დაბადებისა 13:10

მაგრამ მართალს ასეთი ფიქრიც კი არ მოუნდომებია, არამედ, ყოველგვარი ასეთი აზრის განგდებით, ერთზე იღწვის — როგორ შეწყვიტოს ანთებისთვის მზა ჩხუბი და, შეურაცხყოფის გარეშე განშორების გზის მოძებნით, თავის სახლს ყველა შეწუხებისგან გაათავისუფლოს. „არა, აჰა, ყოველი ქუეყანა წინაშე შენსა არს-ა? განმეყავ ჩემგან, უკუეთუ შენ მარჯუენით, მე მარცხენით, ხოლო უკუეთუ შენ მარცხენით, მე მარჯუენით". შეხედე მართლის სიმშვიდეს. ლოთს საქმით უჩვენებს, რომ ამას თავისი ნებით არ აკეთებს და არ სურს მისგან განშორება, არამედ ჩხუბის გამო და იმისთვის, რომ სახლში მუდმივი ბრძოლა არ იყოს; შეხედე, როგორ ახშობს თავისი სიტყვებით ლოთის სიცხეს, არჩევანის სრულ თავისუფლებას აძლევს და მთელ ქვეყანას სთავაზობს, როცა ამბობს: „არა, აჰა, ყოველი ქუეყანა წინაშე შენსა არს-ა?" რომელიც გინდა, ისიც აიღე, ხოლო მე დიდი სიამოვნებით ავიღებ იმას, რასაც შენ დამიტოვებ. დიდია მართლის სიბრძნისმოყვარეობა! არაფერში სურს ძმისწულისთვის ტვირთი იყოს. რადგან, ამბობს, ის ხდება, რისი სურვილიც არ მქონდა, და, რადგან ჩხუბის შეწყვეტისთვის აუცილებელია განვიშოროთ, არჩევანის სრულ თავისუფლებას გიტოვებ და...

...აიტანდა იმას, რომ მისი ნების საწინააღმდეგოდ სამი გროში წაართვან. ამიტომ ეს უფრო მეტად სულის სიბრძნეა. და ამას აბრაამის შემთხვევაშიც ვხედავთ; რადგან, ამბობს, ლოთმა „იხილა ყოველი გარემო სოფლები იორდანისაჲ, რამეთუ ყოველი იყო სარწყავ“ (დაბ 13:10), „ვითარცა სამოთხე ღმრთისაჲ“ (დაბ 13:10) და „გამოირჩია ლოთ თავისა თჳსისად ყოველი სოფელი იორდანისაჲ“ (დაბ 13:11)³. აბრაამს კი არაფერი შეუპასუხებია. ხედავ, რომ არა მხოლოდ უსამართლობას არ სჩადიოდა, არამედ თავადაც უსამართლობას ითმენდა?

რატომ ადანაშაულებ საკუთარ შვილებს, კაცო? ღმერთმა შვილები იმისთვის როდი მოგვცა, რომ სხვათა ქონება მივიტაცოთ. ფრთხილად იყავი, ამ სიტყვებით ღმერთი არ განარისხო. თუ ამას ამბობ, რომ შვილები შენთვის მტაც...

...ორედ მდინარე იორდანეს შესართავთან, ერთი ვრცელი და ნაყოფიერი მხარეა; უფრო სწორად, იყო, რადგან ახლა აღარ არის; ეს მხარე მართლაც სამოთხესავით იყო. რადგან, როგორც ნათქვამია: „ლოთ იხილა ყოველი გარემო სოფლები იორდანისაჲ, რამეთუ ყოველი იყო სარწყავ ... ვითარცა სამოთხე ღმრთისაჲ“ (დაბ 13:10).

ამრიგად, ის მხარე, ესოდენ აყვავებული, რომელიც ყველა მხარეს ეჯიბრებოდა და ნაყოფიერებით ღვთის სამოთხეს უტოლდებოდა, ახლა ყოველგვარ უდაბნოზე უფრო უდაბურია; მართალია, ხეები დგას და ნაყოფიც ასხია, მაგრამ ეს ნაყოფი ღვთის რისხვის შემახსენებელია. რადგან იქ დგას ბროწეულები — ხესაც ვგულისხმობ და ნაყოფსაც — რომელთაც ბრწყინვალე გარეგნობა აქვთ და უცოდინარს დიდ იმედს უსახავენ; მაგრამ თუ ვინმე მათ ხელში აიღებს და გატეხს, არავითარ ნაყოფს არ წააწყდება, არამედ შიგნით დაგროვილ უხვ მტვერსა და ფერფლს აღმოაჩენს. ასეთივეა იქაური მთელი მიწაც; ქვასაც რომ წააწყდე, ნახავ, რომ ფერფლადაა ქცეული. და რას ვამბობ ქვაზე, ხეებსა და მიწაზე, როცა თვით ჰაერმაც და წყალმაც გაიზიარა ეს უბედურება?...