1 თესალონიკელთა მიმართ 4:13

„ხოლო ძმათ მოყუარებისათჳს არა გჳჴმს მიწერად თქუენდა, რამეთუ თქუენ თჳთ ღმრთივ სწავლულნი ხართ სიყუარულისათჳს ურთიერთარს და რამეთუ ჰყოფთცა მას ყოველთა მიმართ ძმათა, რომელნი არიან ყოველსა მაკედონიასა. ხოლო გლოცავ თქუენ, ძმანო, გარდამატებად უფროჲსღა“ (1 თეს 4:9–10).

1. ღმრთივსწავლული სიყვარული და ხელთა შრომა

რატომღა, მას შემდეგ, რაც მათ უმანკოების შესახებ მკაცრად ელაპარაკა და ახლა შრომის საჭიროებასა და გარდასულთა გამო არ დამწუხრებაზე აპირებდა საუბარს, იმას, რაც ყველა სიკეთის თავი იყო — სიყვარულს — თითქოს გვერდის ავლით აყენებს და ამბობს: „არა გჳჴმს მიწერად თქუენდა" (1 თეს 4:9)? ესეც დიდი გონიერებისა და სულიერი სწავლებისგან არის. რადგან აქ ორ რამეს აჩვენებს: ერთი ის არის, რომ საქმე იმდენად აუცილებელია, რომ სწავლებასაც კი არ საჭიროებს, რადგან უაღრესად დიდი რამ ყველასთვის ცხადია; მეორე კი ის, რომ ამით მათ უფრო მეტად აცხვენებს, ვიდრე...

„ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს, რაჲთა არა სწუხდეთ, ვითარცა-იგი სხუანი, რომელთა არა აქუს სასოებაჲ.“ (1 თეს 4:13).

1. შესვენებულთა ნუგეში აღდგომის სასოებით

ბევრი რამ მხოლოდ უმეცრების გამო გვაწუხებს; როცა მათ კარგად შევიცნობთ, ტკივილსაც მოვიშორებთ. სწორედ ამას ცხადყოფდა პავლეც, როცა ამბობდა: „ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს, რაჲთა არა სწუხდეთ, ვითარცა-იგი სხუანი, რომელთა არა აქუს სასოებაჲ.“ (1 თეს 4:13). რის შესახებ არ გსურს, რომ თესალონიკელები უმეცრებაში იყვნენ? აღდგომის შესახებ სწავლებას გულისხმობს, ამბობს იგი. რატომ არ ახსენებ იმ სასჯელს, რომელიც აღდგომის შესახებ სწავლების უმეცრებისთვის არის განმზადებული? იმიტომ, რომ ეს სასჯელი იმავე სწავლებიდანაც ცხადია და...

...ვლავ ქრისტე ამბობს: „აცადენ მკუდარნი დაფლვად თჳსთა მკუდართა“ (მათ 8:22). ამიტომ პავლე გარდაცვლილებს მკვდრებს კი არ უწოდებს, არამედ დაძინებულებს, როცა წერს: „ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს“ (1 თეს 4:13). რადგან მართალი, თუნდაც აღესრულოს, არ მომკვდარა, არამედ სძინავს. ვინც უკეთესი სიცოცხლისკენ უნდა წარიგზავნოს, სძინავს; ხოლო ვინც უკვდავი სიკვდილისკენ უნდა წარიყვანონ, სიცოცხლეშივე აღსრულებულია და მკვდარია. ისინი ჯოჯოხეთში ჩადიან; ხოლო ესენი ზეცაში ავლენ და ქრისტესთან იქნებიან.

ამიტომაც წინასწარმეტყველმა უბრალოდ „ცოცხალნი“ კი არ თქვა, არამედ „ჩვენ, ცოცხალნი“, და საკუთარი თავი ჩართო. და რატომ არ თქვა „ცოცხალნი“, არამედ დაურთო „ჩვენ“? რადგან პავლემაც ასე თქვა: „ჩუენ, ცხოველნი ესე, რომელ დაშთომილ ვიყვნეთ მოსლვასა მას უფლისასა, ვერ მივეწინეთ შესუენებულთა მათ“ (1 თეს 4:15). როგორც იქ დართული „ჩვენ“...

...აია 2:6); უცხოტომელებთან შედარებით ბრალდებას უფრო მძიმეს ხდიდა. ამასვე პავლეც ხშირად აკეთებს ხოლმე, მაგალითად, როცა ამბობს: „ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს, რაჲთა არა სწუხდეთ, ვითარცა-იგი სხუანი, რომელთა არა აქუს სასოებაჲ“ (1 თეს 4:13); და კვლავ: „ცნობად კაცად-კაცადისა თქუენისა თავისა თჳსისა ჭურჭელი მოგებად სიწმიდით და პატივით, ნუ ვნებითა გულის თქუმისაჲთა“ (1 თეს 4:4-5). და ამით არ დაკმაყოფილდა, არამედ დაუმატა: „ვითარცა-იგი სხუანი წარმართნი, რომელთა არა იციან ღმერთი“ (1 თეს 4:5)⁸. რადგან სწორედ ასეთი სიტყვა განსაკუთრებით ემწარება ხოლმე ძლიერ დაცემულებსაც. თუ იუდეველებს ეს ბრალდებათ, ჩვენ რა შენდობას მივიღებთ, რა გამართლებას ვიპოვით, ჩვენ, ვინც ამოდენა მადლის, გამოუთქმელი პატივისა და უკვდავი სასოების შემდეგ იმავე ცდომილებაში ვვარდებით, რომელშიც ისინი?...

...უქმებულია: ჩვენ მას სიკვდილს აღარ ვუწოდებთ, არამედ მოსვენებასა და ძილს. ასე თავად ქრისტემ თქვა: «ლაზარე, მეგობარმან ჩემმან, დაიძინა» (იოან 11:11); და პავლე თესალონიკელთა მიმართ ეპისტოლეში ამბობს: «ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს» (1 თეს 4:13). ასევე მონობაც ახლა მხოლოდ სახელია: მონა ის არის, ვინც ცოდვას ჩადის. ხოლო, რომ ქრისტემ, დედამიწაზე მოსულმა, ესეც (მონობა) გააუქმა და მხოლოდ სახელი დატოვა, ან, უფრო ზუსტად, სახელიც კი გააუქმა, ამის შესახებ მოისმინე პავლე, რომელიც ამბობს: «რომელთა მორწმუნენი ესხნენ უფალნი, ნუ შეურაცხ-ჰყოფედ, რამეთუ ძმანი არიან» (1 ტიმ 6:2). ხედავ, სათნოებამ როგორც კი გამოჩნდა, ძმურ ნათესაობაში მოიყვანა ისინი, რომლებიც მანამდე მონობის სახელწოდებით იყვნენ შეკრულნი. «და იქმენინ ქანან», ნათქვამია, «მონა». შენ არ ისარგებლე, ამბობს, სათანადოდ პატივით, ვერ აიტანე ბედნიერება — ძმებთან ღირსებით თანასწორი ყოფნა — ამიტომ მინდა, დამორჩილებით შეიგონო. იგივე მოხდა დასაწყისშიც ცოლთან. მასაც თანასწორი პატივი ჰქონდა ქმართან, მაგრამ, რადგან მინიჭებული პატივით კარგად ვერ ისარგებლა, ხელმწიფებაც წაერთვა და მოისმინა:...