დაბადებისა 48:1

ამ ყოველივეს გავიაზრებთ რა, უცხოეთში მომკვდართ ნუ მივიჩნევთ საბრალოდ, არც საკუთარ სახლში სიცოცხლეს გამოთხოვებულთ ვანატრებდეთ, არამედ საღვთო წერილის სჯულს მივყვეთ: სათნოებაში მცხოვრებთა და ასე გარდაცვლილთ ვანატრებდეთ, ხოლო ცოდვებში მომკვდართ უბედურად ვცნობდეთ. როგორც სათნო ადამიანი უკეთეს სიცოცხლეში გადადის და თავისი შრომის საზღაურს იღებს, ისე სათნოების არმქონე, რომ კვდება, უკვე ტანჯვის საწყისს განიცდის და საქმეთა სიტყვას აგებს, აუტანელ ვნებას იტვირთავს.

ამის გაფიქრებისას სათნოებაზე უნდა ვზრუნავდეთ და ამ ცხოვრებაში, როგორც ასპარეზზე, ისე ვიღვწოდეთ, რომ სანახაობის დასრულების შემდეგ ნათელი გვირგვინით შევიმკოთ და ამაოდ არ ვინანებდეთ. ვიდრე ჯერ კიდევ ღვაწლის დრო გრძელდება, შეგვიძლია, თუ მოვინდომებთ, სიზარმაცე განვდოთ და სათნოებაში წარვიმატოთ, რათა წინამდებარე გვირგვინები მოვიპოვოთ. მაგრამ, თუ გნებავთ, თხრობის გაგრძელებას მივუბრუნდეთ. მას შემდეგ, რაც იაკობმა ძეს დაკრძალვის შესახებ მცნება დაუდო და იოსებმა უპასუხა: „ეგე ვყო", – იაკობმა თქვა: „მეფუცე მე! და ეფუცა იგი და თაყუანის-სცა ისრაილ წუერსა ზედა კუერთხისა მისისასა". შეხედე ამ...

...ესეცა იყოს ერად და ესეცა ამაღლდეს. არამედ ძმაჲ მაგისი უმრწემესი უფროჲს მაგისა იყოს და ნათესავი მაგისი იყოს მრავალთესლებად. და აკურთხნა იგინი მას დღესა შინა და თქუა: თქუენ შორის იკურთხეოდის ისრაჱლი და გყავნ შვნ ღმერთმან, ვითარცა ეფრემ და ვითარცა მანასე! და დაადგინა ეფრემ წინაშე მანასესა კურთხევასა შინა"** (დაბ 48:19-20). აქამდე მივიყვანეთ სიტყვა და, რათა ნათქვამის სიმრავლით თქვენი ხსოვნა არ დაგვემძიმებინა, აქ შევწყვიტეთ შეგონება. მაშ, თუ ნებავთ, დღეს შემდეგი განვიხილოთ. „ჰრქუა, — ნათქვამია წერილში, — ისრაჱლ იოსებს: მე ესერა მოვკუდები და იყოს ღმერთი თქუენ თანა და მიგაქცინეს თქუენ ქუეყანად მამათა თქუენთა! მე მიგცემ შენ სიკიმასა გარეშე ძმათა შენთასა, რომელი დავიპყარ ჴელთაგან ამორეველთასა მახჳლითა ჩემითა და მშჳლდითა". როცა იოსების ძეებს აკურთხებდა და წინასწარ ხედავდა მომავალს, უმრწემესი უფროსს აარჩია, მაშინ, სურდა რა იოსები დაერწმუნებინა, რომ ეს უბრალოდ და ტყუილად კი არ გააკეთა, არამედ მომავლის წინასწარმეტყველებით, წინასწარ უჩვენებს მას საკუთარ აღსასრულსაც და იმასაც, რომ შთამომავალნი უცხო ქვეყნიდან ქანაანში, მამათა მიწაზე, დაბრუნდებიან, და ამით მათ სანუგეშო იმედებს უნარჩუნებს, რათა მოლოდინით გამხნევებულიყვნენ. რადგან მომავალი სიკეთეების იმედი...