსაკუთრებულ სიმაღლესაც და იმდროინდელ ადამიანთა ბოროტების დიდ გაძლიერებასაც. „ნოე იყო ექუსასთა წელთა". საღვთო წერილმა უმიზეზოდ კი არ გვითხრა მართლის წლების რიცხვი, და არა მხოლოდ იმისთვის, რომ ვიცოდეთ, რამდენი წლისა იყო მართალი, არამედ იმიტომ, რომ მანამდე უკვე გვამცნო: „ნოე იყო წელიწადთა ხუთასთა" (დაბ 5:32). ხოლო ამ წლების რიცხვის შემდეგ, მოგვითხრო ადამიანთა მანკიერებისკენ ძლიერი მისწრაფების შესახებ, როგორ „შეყოფილ არს მომგონებელობაჲ კაცისა მოსწრაფებით ბოროტთა და სიჭაბუკითგან მისით" (დაბ 8:21), რის გამოც ღმერთმა ბრძანა: „არა დაადგრეს სული ჩემი კაცთა ამათ შორის... ყოფისათჳს მათისა ჴორც" (დაბ 6:3), ამ სიტყვებით მათ თავისი დიდი რისხვის წინასწარ აცნობებდა. შემდეგ, რათა მათ სინანულისა და რისხვის თავიდან აცილებისთვის საკმარისი დრო მიეცა, ამბობს: „იყვნენ ასოც წელ", ესე იგი, ხუთასი წლის შემდეგაც მოვითმენ, რადგან ეს მართალი ხუთასი წლის განმავლობაში არ წყვეტდა ყველას შეგონებას თავისი სახელითვე, და, მხოლოდ ისურვებდნენ მოსმენას, ურჩევდა ცოდვას მოშორებოდნენ და სათნოებისკენ მიქცეულიყვნენ. ამის მიუხედავად, ამბობს ღმერთი, ახლაც კიდევ ასოცი წლის მოთმინებას აღვუთქ...

...ე სამნი ძენი: სემი, ქამი, იაფეთი"**, — ნათქვამია. უმიზეზოდ არ მიუთითა საღვთო წერილმა მართლის ძეთა დროზეც და რიცხვზეც; არა, ამითაც მას სურდა ჩვენთვის, თუმცა არა პირდაპირ, ეჩვენებინა მისი სათნოების საკვირველი სიდიადე. ზემოთ მან თქვა, რომ „იყო ნოე წელიწადთა ხუთასთა", და მაშინვე დაუმატა: „და შვნა სამნი ძენი" (დაბ 5:32), გვასწავლის რა, რა საკვირველი იყო მისი თავშეკავება, თანაც ისეთ დროს, როცა იმ დროის ხალხი ასეთ აუზღუდაობასა და გარყვნილებას იყო მიცემული და ყოველი ასაკი, ასე ვთქვათ, ბოროტებისკენ იყო მიმართული. ხომ გსმენიათ, როგორ ამბობს საღვთო წერილი: „იხილა უფალმან ღმერთმან, ვითარმედ განმრავლდეს უსჯულოებანი კაცთანი ქუეყანასა ზედა. და ყოველი ვინ გონებს გულსა შინა თჳსსა მოსწრაფებით ბოროტთა ყოველთა დღეთა" სიყრმიდანვე (დაბ 6:5), და ამით ნათლად გვიჩვენებს, რომ ჭაბუკნი ცდილობდნენ უღმრთოებაში ასაკით უფროსებს გადაეჭარბებინათ, მოხუცნი ჭაბუკებზე ნაკლებ არ უგუნურობდნენ, და ყველაზე უმანკო ასაკიც კი ძლიერად იზიდებოდა მანკიერებისკენ.

2. ნოეს თავშეკავება და ქვეყნის განხრწნა (6:12-13)

მაშასადამე, რათა ვიცოდეთ, როგორ, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ხალხი ასეთ აღვირახსნილობასა და გარყვნილებას მისცემოდა, მართალი მარტო იღვწ...

...ელი, არც ამას — სათნოების ჯილდო. მაგრამ, რადგან ყოველივე, ზეციური მადლის შემდეგ, ჩვენი ნებისყოფიდან გამომდინარეობს, ამიტომ შემცოდეთათვის სასჯელი არის განმზადებული, ხოლო სათნოებით მცხოვრებთათვის — მისაგებელი და ჯილდო. „და იყო ნოე წელიწადთა ხუთასთა, — ამბობს წერილი, — და შვნა ნოე სამნი ძენი: სემ, ქამ და იაფეთ" (დაბ 5:32). შენიშნე საღვთო წერილის ზედმიწევნითობა. მართლის წლების რიცხვი რომ გვითხრა, რათა უფლის სულგრძელობის სიდიადე გვეჩვენებინა, ახლა კიდევ სურს აგვიხსნას უფლის მოწყალების სიუხვე და ადამიანთა უღმრთოების გაძლიერება.

2. „ძენი ღმრთისანი" — ანგელოზები თუ ადამიანები? (6:1-2)

მაგრამ მოვისმინოთ თავად მოსეს სიტყვები, რომელიც, სულის შთაგონებით მეტყველი, ყველაფერს ზუსტად გვასწავლის. „და იყო, რაჟამს იწყეს განმრავლებად კაცთა ქუეყანასა ზედა, და ასულნი იშვნეს მათდა" (დაბ 6:1). უმიზეზოდ არ დაუმატა: „და ასულნი იშვნეს მათდა", არამედ იმიტომ, რომ ხალხის დიდი გამრავლების შესახებ წარმოდგენა მოგვეცა. სადაც ასეთი დიდი რაოდენობის ფესვია, იქ აუცილებლად ბევრი ტოტიც იზრდება. „ხოლო იხილნეს რაჲ ძეთა ღმრთისათა ასულნი კაცთანი, რამეთუ შუენიერ არიან, მიიყვანეს თავთა თჳსთა ცოლებად ყოველთაგან, რომელნი გამოირჩინეს" (...