2 თესალონიკელთა მიმართ 2:3

„რომელთა-იგი საშჯელი მიეჴადოს, მომსრველი საუკუნოჲ, პირისაგან უფლისა და დიდებისაგან ძლიერებისა მისისა, რაჟამს მოვიდეს დიდებად შორის წმიდათა მისთა და საკჳრველებად ყოველთა შორის მორწმუნეთა მისთა" (2 თეს 1:9–10).

1. საუკუნო სასჯელი და წმიდათა დიდება

ადამიანთა შორის მრავლად არიან ისეთნი, რომელთაც კეთილი სასოებანი ცოდვებისაგან თავშეკავებაზე კი არ აქვთ დამყარებული, არამედ იმ აზრზე, რომ გეენა, როგორც ითქმის, მეტად მკაცრი არ არის, არამედ მუქარით ნათქვამზე უფრო ლმობიერი, დროებითი და არა საუკუნო; ამის შესახებაც ბევრს მსჯელობენ. მე კი მრავალი მხრიდან შემიძლია დავამტკიცო არა მხოლოდ ის, რომ გეენა მუქარით ნათქვამზე უფრო ლმობიერი არ არის, არამედ ისიც, რომ ბევრად უფრო მკაცრია, და ეს თვით გეენის შესახებ თქმული სიტყვებიდანაც დავასკვნა. მაგრამ ახლა ამის შესახებ სიტყვას არ დავძრავ; საკმარის შიშს თვით შიშველი სიტყვებიც აღძრავს, თუნდაც მათი აზრი არ განვმარტოთ. <span...

„ხოლო გეტყჳთ თქუენ, ძმანო, მოსლვისა მისთჳს უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესა და ჩუენისა შეკრებისათჳს მისა მიმართ, რაჲთა არა ადრე აღიძრნეთ თქუენ გონებითა, არცა შეშფოთნეთ არცა სულითა, არცა სიტყჳთა, არცა წიგნითა, ვითარცა ჩუენ მიერ, ვითარმცა მოწევნულ იყო დღე იგი უფლისაჲ." (2 თეს 2:1–2).

1. ცრუ ცნობები უფლის მოსვლის შესახებ

როცა პირველ წერილში თქვა, რომ „ღამე და დღე უფროჲს და უმეტეს ვევედრებით ხილვად პირისა თქუენისა" (შდრ. 1 თეს 3:10)¹, და რომ „ვერღარა დავთმეთ, ჯერ-ვიჩინეთ ათინას შინა დაშთომაჲ მარტოთა" (1 თეს 3:1), და რომ „და მივავლინეთ ტიმოთე, ძმაჲ ჩუენი" (შდრ. 1 თეს 3:2), ამ ყველაფრით იგი ცხადად აჩვენებს, რა ძლიერი სურვილი ჰქონდა მათთან მისვლისა. რადგან, როგორც ჩანს, ვერ მოასწრო წასვლა...

თარგმანი: ანტესთჳს იტყჳს და მას უწესს განდგომილებად; ამისთჳს, რამეთუ მრავალნი წარწყმიდნეს; და კაცად ურჩულოებისად სახელ-სდებს, რამეთუ მრავალნი ბოროტნი ქმნნეს და აქმნიოს სხუათა და შვილად წარწყმედისად ყვნეს. ხოლო არა თუ ეშმაკი არს იგი, არამედ კაცი იყოს, შემწყნარებელი ყოველსა ეშმაკისა უკეთურებასა, ხოლო იყოს იგი მჴდომ და ტაძარნი წმიდათანი დაარღჳნეს და ბრძანებდეს ღმრთისა წილ თაყუანის-ცემად მისა, რამეთუ ქმნნეს სასწაულნი დიდ-დიდნი.

...ა, რომლისათჳს იტყჳს პავლეცა მოციქული ესრეთ: „რაჟამს გამოჩნდესო კაცი იგი უშჯულოებისაჲ, შვილი იგი წარსაწყმედელისაჲ, მჴდომი იგი და განლაღებული ყოველთა ზედა, რომელნი სახელდებულ არიან ღმრთად გინა სამსახურებელად, ვითარმედ და-ცა-ჯდეს იგი ტაძარსა მას ღმრთისასა და გამოაჩინებდეს თავსა თჳსსა, ვითარცა ღმერთი“. (2 თეს. 2,3-4) და მერმე იტყჳს: „მაშინ გამოჩნდესო უშჯულოჲ იგი, რომელი-იგი უფალმან აღჴოცოს სულითა პირისა მისისაჲთა და განაქარვოს გამოჩინებითა მით მოსლვისა მისისაჲთა, რომლისა-იგი მოსლვაჲ არს შეწევნითა ეშმაკისაჲთა, ყოვლითავე ძალითა და ნიშებითა ტყუვილისაჲთა და ყოვლითავე საცთურითა სიცრუვისაჲთა წარწყმედულთა მათ შორის“. (2 თეს. 2,8-10) ამისთჳს უფალი განგუაკრძალებს და იტყჳს: „უკუეთუ გრქუან თქუენ: უდაბნოსა არს, ნუ განხუალთ; ესერა საუნჯესა შინა არს, ნუ გრწამნ“ (24,26).

არა თქუა, თუ: მივედით, იხილეთ და ნუ გრწამნ, არამედ: ყოვლადვე ნუ მიეახლებითო, ნუცა მიხუალთ მისა, რამეთუ დიდ იყოს მაშინ საცთური სასწაულებითა მით და ნიშებითა ტყუვილისაჲთა.

„უკუეთუ გრქუან თქუენ: აჰა უდაბნოსა არს, აჰა ესერა საუნჯეთა შინა არს“. გამოაცხადა ამით სიტყჳთა, თუ ვითარი ყოფად არს მოსლვაჲ მაცთურისაჲ მის: ერთსა ადგილსა სადმე უცნაურად, გარე...