1 ტიმოთეს მიმართ 5:23

„ვწამებ წინაშე ღმრთისა და უფლისა იესუ ქრისტესა და რჩეულთა ანგელოზთასა, რაჲთა-ესე დაიმარხო თჳნიერ ორგულებისა, ნურარას ჰყოფ თუალთ-ღებით. ჴელთა ადრე-ადრე ნუვის დაასხამ, ნუცა ეზიარები სხჳსა ცოდვათა; თავი შენი წმიდად დაიმარხე. ნუ წყალსა ხოლო სუამ, არამედ ღჳნოჲცა მცირედ იჴუმიე სტომაქისათჳს და ზედაჲსზედა უძლურებისა შენისათჳს.“ (1 ტიმ 5:21–23).

1. მოძღვრის მიუკერძოებლობა და ხელდასხმის სიფრთხილე

ეპისკოპოსებზე, დიაკონებზე, კაცებზე, ქალებზე, ქვრივებზე, ხუცესებზე და ყოველივე დანარჩენზე საუბრისა და იმის ჩვენების შემდეგ, თუ რამდენზე ვრცელდება ეპისკოპოსის უფლებამოსილება, განკითხვაზე საუბრისას დასძინა: „ვწამებ წინაშე ღმრთისა და უფლისა იესუ ქრისტესა და რჩეულთა ანგელოზთასა, რაჲთა-ესე დაიმარხო თჳნიერ ორგულებისა, ნურარას ჰყოფ თუალთ-ღებით“ (1 ტიმ 5:21). და ამის შემდეგ საშინელი სიმძაფრით ამცნებს; რადგან, მიუხედავად იმისა, რომ ტიმოთე საყვარელი შვილი იყო, ამის თქმა არ მოჰრიდებია. <span...

...რომ ყოფილიყო, სნეულებით შეპყრობილიც ბოროტი უნდა ყოფილიყო. მაშინ ტიმოთეც ამის მიხედვით ბოროტი უნდა ყოფილიყო, რადგან უკიდურეს სნეულებას ებრძოდა. რადგან ამბობს: „ღჳნოჲცა მცირედ იჴუმიე სტომაქისათჳს და ზედაჲსზედა უძლურებისა შენისათჳს“ (1 ტიმ 5:23). თუ კი ტიმოთე ამის გამო არა მხოლოდ ბოროტი არ იყო, არამედ დიდ საზღაურსაც იძენდა, რადგან სნეულება მხნედ იტვირთა, ცხადია, რომ სნეულება ბოროტება არ არის. სხვა წინასწარმეტყველიც თვალებით მუდმივად სნეულობდა; მაგრამ ამის გამო ბოროტი კი არ იყო, არამედ წინასწარმეტყველებდა კიდეც, მომავალსაც წინასწარ ხედავდა და სნეულება მის სათნოებას არაფერში აბრკოლებდა. მაგრამ ჯანმრთელობაც თავისთავად კეთილი არ არის, თუ ვინმე მას სათანადოდ კი არ გამოიყენებს, არამედ ბოროტი საქმისთვის ან უგუნური უსაქმურობისთვის; რადგან ესეც პასუხისმგებლობისგან თავისუფალი არ არის. ამიტომ პავლეც ამბობდა: „უკუეთუ ვისმე არა უნებს საქმის, ნუცა ჭამნ“ (2 თეს 3:10)....

...2 ტიმ 3:15)². ხოლო რომ მეტად მკაცრი მარხვაც ჰქონდა, ამას ცხადყოფს სიტყვა: „ღჳნოჲცა მცირედ იჴუმიე ... ზედაჲსზედა უძლურებისა შენისათჳს“ (1 ტიმ 5:23); სხვა საკითხებთან ერთად ამის შესახებაც მისწერა, რადგან რომ არ სცოდნოდა, ეს ყველაფერი ტიმოთეს უკვე აღსრულებული ჰქონდა, არც დაწერდა და არც მოწაფეს უბრძანებდა ასეთ რამეს.] ამიტომ, რადგან მაშინ წარმართთაგან ბევრი მოდიოდა და ნათელს იღებდა, ამბობს: ახალნერგს, ესე იგი ახლად დამოძღვრილს, მაშინვე ნუ შეიყვანთ წინამძღვრობის მძიმე ტვირთში. რადგან თუ მოწაფედ გახდომამდე სწრაფად მოძღვრად იქცევა, უგუნურებაშიც ვარდება; თუ, ვიდრე მორჩილება ისწავლოს, მმართველთა შორის აღმოჩნდება, ამპარტავნდება. სწორედ ამიტომ დაუმატა: „რაჲთა არა განლაღნეს და საშჯელსა შევარდეს ეშმაკისასა“ (1 ტიმ 3:6); ესე იგი, იმავე მსჯავრში, რომელიც ეშმაკმა უგუნურების გამო დაითმინა.

