დაბადებისა 2:18

ვინ შეძლებს ღირსეულად განცვიფრებას ყოველთა საერთო მეუფის უხვი გულუხვობით? ადამიანს ჯერ არაფერი გაუკეთებია, და ის რა კეთილით ღირსყოფს მას! სამოთხის ხეთა არა ნახევარი მისცა სატკბობლად, არც მეტი ნაწილისგან თავის შეკავება და მხოლოდ დანარჩენით სარგებლობა უბრძანა; სამოთხეში არსებული ყველა ხით სარგებლობის უფლება მისცა და მხოლოდ ერთისგან თავის შეკავება უბრძანა, თვით საქმით აჩვენა, რომ ეს სხვა არაფრისთვის გაკეთდა, გარდა იმისა, რომ ადამიანმა იცოდეს ამდენი კეთილის მომნიჭებელი. ყოველივე სხვასთან ერთად, აქ ღვთის სახიერებაც შენიშნე იმაში, რა პატივიც მიაგო ცოლს, რომელიც ადამისგან უნდა შექმნილიყო. ის ჯერ არ იყო შექმნილი, ხოლო ღმერთი მცნებას თითქოს ორს აძლევს: „არა შჭამოთ მისგან, რამეთუ, რომელსა დღესა შჭამოთ მისგან, სიკუდილითა მოსწყდეთ"; ამგვარად, წინასწარ და თავიდანვე აჩვენებს, რომ ქმარი და ცოლი ერთს შეადგენენ, როგორც პავლეც ამბობს: „ქმარი არს თავ ცოლისა" (ეფეს 5:23). ამიტომ თითქოს ორს ეუბნება იმისთვის, რომ შემდეგ, როცა მისგან ცოლს შექმნიდა, ადამს მიზეზი ჰქონოდა მისთვისაც მის მიერ მიცემული მცნების...

...კრებულ სახელისა ჩემისათჳს, მუნ ვარ მე შორის მათსა“** (მათ 18:20). ამას თვით ბუნებაც მოითხოვს. ამიტომაც დასაბამიდან, როცა ღმერთი ადამიანს ქმნიდა, ამბობდა: „არა კეთილ არს ყოფად კაცისა ამის მარტოსა“ (დაბ 2:18); და როცა ამ არსებას ქმნიდა, ქალს ვგულისხმობ, საჭიროების აუცილებლობით იგი კაცს შეუერთა, რითაც ათასი სახით გვკრებს ერთმანეთისკენ. „და ცხორებაჲ უკუნისამდე“ (ფსალმ 132:3). ეს კარგად დაუმატა. რადგან სადაც სიყვარულია, იქ დიდია უსაფრთხოება და დიდია ღვთისგან მონიჭებული შემწეობა.

რადგან იგი არის სიკეთეთა დედა, იგი არის ფესვი და წყარო, იგი არის ომების გაუქმება და დავის გაქრობა. ამიტომაც, როცა ამას აჩვენებდა, დაურთო: „და ცხორებაჲ უკუნისამდე“ (ფსალმ 132:3). რადგან როგორც განხეთქილება და დავა სიკვდილებს წარმოშობს, თანაც უდროო სიკვდილე...

...ულგრძელობით მისი სული შეარყია და ცოდვის სიმძიმე აჩვენა, ადამი თავის გამართლებაში ეუბნება: „დედაკაცი, რომელი მომეც ჩემ თანა, მან მომცა მე ხისაგან და ვჭამე". ვაღიარებ თავს ცოდვილად, ამბობს; მაგრამ „დედაკაცი, რომელი მომეც ჩემ თანა", რომლის შესახებაც შენ თავადვე თქვი: „უქმნეთ მაგას შემწე, მსგავსი მაგისი" (დაბ 2:18), — სწორედ ის გახდა ჩემი დაღუპვის მიზეზი. „დედაკაცი, რომელი მომეც ჩემ თანა". ნუთუ შემეძლო მოლოდინი, რომ ის, ვინც ჩემი ნუგეშისთვის იქნა შექმნილი, ასეთ სირცხვილში ჩამაგდებდა? შენ მომეცი ის; შენ მომიყვანე იგი. მან, არ ვიცი, რა მოტივით, „მომცა ხისაგან, და ვჭამე". ამ სიტყვებს გარკვეული გამართლების სახე აქვს, მაგრამ ეს შენდობას არ მოიტანს. რადგან რა შენდობის ღირსი ხარ, — ეუბნება (ღმერთი ადამს), — ჩემი მცნებანი რომ დაგავიწყდა და ცოლის მიცემული ჩემს სიტყვებზე მეტად ამჯობინე? დაე, ცოლმაც მოგცა; მაგრამ ჩემი მცნება და სასჯელის შიში საკმარისი იყო, რომ გემოვნებისგან გაგექცია. განა არ იცოდი? განა არ სცოდნოდი? შენზე მზრუნველობით, იმიტომ გეთქვა წინასწარ, რომ ამას არ დაქვემდებარებოდით. მაშ, თუმცა ცოლმა მცნების დარღვევის საბაბი მოგცა, ამით შენ არ უდანაშაულო არ იქნები. შენ უნდა გამოგეჩინა ჩემი მცნებისადმი მეტი ნდობა და არა მხოლოდ თავად შე...