დაბადებისა 32:25

...და მას კაცი ვიდრე განთიადმდე"** (დაბ 32:23–24). დიდია ღვთის კაცთმოყვარეობა! რადგან ძმის შესახვედრად მიდიოდა, იმისთვის, რომ საქმით დარწმუნებულიყო, არანაირი ვნება არ მოელის, უფალი კაცის სახით ბრძოლაში შეებრძოლა მართალს. მერე კი, რომ ნახა — მას ვერ სძლევს, მტკიცედ, ნათქვამია, „შეახო ვრცელსა ბარკლისა მისისასა" (დაბ 32:25). ეს ყოველივე შემწყნარებლობით ხდებოდა, რათა მართლის სულიდან შიში განედევნა და ძმის შესახვედრად ყოველგვარი შეშფოთების გარეშე წასულიყო. როცა მტკიცედ შეახო, ნათქვამია, „ვრცელსა ბარკლისასა, დაუბუშა ვრცელი ბარკლისაჲ იაკობისი ბრძოლასა მას მისსა მის თანა". მერე, რათა მართალს შეეცნო ძალა იმისა, ვინც ხილულად ებრძოდა, მან უთხრა: „განმიტევე მე, რამეთუ აღმოჴდა ცისკარი" (დაბ 32:26). მართალმა, ამ სიტყვების წარმომთქმელის ძალის სიდიადე რომ იგრძნო, მიუგო: „არა განგიტეო შენ, ვიდრემდე მაკურთხო მე" (დაბ 32:26). დიდს, ამბობს, ვეღირსე, ჩემი ღირსების აღმატებულს; ამიტომ არ გაგიშვებ, სანამ კურთხევას არ მომანიჭებ. მერე ჰკითხა: „რაჲ არს სახელი შენი?" (დაბ 32:27). კვლავ შენიშნე მოწყალება. განა მართლის სახელი არ იცოდა, რომ ჰკითხ...