1 თესალონიკელთა მიმართ 5:4

...მთელ დედამიწას ერთგვარი სქელი ბურუსი, წყვდიადი და ღრუბელი გადაჰფენია; ამის საჩვენებლად მოციქული ამბობდა: „რამეთუ იყვენით ოდესმე ბნელ,“ (ეფეს 5:8) და კვლავ: „ხოლო თქუენ, ძმანო, არა ხართ ბნელსა შინა, რაჲთა დღე იგი ვითარცა მპარავი გეწიოს თქუენ.“ (1 თეს 5:4). ვინაიდან, ასე ვთქვათ, უმთვარო ღამეა და ამ ღამეში დავდივართ, ღმერთმა მოგვცა ნათელი ლამპარი, როდესაც ჩვენს სულებში სულიწმინდის მადლი აანთო. მაგრამ ამ ნათლის მიმღებთაგან ზოგიერთებმა იგი უფრო ბრწყინვალე და ნათელი გახადეს, როგორებიც იყვნენ პავლე, პეტრე და ყველა ის წმინდანი; სხვებმა კი ჩააქრეს, როგორც ხუთმა ქალწულმა, როგორც მათ, ვინც რწმენაში ხომალდის მსხვრევა განიცადეს, როგორც კორინთოში სიძვაში ჩავარდნილმა და როგორც გზიდან აცდენილმა გალატელებმა. ამიტომ ახლა პავლე ამბობს: „სულსა ნუ დაავსებთ.“ (1 თეს 5:19), ესე იგი, ნიჭს; რადგან პავლეს ჩვეულებად აქვს სულის ნიჭს ასე უწოდოს. სულის ნიჭს კი უწმინდური ცხოვრება აქრობს....

...„და ვერ განერნენ.“ (1 თეს 5:3) შემდეგ კი, რათა ეჩვენებინა, რომ ამას ძმებზე არ ამბობს, დაუმატა: „ხოლო თქუენ, ძმანო, არა ხართ ბნელსა შინა, რაჲთა დღე იგი ვითარცა მპარავი გეწიოს თქუენ.“ (1 თეს 5:4)

3. ნათლის შვილთა სიფხიზლე და საჭურველი

აქ მოციქული ბნელსა და შებილწულ ცხოვრებას გულისხმობს. ბილწი და უკეთური ადამიანები ხომ ყოველივეს ღამით სჩადიან: ყველას თვალს ემალებიან და საკუთარ თავს ბნელში კეტავენ. მითხარი აბა, განა მრუში საღამოს არ ელოდება? და განა მპარავი ღამეს არ ელოდება? განა საფლავის მძარცველს მთელი თავისი საქმე ღამით არ აქვს? მაშ, რა? განა დღე მორწმუნეებსაც მპარავივით არ ეწევა? განა მათთვისაც შეუმჩნევლად არ წამოადგება? მაგრამ განა წინასწარ იციან?...