დაბადებისა 11:1

აი, ჩვენ უკვე მივედით წმინდა დიდი მარხვის დასასრულამდეც, მარხვის ცურვა დავასრულეთ და, ღვთის მოწყალებით, ბოლოს ნავსადგურსაც მივაღწიეთ. მაგრამ ამის გამო არ უნდა დავეცეთ უზრუნველობაში, არამედ კიდევ უფრო მეტი მოშურნეობა და ფხიზლობა გამოვიჩინოთ. მეზღვაურებიც, როცა უამრავ საზღვაო უფსკრულს გადალახავენ და უკვე აფენილი აფრებით, ზემოთ ამოტანილი ტვირთით ნავსადგურში შესვლას ემზადებიან, სწორედ მაშინ იჩენენ განსაკუთრებულ ყურადღებას და გულმოდგინებას, რათა ხომალდი კლდეს ან ქვას არ მიარტყან და წინანდელი შრომის ნაყოფი არ დაკარგონ. ასევე იქცევიან სირბილში შეჯიბრებულნიც: როცა ასპარეზის დასასრულს უახლოვდებიან, სწორედ მაშინ ცდილობენ რაც შეიძლება სწრაფად სირბილს, რათა ბოლომდე მიაღწიონ და ჯილდოს ღირსნი გახდნენ. ასევე მოჭიდავეებიც, როცა მრავალი ღვაწლისა და გამარჯვების შემდეგ ბოლო, გვირგვინოსან ბრძოლაში შედიან, უფრო მეტ ძალისხმევას იჩენენ, რათა საბრძოლო მოედნიდან გამარჯვების გვირგვინით გადმოვიდნენ. მაშასადამე, როგორც მეზღვაურები, სირბილში შეჯიბრებულნი და მოჭიდავეები განსაკუთრებულ მოშურნეობასა და ფხიზლობას იჩენენ, როცა თავიანთი შრომის დასასრულს უახლოვდებიან, —...

...აღალმან და შეიძრა ქუეყანა“** (ფსალმ 45:7), რითაც აჩვენა, რომ არა მხოლოდ ქალაქებს, ხალხებსა და მხარეებს, არამედ თვით სტიქიასაც არყევს. ხალხთა სიმრავლესაც მიწას უწოდებს ხოლმე, როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „და იყო ყოველი ქუეყანა - ბაგე ერთ“ (დაბ 11:1). შემდეგ ამბობს: „უფალი ძალთა ჩუენ თანა“ (ფსალმ 45:8). და: „ჴელისაღმპყრობელ ჩუენდა ღმერთი იაკობისი“ (ფსალმ 45:8). ებრაელმა კი „ძალთა“ ნაცვლად „საბაოთი“ თქვა. იხილე, როგორ აჰყავს სიტყვა მიწიდან ზეცისკენ, ანგელოზთა ურიცხვ დასებთან, მთავარანგელოზთა კრებულებთან და ზემო ძალებთან. რადგან რას მიმითითებ ბანაკებზე, ბარბაროსებსა და დაღუპვისთვის განწირულ ადამიანებზე? — ამბობს იგი. ზეცათა სასუფევლიდან გაიაზრე მისი ძალმოსილება: რამდენი ბანაკი უხილავ ძალთა ჰყავს თავის ქვეშ განწესებული.

და კარგად უწოდა...