დაბადებისა 4:14

მაგრამ საგანს დავუბრუნდეთ. კაინს მაშინვე, როცა უფალმა ჰკითხა: „სადა არს აბელ, ძმაჲ შენი", უნდა ეღიარებინა თავისი ცოდვა, დამხობილიყო (ღვთის წინაშე), ევედრა და მიტევება ეთხოვა; მაგრამ მან მაშინ წამალი უარყო, ახლა კი, განაჩენის შემდეგ, როცა ყველაფერი დასრულებულია, როცა მიწაზე მწოლარის (ძმის) სისხლმა ხმამაღლა დაადანაშაულა, აღიარებს და არანაირი სარგებელი აღარ ეძლევა. ამიტომაც თქვა წინასწარმეტყველმა: „მართალი იგი თავისა თჳსისა შემასმენელ იქმნის, პირველსავე სიტყუასა" (იგავ 18:17). ისევე, თუ ისიც უფლის მხილებას დაასწრებდა, შესაძლოა, რაღაც კაცთმოყვარეობა მიეღო უფლის უსაზღვრო სახიერებით. არ არის ცოდვა, რამდენადაც დიდიც არ უნდა იყოს, რომელიც ღვთის კაცთმოყვარეობას სძლევს, ოღონდ ჯეროვან დროს მოვინანიოთ და მიტევება ვითხოვოთ. „და ჰრქუა კაინ... უდიდეს არს ბრალი ჩემი მოტევებად ჩემდა". აღსარება საკმარისია, მაგრამ არადროული. „და ჰრქუა... უკუეთუ განმაძებ მე დღეს, პირისაგან ქუეყანისა და პირისაგან შენისა დავიმალო და იყოს, ყოველმან მპოვნელმან ჩემმან მომკლას მე" (დაბ...

... მაგრამ სასჯელი მიიღო, თანაც მძიმე, უთვალავი სიკვდილის ტოლფასი, ისეთი, რომლის ნაცვლადაც უთვალავჯერ სიკვდილს აირჩევდა; მოისმინე, თავად რას ამბობს: „და უკუეთუ განმაძებ მე დღეს, პირისაგან ქუეყანისა და პირისაგან შენისა დავიმალო და იყოს, ყოველმან მპოვნელმან ჩემმან მომკლას მე.“ (დაბ 4:14).

მაშ, მითხარი: განა ახლაც ბევრი იმავეს არ სჩადის, რასაც ის? რადგან, როდესაც ხორციელ ძმას კი არა, სულიერ ძმას კლავ, განა იგივეს არ სჩადი? რა მნიშვნელობა აქვს, მახვილით კლავ თუ სხვა გზით, როდესაც შეგიძლია მისი შიმშილი დააოკო და თვალს არიდებ? მაშ, რა? განა ახლა არავის შურს ძმის? არავის ჩაუგდია იგი საფრთხეში? თუმცა, აქ ისინი არ დასჯილან. მაგრამ აუცილებლად დაისჯებიან.

მაშ, თუკი ერთი, ვისაც არც წერილობითი რჯულისთვის და არც წინასწარმეტყველთათვის მოუსმენია, არც დიდი ნიშნები უხილავს, ასეთ მძიმე სასჯ...