დაბადებისა 13:10

მაგრამ მართალს ასეთი ფიქრიც კი არ მოუნდომებია, არამედ, ყოველგვარი ასეთი აზრის განგდებით, ერთზე იღწვის — როგორ შეწყვიტოს ანთებისთვის მზა ჩხუბი და, შეურაცხყოფის გარეშე განშორების გზის მოძებნით, თავის სახლს ყველა შეწუხებისგან გაათავისუფლოს. „არა, აჰა, ყოველი ქუეყანა წინაშე შენსა არს-ა? განმეყავ ჩემგან, უკუეთუ შენ მარჯუენით, მე მარცხენით, ხოლო უკუეთუ შენ მარცხენით, მე მარჯუენით". შეხედე მართლის სიმშვიდეს. ლოთს საქმით უჩვენებს, რომ ამას თავისი ნებით არ აკეთებს და არ სურს მისგან განშორება, არამედ ჩხუბის გამო და იმისთვის, რომ სახლში მუდმივი ბრძოლა არ იყოს; შეხედე, როგორ ახშობს თავისი სიტყვებით ლოთის სიცხეს, არჩევანის სრულ თავისუფლებას აძლევს და მთელ ქვეყანას სთავაზობს, როცა ამბობს: „არა, აჰა, ყოველი ქუეყანა წინაშე შენსა არს-ა?" რომელიც გინდა, ისიც აიღე, ხოლო მე დიდი სიამოვნებით ავიღებ იმას, რასაც შენ დამიტოვებ. დიდია მართლის სიბრძნისმოყვარეობა! არაფერში სურს ძმისწულისთვის ტვირთი იყოს. რადგან, ამბობს, ის ხდება, რისი სურვილიც არ მქონდა, და, რადგან ჩხუბის შეწყვეტისთვის აუცილებელია განვიშოროთ, არჩევანის სრულ თავისუფლებას გიტოვებ და...

...აიტანდა იმას, რომ მისი ნების საწინააღმდეგოდ სამი გროში წაართვან. ამიტომ ეს უფრო მეტად სულის სიბრძნეა. და ამას აბრაამის შემთხვევაშიც ვხედავთ; რადგან, ამბობს, ლოთმა „იხილა ყოველი გარემო სოფლები იორდანისაჲ, რამეთუ ყოველი იყო სარწყავ“ (დაბ 13:10), „ვითარცა სამოთხე ღმრთისაჲ“ (დაბ 13:10) და „გამოირჩია ლოთ თავისა თჳსისად ყოველი სოფელი იორდანისაჲ“ (დაბ 13:11)³. აბრაამს კი არაფერი შეუპასუხებია. ხედავ, რომ არა მხოლოდ უსამართლობას არ სჩადიოდა, არამედ თავადაც უსამართლობას ითმენდა?

რატომ ადანაშაულებ საკუთარ შვილებს, კაცო? ღმერთმა შვილები იმისთვის როდი მოგვცა, რომ სხვათა ქონება მივიტაცოთ. ფრთხილად იყავი, ამ სიტყვებით ღმერთი არ განარისხო. თუ ამას ამბობ, რომ შვილები შენთვის მტაც...

...ისა და ღაზის ზემოთ, თვით მდინარე იორდანეს დასასრულამდე, დიდი და ნაყოფიერი მხარე არის; უფრო სწორად, იყო, რადგან ახლა აღარ არის; იგი, მაშ, სამოთხესავით იყო. რამეთუ ამბობს: „ლოთ იხილა ყოველი გარემო სოფლები იორდანისაჲ, რამეთუ ყოველი იყო სარწყავ ... ვითარცა სამოთხე ღმრთისაჲ“ (დაბ 13:10).

ამრიგად, ის მხარე, ასეთი აყვავებული, ყველა მხარეს რომ ეჯიბრებოდა და ნაყოფიერებით ღმრთის სამოთხესაც უსწრებდა, ახლა ყოველ უდაბნოზე უფრო უდაბურია; ხეები კი დგას და ნაყოფიც აქვს, მაგრამ ნაყოფი ღვთის რისხვის მოსაგონარია. რადგან იქ ბროწეულიც დგას — ხესაც ვგულისხმობ და ნაყოფსაც — ბრწყინვალე გარეგნობით და უცოდინარს მრავალ იმედს უჩენს; მაგრამ თუ ნაყოფს ხელში აიღებენ და გატეხენ, ნაყოფს ვერ იპოვიან; შიგნით მხოლოდ დაგროვილ მტვერსა და ნაცარს ნახავენ. ასეთია მთელი მიწაც; ქვასაც თუ იპოვი, ნახავ, რომ დანაცრებულია. და რას ვამბობ ქვასა და ხეებზე და მიწაზე, როცა თვით ჰაერმაც და წყალმაც გაიზიარა ეს უბედურება? როგორც ცეცხლწაკიდებული და სრულიად დამწვარი სხეული...