...(შდრ. ლუკ. 6,36) ხოლო დღესასწაულობად არა ერთსა დღესა შინა გჳბრძანა, არამედ ყოველთავე დღეთა ცხორებისა ჩუენისათა.
ამისთჳს იტყჳს მოციქული: „ამიერითგან ვზატიკობდეთ ნუ ცომითა მით ძუელითა, ნუცა ცომითა სიბოროტისა და უკეთურებისაჲთა, არამედ უცომოჲთა მით სიმართლისა და ჭეშმარიტებისაჲთა“.
არცა კუალად ერთსა შეგუაყენნა ადგილსა ლოცვად და კიდობანსა წინაშე დგომად შჯულისა და ტაბლასა ოქროჲსასა, არამედ ღირს-გუყვნა ყოველთა მეუფისა გულთა შინა ჩუენთა ქონებად და ყოველსა ჟამსა და ყოველსა ადგილსა სიტყუად მისა მიმართ, შეწირვითა უსისხლოჲსა მის მსხუერპლისაჲთა, ლოცვითა, წიგნის-კითხვითა, მოწყალებითა და ყოვლითურთ დამკჳდრებითა მისითა ჩუენ შორის, რაჲთა მას მხოლოსა ვიწურთიდეთ, მარადის მას ვხედვიდეთ თუალითა სულისაჲთა, მისსა მას შუენიერებასა განვიცდიდეთ, მის თანამზრახვალ ვიყვნეთ, მისა გუსუროდის.
ხოლო რომელთა ესევითარი აქუნდეს ცხორებაჲ, და მოქალაქობაჲ მა-თი ზეცათა შინა იყოს, და ესრეთ მარადის დღესასწაულობდენ სულითა, მცნებათაებრ ქრისტესთა, მათდა რადღა საჴმარ იყოს შაბათობაჲ იგი ძუელისა მის შჯულისაჲ?
სწავლაჲ ლთ ვითარმედ ესე არს ჭეშმარიტი დღესასწაულობაჲ: განშორებაჲ ბოროტთაგან და ქმნაჲ სათნოებისაჲ
აწ უკუე, ღმრთისმოყუარენო, ჩუენცა ვდღესა...