დაბადებისა 24:22

...ცარ სათნოებას ავლენდა. ამიტომ, მისი მორჩილებისა და წყლის მიცემის საზღაურად, მონამ შესთავაზა, როგორც წერილი ამბობს, „საყურნი ოქროჲსანი... და ორნი სალტენი"; და შემდეგ, ყურადღებით იკვლევდა რა მის შესახებ, ჰკითხა: „ასული ვისი ხარ. შენ? მითხარ მე. უკუეთუ არს მამისა შენისა თანა ადგილი ჩემთჳს დავანებად" (დაბ 24:22-23). შენიშნე ქალწულის პასუხიც. როგორც ადრე, წყალს რომ სთხოვდა, არა მხოლოდ თხოვნა შეასრულა, არამედ, მას მოასვა რა, აქლემებიც დაარწყულა — ასევე ახლა, მონის კითხვაზე — არის თუ არა ადგილი და ვის ასულს ემსახურება — ქალწული პასუხობს: „ასული ბათოელისი ვარ მე მელქაჲსისაჲ, რომელი უშვა მან ნაქორს" (დაბ 24:24). იხსენიებს მამას და პაპას, რომ მონას, მათი შეცნობით, მეტი კეთილგანწყობა გაუჩნდეს. შენიშნე ქალწულის კეთილგულობა: მამაზე კითხვას არა მხოლოდ მამაზე პასუხობს, არამედ პაპაზეც. და, როცა მონამ მხოლოდ ის იკითხა: „არს ადგილი დავანებად?" — მან უპასუხა: არა მხოლოდ ადგილი, არამედ „ბზე-ცა და თივაჲ არს ჩუენდა" (დაბ 24:25). მონამ ეს რომ მოისმინა, ქალწულის ასეთმა გულმოდგინე სტუმართმოყვარეობამ განაცვიფრა, აგრეთვე შეიტყო, რომ არა უცხოების სახლში მივიდა, არამედ ნაქორი...