2 კორინთელთა მიმართ 8:1

თარგმანი: ფრიად რაჲმე სიბრძნით ჰყოფს, რამეთუ არა მხილებისა მიერ და სიფიცხისა იწყებს სწავლად, არამედ შესხმისა სიტყუათა მიერ წადიერ ჰყოფს მათ მოწყალებისა მიმართ, და მადლად ღმრთისა უწოდს მას, რამეთუ ჭეშმარიტად, ვითარცა მადლი კურნებათაჲ, ეგრეთვე ესეცა ღმრთისა მიერი მადლი არს, რაჲთა იყოს კაცი მოწყალე. ხოლო ამის ესევითარისა სათნოებისა სახედ მოართუამს ეკლესიათა, რომელ არიან შესაკრებელთა მაკედონიაჲსათა, რამეთუ არა ერთსა ვისმე მათგანსა, არამედ ზოგად ყოველთა აქებს ამის სათნოებისა წარმართებისათჳს.

...საყრელ დროს რომ გამოვტოვებთ, შემდეგ ამაოდ არ ვინანოთ. განა კაცთმოყვარე უფალმა იმისთვის მოგცა ბევრი, რომ მიცემული მხოლოდ საკუთარ სარგებლობაში მოიხმარო, ხოლო დანარჩენი სკივრებსა და საცავებში ჩაკეტო? არა, არა ამისთვის, არამედ იმისთვის, რომ, მოციქულის შეგონებისამებრ, შენი სიჭარბე სხვათა ნაკლულობას შეავსებდეს (2 კორ 8:14). შენ, შეიძლება, საჭიროზე მეტს ხარჯავ, ბევრ ფულს ისვრი განცხრომაზე, ტანისამოსზე და სხვა ფუფუნების საგნებზე, ნაწილს კი მსახურებსა და პირუტყვზე; ხოლო ღარიბი არა ზედმეტს გთხოვს, არამედ მხოლოდ იმას, რომ თავისი შიმშილი იკლოს და აუცილებელი მოთხოვნილება დაიკმაყოფილოს — დღის პური ჰქონდეს, რომ სიცოცხლე შეინარჩუნოს და არ მოკვდეს. შენ კი ამის გაკეთებაც არ გინდა და არ ფიქრობ, რომ სიკვდილმა შეიძლება მოულოდნელად გიტაცოს; და მაშინ შენ მიერ შეგროვებული ყოველივე აქ დარჩება და, შესაძლოა, შენი მტრებისა და მოძულეთა ხელში გადავა, ხოლო შენ წახვალ, მხოლოდ ყველა ცოდვას წაიღებ, რომლებითაც ამას აგროვებდი. და რას იტყვი მაშინ, იმ საშინელ დღეს? რით გამართლდები, ვინც ასე უდარდელი ხარ საკუთარი ცხონების მიმართ? ამიტომ მომისმინე და, სანამ ჯერ კიდევ დროა, ზედმეტი ფული გაუნაწილე, რათა ამგვარად იქ შენი ცხონება მოამზადო და იმ საუკუნო სიკეთეთა საზღაურის ღირსი გახდე...