მაშ, ნუ გაბედავს ვინმე მართლის ან მისი ქალიშვილების დაგმობას. ხომ უკიდურესი უგუნურება და უგუნურობა იქნებოდა, რომელთაც საღვთო წერილი ყველა დაგმობისგან ათავისუფლებს და ასეთ გამართლებასაც კი წარმოაჩენს მათთვის, ჩვენ, შეცოდებათა უზომო სიმძიმით დატვირთულებმა, გავბედოთ მათი დაგმობა, მოციქულ პავლეს სიტყვებს რომ არ ვუსმენთ, რომელიც ამბობს: „ღმერთი არს განმამართლებელ. და ვინ არს დამსჯელ?" (რომ 8:33–34). ხოლო, რომ ეს უბრალოდ და უმიზეზოდ კი არ მოხდა, არამედ ზედმეტმა სულიერმა მწუხარებამ, ღვინის ხმარებით, სრულ უგრძნობლობამდე მიიყვანა, მოისმინე, რა ამბობს შემდეგ წერილი: „ხოლო ჰრქუა უხუცესმან მან ხვალისაგან უმრწემესსა მის: აჰა ესერა, მე დავწევ გუშინ მამისა ჩემისა თანა, ვასუათ მას ღჳნოჲ ამას ღამესა-ცა და შენ დაწევ მის თანა და აღვადგინოთ მამისა ჩუენისაგან თესლი" (). ხედავ, რა სწორი აზრით აკეთებდნენ ამას? „ასუეს მას ღამესა ღჳნოჲ მამასა მათსა და შევიდა უმრწემესი იგი ასული და დაწვა მამისა თჳსისა თანა. და არა აგრძნა დაწოლა მისი და აღდგომაჲ" ()....
დაბადებისა 19:34
33. ასუეს მამასა მათსა ღჳნოჲ მას ღამესა და შევიდა უხუცესი იგი და დაწვა მამისა თჳსისა თანა მას ღამესა. და არა ცნა დაწოლაჲ მისი და აღდგომა მისი.34. და ჰრქუა უხუცესმან მან ხვალისაგან უმრწემესსა მის: აჰა ესერა, მე დავწევ გუშინ მამისა ჩემისა თანა, ვასუათ მას ღჳნოჲ ამას ღამესა-ცა და შენ დაწევ მის თანა და აღვადგინოთ მამისა ჩუენისაგან თესლი.35. ასუეს მას ღამესა ღჳნოჲ მამასა მათსა და შევიდა უმრწემესი იგი ასული და დაწვა მამისა თჳსისა თანა. და არა აგრძნა დაწოლა მისი და აღდგომაჲ
დაბადებისა თავი 19