**„არა...

...ლეობიდან მომდინარეობს; რამეთუ შვილს უფრო მეტს უსურვებს, რადგან მისთვის ეშინია და თრთის. იმდენად ეშინოდა, რომ, რაც არსად გაუკეთებია, სხეულის საჭიროებებზეც კი მისწერა მას, როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „ღჳნოჲცა მცირედ იჴუმიე სტომაქისათჳს და ზედაჲსზედა უძლურებისა შენისათჳს" (1 ტიმ 5:23). რამეთუ განსაკუთრებით მოძღვრებს უფრო დიდი წყალობა სჭირდებათ. ამბობს: „ღმრთისა მიერ მამისა ჩუენისა და ქრისტე იესუჲს მიერ, უფლისა ჩუენისა" (1 ტიმ 1:2). აქაც კვლავ ნუგეშია. რამეთუ თუ ღმერთი მამაა, იგი შვილებზე ზრუნავს; მოისმინე ქრისტე, რომელიც ამბობს: „ანუ ვინ არს თქუენგანი კაცი, რომელსა სთხოვდეს ძე თჳსი პურსა, ნუ ქვაჲ მისცესა მას?" (მათ 7:9).

„ვითარცა-იგი გლოცევდ შენ დადგრომად ეფესოს შინა, მირაჲ-ვიდოდე მაკედონიად" (1 ტიმ 1:3). მოისმინე, როგორი ნაზია ეს სიტყვა: როგორ არ იყენებს მოძღვრის ხმ...

...კურნებელად, არა სენთა აღმაორძინებელად; ჴორცთა განმაძლიერებელად, არა თუ ჴორცთა და სულისა დამჴსნელად. კეთილი ნიჭი მოგუანიჭა ღმერთმან, ხოლო ჩუენ უზომოებითა ვყავთ იგი შეურაცხ.

ისმინე, რასა ეტყჳს პავლე ტიმოთეს: „ნუ წყალსა ხოლო სუამ, არამედ ღჳნოჲცა მცირედ იჴუმიე სტომაქისათჳს და ზედაჲსზედა უძლურებისა შენისათჳს“. (1 ტიმ. 5,23) ხოლო უკუეთუ ტიმოთე, კაცმან მან წმიდამან, უძლურებასა შინა ესოდენსა არა თავს-იდვა სუმაჲ ღჳნისაჲ, ვიდრემდე უბრძანა მოძღუარმან, რაჲ-მე სიტყუაჲ მიუგოთ ჩუენ ღმერთსა, რომელნი-ესე სიმრთელესა შინა ვითრვებით?

მას ეტყოდა მოციქული: „ღჳნოჲ მცირედ იჴმიე სტომაქისათჳს“, ხოლო თქუენ, მომთრვალეთა მაგათ, კაცად-კაცადსა გეტყჳს: ღჳნოჲ მცირედ იჴმიე, სიძვათათჳს, რომელთა შთაჰვარდები მთრვალობითა, გინებათათჳს საძაგელთა, რომელთა აღმოიტყჳ, რაჟამს ცნობასა მიჰჴდე, სხუათა მათ-თჳს ბილწთა გულისთქუმათა, რომელნი იშვებიან მთრვალობისაგან.

ღჳნოჲ სიხარულად მოგუეცა, ვითარცა იტყჳს: „ღჳნომან ახარის გულსა კაცისასა“, (ფსალმ. 103,15) ხოლო თქუენ, მომთრვალენო, ესევითარი ესე საქმე მისი განჰრყუენით; რამეთუ ვითარიღა არს სიხარული იგი, ოდეს კაცმან გონებაჲ თჳსი წარიწყმიდოს და მიმოიჭრებოდის და ყოველივე გარემოსლვად უჩნდეს, და თუალნი მისნი ბნელ...