2 კორინთელთა მიმართ 8:2

თარგმანი: იხილე მრავალსახე ესე თხზულებაჲ ქებისა მათისაჲ, ვითარ ესოდენ იყო სიმრავლე ჭირთა მათთაჲ, ვიდრეღა მიმყოვრებითა ჟამისაჲთა მისცა მათ უმეტესი გამოცდილებაჲ მოთმინებით თავს-დებად ჭირთა, რაჲთა არღარა შეუწუხებელად ოდენ, არამედ გარდამეტებულითა მხიარულებითა იყოფოდინ მათ შინა; და ვითარ-იგი ჭირმან სიხარული შვა, ეგრეთვე დიდძალმან მან სიგლახაკემან რომელი შემთხუეულ იყო მათდა თჳსთა ნათესავთაგან იავარყოფითა ნაქონებთაჲთა, გარდაჰმატა სიმდიდრე უხუებისა მათისაჲ, რამეთუ არა სიმრავლითა მისაცემელთაჲთა იქმნების უმეტესობაჲ მოწყალებისაჲ, არამედ სიმდიდრითა გონებისა უხუებისაჲთა.

...ადო სიფრთხილით უნდა გავაკეთოთ, რათა უგუნური საბაბიც კი მოვსპოთ. ამიტომ პავლეც ფულის საქმეში ბევრ კაცს აგზავნიდა, ღარიბთა საზრდოს გადასატანად; მიზეზსაც ასახელებს და ამბობს: „ვერიდებით ამას, ნუ ვინმე გუგმობდეს ჩუენ სიმტკიცისა ამისათჳს, რომელი იმსახურების ჩუენ მიერ“ (2 კორ 8:20). რადგან როდესაც დაინახა, რომ ისინი არასწორად დაბრკოლდებოდნენ, ეს არ უგულებელყო და არც არაფრად ჩააგდო; არამედ, რადგან შეეძლო საცდურის მოხსნა, თვით საცდურში ჩავარდნილებზეც წინასწარ იზრუნა. და კვლავ სხვაგან ამბობს: „უკუეთუ საჭმელი დააბრკოლებდეს ძმასა ჩემსა, არა ვჭამო ჴორცი უკუნისამდე, რაჲთა არა ძმაჲ ჩემი დავაბრკოლო“ (1 კორ 8:13). თუმცა ეს ყოველივე თავისთავად განურჩეველი იყო; მაგრამ მაინც, ამბობს, თუ ამას საცდური მოაქვს, თუნდაც მე არ მავნოს, საცდურში ჩავარდნილთა ცხონებას არ უგულებელვყოფ. რადგან თუ დათმობით ცხონებაზე უფრო დიდი ზიანი წარმოიშობა, მაშინ საცდურში ჩავარდნილი უგულებელყავი; ხოლო თუ ასეთი ზიანი არ წარმოიშობა, აღარ....