...ხებდა, ამისთჳს არა საეროდ, არამედ თჳსაგან მათ ოდენ აზრახა, რომელნი-იგი გამოცდილ და სრულ საგონებელ იყვნეს თავად მოციქულთა. ხოლო შენ საგონებელობაჲ ესე ნუ შეგირაცხიეს დამჴსნელად პატივსა პეტრესსა და მისთანათასა, არამედ ვითარ-იგი თავსა თჳსსა დაიმდაბლებს იჭჳთ თქუმითა, — "ვჰგონებ, ვითარმედ სული ღმრთისაჲ მაქუს" (), და მას უეჭუელად აქუნდა, ეგრეთვე მათთჳსცა უეჭუელსა საქმესა, ვითარცა იჭჳო იტყჳს, რაჲთა ზოგად ყოველთათჳს განაცხადოს, ვითარმედ სწორებით მოყუარე იყვნეს სიმდაბლისა. ხოლო აუწყებს სხუათა თავისა თჳსისათჳს, რამეთუ მათდა საჴმარ იყო ცნობად დაფარულსა პავლეს გონებისასა, ვითარმედ არა ცუდად რბის, არცა ამაოდ ჰაერსა სცემს, არამედ თჳთ უეჭუელ არს და მტკიცედ უწყის მართლგამომეტყუელებაჲ სიტყჳსაჲ მის, რომელი ესწავა მას გამოცხადებითა ქრისტეს მიერითა.
მოციქულისაჲ: არამედ არცაღა ტიტე, რომელი-იგი იყო ჩემ თანა, რამეთუ წარმართღა იყო, იიძულა წინადაცუეთად, შემოსრულთა მათთჳს ძმათა მტყუვართა, რომელნი შემოვიდეს განმსტურობად აზნაურებასა მას ჩუენსა, რომელი მაქუს ქრისტე იესუჲს მიერ, რაჲთა ჩუენ დაგჳმონნენ (2,3-4).
თარგმანი: წარმართ იყო ტიტე და წინადაუცუეთელ, რომლისა არა-იძულებაჲ წინადაცუეთად მოციქულთა მიერ — განცხადებული სამხილებელი იყო მათი, რომელთა უძლურები...