...ჳთა სხუასა და სხუასა ძალსა. რამეთუ ჩუენცა გუეწოდების ღმერთ და შვილ ღმრთის, არამედ არა ერთად გულისხმა-იყოფების ჩუენ ზედა და ღმრთისა, და კუალად ძესაცა ხატ ეწოდების და ჩუენცა, არამედ არა ერთ არს, რამეთუ ფრიადი აქუს განყოფილებაჲ. და კუალად თქუმულ არს, ვითარმედ: „თქუენ ქრისტესნი ხართ, და ქრისტე - ღმრთისაჲ“. გარნა არა ესრეთ არს ქრისტე ღმრთისაჲ, ვითარცა ჩუენ - ქრისტესნი, არამედ მამისა თანა ყოფაჲ მისი არს თანაარსობისა მისისათჳს, ხოლო „თქუენ თანა ვიყო“, ესე იგი არს, ვითარმედ: შეწევნასა ფრიადსა მიგცემდე მარადის.
ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რომელსა ჰქონდენ მცნებანი ჩემნი და დაიმარხნეს იგინი, იგი არს, რომელსა უყუარ მე“ (14,21).
თ ა რ გ მ ა ნ ი: რამეთუ არა კმა არს ქონებაჲ ოდენ, არამედ დაცვაჲცა ჯერ-არს. ხოლო რაჲსათჳს მრავალგზის ეტყჳს მათ ამათ სიტყუათა, ვითარცა-იგი თქუა, ვითარმედ: „უკუეთუ გიყუარდე მე, მცნებანი ჩემნი დაიმარხენით“, და: „რომელსა ჰქონდენ მცნებანი ჩემნი და დაიმარხნეს იგინი“, და: „უკუეთუ ვისმე ესმნენ სიტყუანი ესე და დაიმარხნეს იგინი, იგი არს, რომელსა უყუარ მე“? გარნა ამით ყოვლითა მათსა მას მწუხარებასა და შეურვებასა მოასწავებს, რამეთუ ვინაჲთგან მრავალნი სიტყუანი ჰქონან სიკუდილისათჳს, ვითარმედ: „რომელსა სძულდეს სული თჳსი სოფელსა ამას,...