2 კორინთელთა მიმართ 2:6

თარგმანი: ვითარ-იგი მწუხარებასა, ეგრეთვე სიხარულსა თჳსსა იზიარებს მათ, და ზოგად აღასუბუქებს სიმძიმესა, ვითარმედ: განაგდეთ ყოველთა ტჳრთი მწუხარებისაჲ, რომელი-იგი თქუენდაცა სამძიმარ არს, და უფროჲსღა მისსა, შერისხვაჲ და განგდებულებაჲ თჳსი, ესოდენისა მისგან სიმრავლისა. ხოლო კეთილად არასადა მოიჴსენებს სახელსა მისსა, რაჲთა არა სახელის-დებით განქიქებითა კუალად უმეტეს აღადგინოს მის ზედა რისხვაჲ იგი ერისაჲ.

თარგმანი: ეშინოდა მოციქულსა, ნუ-უკუე რაჲ. იგი ქმნა იუდა, ქმნას მანცა, და ამისთჳს უბრძანებს, რაჲთა ნუგეშინის-სცენ და შეიწყნარონ.

...დინა „სიძვაი, რომელ არცა თუ წარმართთა შორის სახელ-ედების“ (1 კორ 5:1), და ჭრილობის მიმართ უგრძნობლად იყო (რადგან ეს არის უკუღმართობის უკიდურესობა). აი, სწორედ ასეთი ისე მოიდრიკა და დამცირდა, რომ პავლემ თქვა: „კმა-არს ეგევითარისა მის შერისხვაჲ ესე მრავალთაჲ“ (2 კორ 2:6); „განამტკიცეთ მის ზედა სიყუარული.“ (2 კორ 2:8). რადგან მაშინ ის ისე იყო, როგორც დანარჩენი სხეულისგან მოწყვეტილი ასო.

4. სიყვარულის გაცივება და ცხოვრების მოძღვრება

ხოლო ამის მაშინდელი საშიშროების მიზეზი ის გახლდათ, რომ მათთან ყოფნაც დიდ სიკეთედ მიაჩნდათ. როგორც ერთ სახლში მცხოვრებნი, ერთი მამის ქვეშ მყოფნი და ერთი ტრაპეზის მოზიარენი, ასე ცხოვრობდნენ მაშინ თითოეულ ეკლესიაში. მაშ, ასეთი სიყვარულიდან გამოვარდნა რაოდენი ბოროტება იყო? ახლა კი ერთმანეთთან ყოფნაც აღარ გვეჩვენება დიდ რამედ, რადგან როცა ერთად ვართ, ამას დიდად აღარ ვაფასებთ. რაც მაშინ სასჯელად ითვლებოდ...